اسرائيل جي شهزادن لاءِ ماتم

يهوداه جي بادشاهن لاءِ هڪ ماتمي گيت، جيڪو هڪ شينهڻ جي صورت ۾ ٻڌايو ويو آهي جنهن جا ٻه ٻچا هر هڪ ڦاسي پنجري ۾ بند ٿيا، ۽ هڪ انگور جي ول جيڪا پاڙن کان پٽي ساڙي وئي، تان جو ڪا به ٽاري ايتري مضبوط نه رهي جو عصا بڻجي سگهي. آخر ۾ ڪو به واعدو ناهي. اهو ماتم ئي رهي ٿو.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–14

باب 19.

”تون اسرائيل جي شهزادن لاءِ ماتم جو گيت ڳاءِ، ۽ چؤ تہ تنهنجي ماءُ ڇا هئي؟ هڪ شينهڻ. هوءَ شينهن جي وچ ۾ ليٽي پيئي، جوان شينهن جي وچ ۾ پنهنجا ٻچا پاليائين. ^a هن پنهنجن ٻچن مان هڪ کي پاليو، تہ اهو جوان شينهن ٿي پيو. هن شڪار کي چيرڻ سکيو؛ ماڻهن کي کائي ويو. قومن هن بابت ٻڌو؛ اهو سندن کڏ ۾ ڦاسي پيو، ۽ هنن کيس ڪنڍن سان مصر جي ملڪ ڏانهن وٺي ويا. جڏهن هن ڏٺو تہ سندس انتظار اجايو ويو ۽ سندس اميد ختم ٿي وئي، تڏهن پنهنجن ٻچن مان ٻيو کڻي کيس جوان شينهن بڻايائين. هو شينهن جي وچ ۾ ڦرندو رهيو؛ جوان شينهن ٿي پيو. شڪار کي چيرڻ سکيائين؛ ماڻهن کي کائي ويو. هن سندن قلعا ڊاهي ڇڏيا ۽ سندن شهر ويران ڪري ڇڏيائين. سندس گجگوڙ جي آواز تي ملڪ ۽ ان ۾ رهندڙ سڀ ڏهڪي ويا. پوءِ چوڌاري جي صوبن مان قومون مٿس چڙهي آيون؛ مٿس پنهنجو ڄار وڇايائون، ۽ هو سندن کڏ ۾ ڦاسي پيو. کيس ڪنڍن سان پنجري ۾ وجهي بابل جي بادشاهه وٽ آندائون. کيس قلعن ۾ آندائون، تہ جيئن سندس آواز وري اسرائيل جي جبلن تي نہ ٻڌجي. تنهنجي ماءُ تنهنجي انگورن جي باغ ۾ هڪ ويلي وانگر هئي، جيڪا پاڻيءَ جي ڪناري تي پوکيل هئي؛ گھڻي پاڻيءَ ڪري ميوي ڏيندڙ ۽ ٽارين سان ڀرپور هئي. ان جون مضبوط ٽاريون حاڪمن جي شاهي لٺن جي لائق هيون. اها گھاٽين ٽارين جي وچ ۾ ڏاڍي اوچي ٿي، ۽ پنهنجين ٽارين جي ٻوڇاڙ ۾ پنهنجي اوچائيءَ ڪري نظر ايندي هئي. پر اها ڪاوڙ ۾ پاڙان پٽي زمين تي اڇلائي وئي؛ اوڀر جي واءُ ان جو ميوو سڪائي ڇڏيو. ان جون مضبوط ٽاريون ڇني ورتيون ويون ۽ سڪي ويون؛ باهه کين ساڙي ڇڏيو. هاڻي اها ويراني ۾، سڪل ۽ اڃايل ملڪ ۾ پوکيل آهي. ان جي تڻي مان باهه ڀڙڪي نڪتي ۽ ان جون ٽاريون ۽ ان جو ميوو ساڙي ڇڏيائين، تان جو ان ۾ نڪو مضبوط ٽارو بچيو، نڪو حڪمراني لاءِ لٺ. هي ماتم آهي، ۽ ماتم ئي بڻجي ويو آهي.“ ^b