ኤርምያስ 23

23 ¹“‘የማሰማርያዬን በጎች የሚያጠፉና የሚበትኑ እረኞች ወዮላቸው!’ ይላል አባታችን። ²ስለዚህ የእስራኤል አባታችን ሕዝቤን ስለሚጠብቁ እረኞች እንዲህ ይላል፦ ‘መንጋዬን በትናችሁ፣ አባረራችኋቸው፤ አልተከባከባችኋቸውም። አሁንም ስለ ፈጸማችሁት ክፋት እቀጣችኋለሁ፣ ይላል አባታችን።” ³ከዚያም የመንጋዬን ቅሬታ ካባረርኋቸው አገሮች ሁሉ እሰበስባለሁ፤ ወደ ግጦሻቸውም እመልሳቸዋለሁ፤ ፍሬያማም ይሆናሉ፣ ይበዛሉም። ⁴የሚጠብቋቸውንም እረኞች በላያቸው አስነሣለሁ፤ ከእንግዲህ አይፈሩም፣ አይደነግጡም፤ አንዳቸውም አይጠፉም፣ ይላል አባታችን። ⁵እነሆ፣ ለዳዊት ጻድቅ ቡቃያ የማስነሣበት ዘመን ይመጣል፣ ይላል አባታችን፤ እርሱም ነግሦ ይነግሣል፤ በጥበብም ይሠራል፤ በምድርም ፍትሕንና ጽድቅን ያደርጋል። ⁶በእርሱ ዘመን ይሁዳ ይድናል፤ እስራኤልም በሰላም ይኖራል። የሚጠራበትም ስም ይህ ነው፦ እግዚአብሔር ጽድቃችን።’

⁷“ስለዚህ እነሆ፣ ዘመኑ ይመጣል፣ ይላል አባታችን፤ ከእንግዲህ ‘የእስራኤልን ሕዝብ ከግብፅ ያወጣ አባትህ ሕያው እንደ ሆነ’ ብለው አይሉም፤ ⁸ነገር ግን ‘የእስራኤልን ቤት ዘር ከሰሜን አገርና ካባረራቸው አገሮች ሁሉ ያወጣና መልሶ ያመጣ አባትህ ሕያው እንደ ሆነ’ ይላሉ እንጂ። ከዚያም በገዛ መሬታቸው ይኖራሉ።”

አብ ሐሰተኞችን ነቢያት ያጋልጣል

⁹ስለ ነቢያት፦ ልቤ ተሰብሯል፤ አጥንቶቼ ሁሉ ይንቀጠቀጣሉ። ስለ አባታችንና ስለ ቅዱሳት ቃላቱ እንደ ሰከረ ሰው፣ የወይን ጠጅ እንዳሸነፈው ሰው ሆኛለሁ። ¹⁰ምድሪቱ በአመንዝሮች ተሞልታለችና፤ ከመርገሙ የተነሣ ምድሪቱ አለቀሰች፤ የምድረ በዳውም ግጦሽ ደረቀ። መንገዳቸው ክፉ ነው፣ ኀይላቸውንም በክፉ ይጠቀማሉ።

¹¹“ነቢዩም ካህኑም ርኩሳን ናቸው፤ በቤቴ ውስጥ እንኳ ክፋታቸውን አግኝቻለሁ፣ ይላል አባታችን። ¹²ስለዚህ መንገዳቸው በጨለማ ውስጥ እንደሚያዳልጥ መንገድ ይሆንባቸዋል፤ ወደዚያ ተገፍተው ይወድቃሉ፤ በቅጣታቸው ዓመት መቅሠፍትን አመጣባቸዋለሁና፣ ይላል አባታችን። ¹³በሰማርያ ነቢያት ዘንድ አስጸያፊ ነገር አየሁ፤ በበኣል ትንቢት ተናገሩ፤ ሕዝቤን እስራኤልንም አሳቱ። ¹⁴በኢየሩሳሌም ነቢያት መካከል ግን የሚያስደነግጥ ነገር አየሁ፤ ያመነዝራሉ፣ በሐሰት ይመላለሳሉ፣ የክፉ አድራጊዎችን እጅ ያበረታታሉ፤ ስለዚህ ማንም ከክፋቱ አይመለስም። ሁሉም እንደ ሰዶም፣ ነዋሪዎቿም እንደ ገሞራ ሆነውብኛል።’

¹⁵ስለዚህ የሰማይ ሠራዊት አባት ስለ ነቢያት እንዲህ ይላል፦ መራራ ምግብ አበላቸዋለሁ፣ የተመረዘ ውሃም አጠጣቸዋለሁ፤ ርኩሰት ከኢየሩሳሌም ነቢያት ወጥቶ ምድርን ሁሉ ሞልቷልና።’

¹⁶የሰማይ ሠራዊት አባት እንዲህ ይላል፦ ትንቢት ለሚናገሩላችሁ ነቢያት አትስሙ፤ በከንቱ ተስፋ ይሞሉአችኋል፤ ከአፌ ያልሆነ ከገዛ ልባቸው ራእይ ይናገራሉ። ¹⁷ቃሌን ለሚንቁ ‘ሰላም ይሆንላችኋል’ ይሏቸዋል፤ የገዛ ልቡን ግትርነት ለሚከተል ሁሉ ‘ክፉ ነገር አይመጣባችሁም’ ይሉታል።”

¹⁸ከእነርሱ መካከል ቃሉን ለማየትና ለመስማት በአባታችን ምክር ቤት ማን ቆመ? ቃሉን አዳምጦ የሰማ ማን ነው? ¹⁹እነሆ፣ የአባታችን ዐውሎ ነፋስ በቍጣ ወጥቷል፤ የሚያዞርም ዐውሎ ነፋስ ነው፤ በክፉዎች ራስ ላይ ይነጥቃል። ²⁰የአባታችን ቍጣ የልቡን ሐሳብ ፈጽሞ እስኪፈጽም ድረስ አይመለስም። በሚመጣው ዘመን ይህን በግልጽ ታስተውሉታላችሁ።

²¹“እነዚህን ነቢያት እኔ አልላክኋቸውም፤ ነገር ግን ሮጡ፤ አልተናገርኋቸውም፤ ነገር ግን ትንቢት ተናገሩ። ²²ነገር ግን በምክሬ ቆመው ቢሆኑ ኖሮ፣ ቃሌን ለሕዝቤ ባወጁ ነበር፤ ከክፉ መንገዳቸውና ከክፉ ሥራቸው መልሰዋቸውም በሆነ ነበር። ²³እኔ በቅርብ ብቻ ያለሁ አባታችሁ ነኝን? ይላል አባታችን፤ በሩቅስ ያለሁ አባታችሁ አይደለሁምን? ²⁴ማንም ሰው ማየት በማልችልበት ስውር ስፍራ ሊሸሸግ ይችላልን? ይላል አባታችን። ሰማይንና ምድርን አልሞላምን? ይላል አባታችን።’

²⁵“በስሜ ሐሰትን ትንቢት የሚናገሩ ነቢያት ‘ሕልም አየሁ! ሕልም አየሁ!’ ሲሉ ሰምቻለሁ። ²⁶የገዛ ልባቸውን ተንኮል ትንቢት የሚናገሩ ነቢያት ልብ እስከ መቼ ድረስ በሐሰት ይሞላል? ²⁷አባቶቻቸው ስሜን ስለ በኣል እንደ ረሱ፣ እርስ በርሳቸው በሚነጋገሩት ሕልም ሕዝቤ ስሜን እንዲረሳ ያስባሉ። ²⁸ሕልም ያለው ነቢይ ሕልሙን ይናገር፤ ቃሌ ያለው ግን ቃሌን በታማኝነት ይናገር። ገለባ ከስንዴ ጋር ምን አለው? ይላል አባታችን። ²⁹ቃሌ እንደ እሳት፣ ዐለትንም እንደሚሰብር መዶሻ አይደለምን? ይላል አባታችን።’

³⁰“ስለዚህ እነሆ፣ ቃሌን እርስ በርሳቸው የሚሰርቁ ነቢያትን እቃወማለሁ፣ ይላል አባታችን። ³¹እነሆ፣ አንደበታቸውን እያወዛወዙ ‘እግዚአብሔር ተናግሯል’ የሚሉ ነቢያትን እቃወማለሁ፣ ይላል አባታችን። ³²የሐሰት ሕልም ትንቢት የሚናገሩትን እቃወማለሁ፣ ይላል አባታችን፤ እነርሱም ይተርኳቸዋል፤ በሐሰታቸውና በከንቱ ትምክሕታቸው ሕዝቤን ያስታሉ። እኔ አልላክኋቸውም፣ አላዘዝኋቸውምም፤ ለዚህም ሕዝብ ምንም አይጠቅሙትም፣ ይላል አባታችን።’

ሸክሙ እናንተ ናችሁ

³³“ይህ ሕዝብ ወይም ነቢይ ወይም ካህን ‘የአባታችን ሸክም ምንድን ነው?’ ብሎ ሲጠይቅህ፣ ‘ሸክሙ እናንተ ናችሁ! እጥላችኋለሁም፣ ይላል አባታችን’ በላቸው። ^a a v33 “ትንቢት” ተብሎ የተተረጐመው ቃል “ሸክም” ማለትም ነው። ሕዝቡ መልእክት ጠየቁ፤ አባታችን ግን የገዛ አለመታመናቸው እርሱ የሚያወርደው ሸክም እንደ ሆነ መለሰላቸው። ³⁴‘የአባታችን ሸክም’ የሚል ነቢይ ወይም ካህን ወይም ሰው፣ ያን ሰውና ቤተ ሰቡን እቀጣለሁ። ³⁵እያንዳንዳችሁ ለጎረቤቱና ለወንድሙ ‘አባታችን ምን መለሰ?’ ወይም ‘አባታችን ምን ተናገረ?’ ይበል። ³⁶ነገር ግን ‘የአባታችን ሸክም’ ብላችሁ ከእንግዲህ ዳግመኛ አትበሉ፤ የእያንዳንዱ ሰው ቃል ሸክሙ ይሆንበታልና፤ የሕያው የሰማይ ሠራዊት አባትን ቃል አጣምማችኋልና።’ ³⁷ነቢዩን እንዲህ በለው፦ ‘አባታችን ምን መለሰልህ?’ ወይም ‘አባታችን ምን ተናገረ?’ ³⁸ነገር ግን ‘የአባታችን ሸክም’ ብትሉ፣ አባታችን እንዲህ ይላል፦ ‘የአባታችን ሸክም’ የሚለውን ይህን ቃል ስለ ተናገራችሁ፣ ‘የአባታችን ሸክም አትበሉ ብዬ ቃል ልኬላችሁ ሳለ፣ ³⁹እነሆ፣ እንደ ሸክም በርግጥ አነሣችኋለሁ፤ እናንተንም ለእናንተና ለአባቶቻችሁ የሰጠኋትን ከተማ ከፊቴ አርቄ እጥላችኋለሁ። ⁴⁰የማያልቅ ውርደትንና ከቶ የማይረሳ ዘላለማዊ እፍረትን አመጣባችኋለሁ።’”