Kaasih Satia Mantenna Langgeng

Opat golongan nyaritakeun hiji carita: nu lalumpatan sasab di gurun keusik, tahanan anu dibelenggu beusi, jalma bodo anu gering ku kalakuanana sorangan, jeung pelaut anu kaparigelanana ditelek ku badé. Masing-masing ngajerit ka Rama urang, masing-masing disalametkeun, masing-masing dititah nyebutkeun éta ku sora tarik.

Pasal 107.

Muji sukur ka Rama urang, karana Mantenna teh sae; kaasih satia-Na langgeng salalanggengna.

Sing nyaritakeun kitu, sakur nu geus ditebus ku Rama urang— nya maranehna anu ku Mantenna ditebus ti leungeun musuh, jeung anu dikumpulkeun ti sagala nagri, ti wetan jeung ti kulon, ti kaler jeung ti laut.

Aya nu ngalalana di gurun keusik, di tegal anu suwung, teu manggih jalan ka hiji kota pikeun pangcicingan. Lapar jeung halabhab, jiwana lesu taya daya. Tuluy maranehna sasambat ka Rama urang dina kasusahna, tuluy ku Mantenna dijait tina karerepetna. Mantenna nungtun maranehna ka jalan anu lempeng, sangkan narepi ka kota pangcicinganana. Sing maranehna muji sukur ka Rama urang karana kaasih satia-Na, karana padamelana-Na anu endah pikeun anak manusa. Karana Mantenna nyugemakeun jiwa nu hanaang, sarta ngeusian jiwa nu lapar ku rupa-rupa kahadean.

Aya nu calik di nu poek jeung di kalangkang pati, jadi tawanan dina sangsara jeung rante beusi, lantaran maranehna ngalawan kana pangandika Rama urang, sarta nolak papatah Nu Maha Luhur. Nya ku Mantenna haratena direndahkeun ku gawe beurat; maranehna tikosewad, tur taya nu nulungan. Tuluy maranehna sasambat ka Rama urang dina kasusahna, tuluy ku Mantenna disalametkeun tina karerepetna. Maranehna ku Mantenna dikaluarkeun tina nu poek jeung tina kalangkang pati, sarta rantena diputuskeun. Sing maranehna muji sukur ka Rama urang karana kaasih satia-Na, karana padamelana-Na anu endah pikeun anak manusa. Karana Mantenna ngaruksak panto-panto tambaga, sarta megatkeun palang-palang beusi.

Aya nu jadi gejul ku lantaran kalakuanana anu daroraka, tur ku karana dosa-dosana maranehna nandangan sangsara. Maranehna ijid kana sagala kadaharan, tur geus deukeut kana gapura pati. Tuluy maranehna sasambat ka Rama urang dina kasusahna, tuluy ku Mantenna disalametkeun tina karerepetna. Mantenna ngutus pangandika-Na tur nyageurkeun maranehna, sarta ngaluputkeun maranehna tina liang kubur. Sing maranehna muji sukur ka Rama urang karana kaasih satia-Na, karana padamelana-Na anu endah pikeun anak manusa. Sing maranehna ngahaturkeun kurban pamujian sukur, sarta nyaritakeun padamelana-Na bari kawih kabungah.

Aya nu turun ka laut maké kapal, nyiar rejeki di jaladri anu lega. Maranehna narenjo padamelan Rama urang, perkara-perkara anu aheng damelana-Na di jero laut. Karana Mantenna ngandika, tuluy ngahudangkeun angin ribut anu ngagulidagkeun ombak jadi luhur. Kapalna ngaronjat ka langit tuluy ambrug ka handap; wawanenna leyur ku lantaran bahya. Maranehna gilisidang jeung alisidig lir jelema mabok, nepi ka leungit sagala kabisana. Tuluy maranehna sasambat ka Rama urang dina kasusahna, tuluy ku Mantenna dikaluarkeun tina karerepetna. Angin ribut ku Mantenna disina jempe, nepi ka ombak laut jadi rep tengtrem. Maranehna aratoh lantaran cai geus tumaninah, tuluy ku Mantenna dituyun ka palabuan anu dipikahayangna. Sing maranehna muji sukur ka Rama urang karana kaasih satia-Na, karana padamelana-Na anu endah pikeun anak manusa. Sing maranehna ngagungkeun Mantenna di hareupeun kumpulan jalma rea, sarta muji ka Mantenna dina pajemuhan para kokolot.

Mantenna ngarobah walungan jadi gurun keusik, sirah cai jadi taneuh anu garing, tanah anu subur jadi tegal uyah anu suwung, ku lantaran kajahatan jalma nu nyaricingan. Mantenna ngarobah gurun keusik jadi balong cai, tanah anu garing jadi sirah-sirah cai. Di dinya jalma nu lapar ku Mantenna disina maratuh, tuluy maranehna ngadegkeun kota pikeun pangcicingan. Maranehna melak pepelakan di tegal jeung melak kebon anggur, anu ngahasilkeun pepelakan loba. Maranehna ku Mantenna diberkahan, nepi ka jadi loba pisan, sarta ingon-ingonna henteu diantep jadi saeutik.

Waktu maranehna ngurangan jeung jadi hina ku lantaran pananiaya, balahi, jeung kasusah, Mantenna ngahinakeun para pangeran, sarta ngajurungkeun maranehna ngalalana di tegal anu euweuh jalanan; tapi jalma nu balangsak ku Mantenna diangkat tina sangsara, sarta kulawargana disina ngalobaan lir kawan domba. Jalma nu bener narenjoeun kana eta perkara tuluy aratoh, ari sagala kajahatan baretah sungutna.

Sing saha anu bijaksana, sing merhatikeun kana ieu sagala perkara, sarta nimbang-nimbang kaasih satia Rama urang.