ଇସ୍ରାଏଲର ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଏକ ବିଳାପ
ଯିହୁଦାର ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶୋକଗୀତ। ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ସିଂହୀ ରୂପେ ଦେଖାଯାଇଛି, ଯାହାର ଦୁଇ ଛୁଆ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି ପିଞ୍ଜରାରେ ବନ୍ଦୀ ହୁଅନ୍ତି। ପୁଣି ଏକ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ରୂପେ, ଯାହାକୁ ଉପୁଡ଼ାଇ ପୋଡ଼ାଯାଏ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜଦଣ୍ଡ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଦୃଢ଼ କୌଣସି ଶାଖା ରହେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନାହିଁ। ଏହା ଏକ ବିଳାପ ହୋଇ ରହେ।
19 1“ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଇସ୍ରାଏଲର ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ବିଳାପ କର, 2ପୁଣି କୁହ, ତୁମ୍ଭର ମାତା କଅଣ ଥିଲା? ଏକ ସିଂହୀ। ସେ ସିଂହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୟନ କଲା, ଯୁବା ସିଂହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣା ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିପାଳନ କଲା। a a v2 ଏହି ସିଂହୀ ହେଉଅଛି ଯିହୁଦାର ରାଜବଂଶ, ଆଉ ତାହାର ଛୁଆମାନେ ହେଉଅଛନ୍ତି ତାହାର ରାଜାଗଣ — ସମୁଦାୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଯିହୁଦାର ଶେଷ ଶାସକମାନଙ୍କ ପତନକୁ ଚିତ୍ରିତ କରୁଥିବା ଏକ ଶୋକଗୀତ। 3ସେ ଆପଣା ଛୁଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିକୁ ପ୍ରତିପାଳନ କଲା, ଆଉ ସେ ଏକ ଯୁବା ସିଂହ ହେଲା। ସେ ଶିକାର ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଶିଖିଲା; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କଲା। 4ଗୋଷ୍ଠୀୟମାନେ ତାହା ବିଷୟ ଶୁଣିଲେ; ସେ ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ତ୍ତରେ ଧରାପଡ଼ିଲା, ଆଉ ସେମାନେ ଅଙ୍କୁଶରେ ତାହାକୁ ମିସର ଦେଶକୁ ନେଇଗଲେ। 5ସେ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲା ଯେ ବୃଥାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଅଛି, ତାହାର ଆଶା ନଷ୍ଟ ହୋଇଅଛି, ସେତେବେଳେ ସେ ଆପଣା ଛୁଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଆଉ ଗୋଟିକୁ ନେଇ ତାକୁ ଏକ ଯୁବା ସିଂହ କଲା। 6ସେ ସିଂହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଲାବୁଲି କଲା; ସେ ଏକ ଯୁବା ସିଂହ ହେଲା। ସେ ଶିକାର ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଶିଖିଲା; ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କଲା। 7ସେ ସେମାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗସବୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ନଗରସବୁ ଉଚ୍ଛିନ୍ନ କଲା। ତାହାର ଗର୍ଜ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଦେଶ ଓ ତନ୍ମଧ୍ୟବାସୀ ସମସ୍ତେ ବିସ୍ମୟାପନ୍ନ ହେଲେ। 8ସେତେବେଳେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗସ୍ଥ ପ୍ରଦେଶସବୁରୁ ଗୋଷ୍ଠୀୟମାନେ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉଠିଲେ; ସେମାନେ ତାହା ଉପରେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଜାଲ ବିସ୍ତାର କଲେ, ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ତ୍ତରେ ଧରାପଡ଼ିଲା। 9ସେମାନେ ଅଙ୍କୁଶରେ ତାହାକୁ ଏକ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖି ବାବିଲର ରାଜା ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ। ସେମାନେ ତାହାକୁ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗସବୁ ମଧ୍ୟକୁ ନେଲେ, ଯେପରି ଇସ୍ରାଏଲର ପର୍ବତଗଣ ଉପରେ ତାହାର ରବ ଆଉ ଶୁଣା ନ ଯାଏ। 10ତୁମ୍ଭର ମାତା ତୁମ୍ଭ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତା ତୁଲ୍ୟ ଥିଲା, ଜଳ ନିକଟରେ ରୋପିତ, ପ୍ରଚୁର ଜଳ ହେତୁ ଫଳବତୀ ଓ ଶାଖାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। 11ଶାସକମାନଙ୍କ ରାଜଦଣ୍ଡ ନିମନ୍ତେ ଉପଯୁକ୍ତ ଦୃଢ଼ ଶାଖା ତାହାର ଥିଲା। ତାହା ନିବିଡ଼ ଡାଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ଉଠିଲା, ଆଉ ଆପଣା ଶାଖାର ବାହୁଲ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣା ଉଚ୍ଚତା ହେତୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। 12ମାତ୍ର ତାହା କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ପାଟିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ହେଲା; ପୂର୍ବୀୟ ବାୟୁ ତାହାର ଫଳ ଶୁଷ୍କ କଲା। ତାହାର ଦୃଢ଼ ଶାଖାସବୁ ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଶୁଷ୍କ ହେଲା; ଅଗ୍ନି ସେସବୁକୁ ଗ୍ରାସ କଲା। 13ଏବେ ତାହା ପ୍ରାନ୍ତରରେ, ଏକ ଶୁଷ୍କ ଓ ତୃଷାର୍ତ୍ତ ଭୂମିରେ ରୋପିତ ହୋଇଅଛି। 14ତାହାର କାଣ୍ଡରୁ ଅଗ୍ନି ବାହାରି ତାହାର ଶାଖା ଓ ଫଳ ଗ୍ରାସ କରିଅଛି, ଏଥିପାଇଁ ତାହା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୃଢ଼ ଶାଖା ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ, ଶାସନ ନିମନ୍ତେ କୌଣସି ରାଜଦଣ୍ଡ ନାହିଁ। ଏହା ଏକ ବିଳାପ, ଆଉ ଏହା ବିଳାପ ହୋଇଅଛି।” b b v14 ଏହି ଶେଷ ପଙ୍କ୍ତିର ଅର୍ଥ ଏହି ଯେ, ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ ରୂପେ ଲିଖିତ ଏହି କବିତା ଏବେ ସଫଳ ହୋଇଅଛି ଆଉ ଏକ ପ୍ରକୃତ ଶୋକଗୀତ ରୂପେ ଗାନ କରାଯାଉଅଛି।
