Asih Satia-Na Langgeng Salalanggengna

Sajarah anu sarua ti sisi séjén, minangka pangakuan. Maranéhna poho di sisi laut, kabitaan di gurun keusik, nyieun anak sapi, ngorbankeun anak-anakna sorangan. Deui-deui Rama urang nyerahkeun maranéhna, ngadéngé jeritanana, tapi tetep émut kana jangji-Na.

Pasal 106.

Haleluya! Muji sukur ka Rama urang, karana Mantenna teh sae; asih satia-Na langgeng salalanggengna.

Saha nu bisa nyaritakeun pangdamel-pangdamel Rama urang nu rohaka, atawa ngumumkeun sagala pujian ka Mantenna? Bagja jalma nu ngajaga kaadilan, nu salawasna ngalampahkeun nu bener.

Emut ka abdi, nun Ama, ku kurnia nu dipaparinkeun ka umat Ama; sumping ka abdi kalawan kasalametan ti Ama, supaya abdi tiasa ningali kamakmuran jalma-jalma pilihan Ama, ngarasa bungah dina kabagjaan bangsa Ama, sarta surak jeung milik pusaka Ama.

Kami geus migawe dosa, sarua jeung karuhun kami; kami geus migawe salah, kami geus milampah jahat. Waktu karuhun kami di Mesir, maranehna henteu malire kana kaahengan-kaahengan Ama; maranehna henteu inget kana lubakna asih satia Ama, tapi barontak di sisi laut, di Laut Beureum. ^a Tapi Mantenna nyalametkeun maranehna demi asma-Na, pikeun ngembarkeun kakawasaana-Na nu rohaka. Mantenna nyentak Laut Beureum, tuluy saat ngemplang; Mantenna nungtun maranehna ngaliwatan jero cai saperti ngaliwatan gurun keusik. Mantenna nyalametkeun maranehna tina leungeun jalma nu mikaceuceub ka maranehna, sarta nebus maranehna tina leungeun musuh. Cai ngalelebkeun musuh-musuhna; taya saurang oge nu nyesa. Tuluy maranehna percaya kana pangandika-Na; maranehna ngawih muji ka Mantenna.

Tapi maranehna gancang poho kana padamelan-Na; maranehna henteu ngadago pituduh-Na. Di tegal gurun maranehna nurutkeun kahayang napsu, sarta di tanah suwung maranehna nyoba-nyoba Rama urang. Mantenna masihan naon nu dipenta ku maranehna, tapi ngintun panyakit nu matak kuru ka maranehna. Di pakemahan maranehna timburu ka Musa, jeung ka Harun, jalma suci kagungan Rama urang. Taneuh enggang tuluy nyaneut Datan, sarta ngurugan rombongan Abiram. Seuneu hurung ngagugudag ka rombongan maranehna; jilatan seuneu ngaduruk jalma-jalma jahat.

Di Horeb maranehna nyieun anak sapi tuluy sujud ka arca tina logam cor. Maranehna nukeurkeun kamulyaanana ku arca sapi nu ngahakan jukut. Maranehna poho ka Rama urang, Jurusalamet maranehna, anu geus ngayakeun perkara-perkara agung di Mesir, kaahengan-kaahengan di tanah Ham, pangdamel nu matak helok di sisi Laut Beureum. ^b Nya Mantenna ngalahir rek numpes maranehna—lamun seug Musa, abdi pilihan-Na, henteu nangtung dina tempat nu bedah di payuneun Mantenna, pikeun mindahkeun bebendu-Na tina numpes maranehna.

Tuluy maranehna ngahina tanah nu endah; maranehna henteu percaya kana jangji-Na. Maranehna gegerendengan di jero kemahna sarta henteu ngagugu kana soara Rama urang. Nya Mantenna ngangkat panangana-Na bari sumpah yen Mantenna bakal numpurkeun maranehna di tegal gurun, sarta numpurkeun turunan maranehna di antara bangsa-bangsa jeung mabawurkeun maranehna ka sakuliah nagri.

Maranehna ngagabung jeung Baal di Peor sarta ngadahar kurban nu dipasrahkeun ka allah-allah nu teu nyawaan. Maranehna ngajurung bebendu Mantenna ku kalakuanana, nya aya pagebug nu ngajalar di antara maranehna. Tapi Pinehas nangtung tuluy campur pikeun ngaleraykeun, nya pagebug teh eureun. Jeung eta diitung ka manehna minangka kabeneran, pikeun sakabeh turunan salalanggengna. Di cai Meriba maranehna ngajurung amarah Mantenna, nya Musa cilaka ku karana maranehna, lantaran maranehna nyababkeun pait jiwa anjeunna, nya anjeunna ngucap teu kalawan dipikir.

Maranehna henteu numpes bangsa-bangsa, sakumaha nu geus diparentahkeun ku Rama urang ka maranehna, tapi maranehna campur jeung bangsa-bangsa sarta nurutan kabiasaanana. Maranehna ngabakti ka brahala-brahalana, nu jadi jiret pikeun maranehna. Maranehna ngurbankeun anak-anak lalakina jeung anak-anak awewena ka setan-setan. Maranehna ngabudalkeun getih nu teu salah, getih anak-anakna lalaki jeung awewe, nu dikurbankeun ka brahala-brahala Kanaan, nya tanah teh jadi najis ku getih. Maranehna jadi najis ku kalakuanana sarta ngalacur ku pagawean-pagaweanana.

Nya bebendu Rama urang hurung ka umat-Na, sarta Mantenna ijid ka milik pusaka-Na. Mantenna masrahkeun maranehna ka bangsa-bangsa, nya jalma-jalma nu ngewa ka maranehna marentah ka maranehna. Musuh-musuhna nindes maranehna, nya maranehna aya dina genggeman kakawasaanana. Mindeng pisan Mantenna ngaluputkeun maranehna, tapi dina sagala rarancangna maranehna keukeuh barontak, nya maranehna beuki tigebrus kana dosana. Sanajan kitu Mantenna ningali kasusahan maranehna waktu ngadangu panyambatna. Pikeun maranehna Mantenna emut kana perjangjian-Na, sarta robah manah luyu jeung lubakna asih satia-Na. Mantenna ngagerakkeun hate sakabeh nu nawan maranehna supaya karunya ka maranehna.

Salametkeun abdi sadaya, nun Ama, sarta kumpulkeun abdi sadaya ti antara bangsa-bangsa, supaya abdi sadaya tiasa muji sukur ka asma Ama nu suci sarta surak gumbira dina pamujian ka Ama.

Mugi dipuji Rama Israil, ti salalanggengna nepi ka salalanggengna! Sarta sing sakabeh umat ngucap, “Amin!” Haleluya!