د هغۀ قائمه مينه تل پاتې کېږى

څلور ډلې یوه کیسه وايي: په دښته کې ورک مسافر، په اوسپنه کې بندیان، احمقان چې د خپلو انتخابونو له امله ناروغ شول، او ملاحان چې مهارت یې طوفان تېر کړ. هر یوه زموږ پلار ته چیغې کړې، هر یو تېر کړای شو، او هر یوه ته ویل کېږي چې دا په لوړ غږ ووایي.

څپرکی 107.

زمونږ پلار شکر وباسئ، ځکه چې هغه ښۀ دے؛ د هغۀ مينه تل تر تله ده.

دې دې خبره هغه کسان وکړى چې زمونږ پلار خلاص کړى دى، هغه کسان چې هغۀ د دښمن د لاس نه خلاص کړل، او د ملکونو نه يې راجمع کړل، د مشرق او مغرب نه، د شمال او د سمندر نه.

ځنې کسان په بيابان کښې سرګردانه وُو، په وچو خالى ځايونو کښې، او داسې ښار ته يې لار نۀ موندله چې مېشته شوى واى. وږى او تږى وُو، او ساه يې ستړې شوه. بيا هغوئ په خپله مصيبت کښې زمونږ پلار ته چغې کړې، او هغۀ د هغوئ د پرېشانۍ نه خلاص کړل. هغۀ په نېغه لار روان کړل، ترڅو داسې ښار ته ورسيږى چې مېشته پکښې شوى واى. دوئ دې د هغۀ د مينې دپاره زمونږ پلار شکر وباسى، او د بنى آدمو دپاره د هغۀ د عجيبه کارونو دپاره. ځکه چې هغه تږې ساه مړوى، او وږې ساه په ښو شيانو مړوى.

ځنې کسان په تيارۀ او د مرګ په سيورى کښې ناست وُو، د مصيبت او د اوسپنې په زنځيرونو کښې بندى وُو، ځکه چې دوئ د زمونږ پلار د خبرو نه سرکشى کړې وه او د خُدائ تعالىٰ مشوره يې ردوله. نو هغۀ د سخت محنت په وسيله د دوئ زړونه عاجز کړل؛ دوئ وښويدل، او هيڅوک د مدد کوونکى نۀ وُو. بيا هغوئ په خپله مصيبت کښې زمونږ پلار ته چغې کړې، او هغۀ د هغوئ د پرېشانۍ نه بچ کړل. هغۀ د تيارۀ او د مرګ د سيورى نه راوويستل، او د هغوئ زنځيرونه يې ماتۀ کړل. دوئ دې د هغۀ د مينې دپاره زمونږ پلار شکر وباسى، او د بنى آدمو دپاره د هغۀ د عجيبه کارونو دپاره. ځکه چې هغه د پيتل دروازې ماتوى، او د اوسپنې لښتيان پرېکوى.

ځنې کسان د خپلو سرکشو لارو په سبب احمقان شو، او د خپلو ګناهونو په وجه په مصيبت کښې اخته شو. دوئ د هر قسم خوراک نه نفرت وکړو، او د مرګ دروازو ته نزدے شو. بيا هغوئ په خپله مصيبت کښې زمونږ پلار ته چغې کړې، او هغۀ د هغوئ د پرېشانۍ نه بچ کړل. هغۀ خپل کلام ولېږلو او شفا يې ورکړه، او د هغوئ د ګور نه يې بچ کړل. دوئ دې د هغۀ د مينې دپاره زمونږ پلار شکر وباسى، او د بنى آدمو دپاره د هغۀ د عجيبه کارونو دپاره. او دوئ دې د شکر قربانۍ وړاندې کړى، او د هغۀ کارونه دې د خوشحالۍ په سندرو کښې بيان کړى.

ځنې کسان په بېړو کښې سمندر ته ښکته شو، او په لويو اوبو باندې يې تجارت کولو. دوئ د زمونږ پلار کارونه وليدل، او په ژورو کښې يې عجيبه کارونه وليدل. ځکه چې هغۀ حُکم وکړو او طوفانى هوا يې راپورته کړه چې څپې يې اوچتې کړې. دوئ آسمان ته پورته کېدل او ژورو ته ښکته کېدل؛ د خطر په وجه د دوئ زړۀ وَوئيلے. دوئ د نشه ايانو په شان ګرزيدل او ټلېدل، او ټوله هوښيارى يې ختمه شوه. بيا هغوئ په خپله مصيبت کښې زمونږ پلار ته چغې کړې، او هغۀ د هغوئ د پرېشانۍ نه راوويستل. هغۀ طوفان ارام کړو چې د پسولى آواز شو، او د سمندر څپې خاموشې شوې. بيا دوئ خوشحاله شو ځکه چې اوبه ارامې شوې، او هغۀ د دوئ د خوښې بندرګاه ته رهنمائى وکړه. دوئ دې د هغۀ د مينې دپاره زمونږ پلار شکر وباسى، او د بنى آدمو دپاره د هغۀ د عجيبه کارونو دپاره. دوئ دې د خلقو په مجلس کښې د هغۀ لويى بيان کړى، او د مشرانو په مجلس کښې دې د هغۀ ثناء وکړى.

هغه سيندونه په بيابان بدلوى، او د اوبو چينې په تږه زمکه، زرخېزه زمکه په شوره بنجره زمکه بدلوى، د هغه خلقو د بدۍ په وجه چې پکښې اوسيږى. هغه بيابان د اوبو حوضونو ته بدلوى، او وچه زمکه د اوبو چينو ته. هلته هغه وږى کسان مېشته کوى، او دوئ د اوسېدو دپاره يو ښار جوړوى. دوئ پټى کرى او د انګورو باغونه کينوى چې زرخېزه فصل راوړى. هغه په دوئ برکت کوى، او دوئ ډېر زيات کېږى، او د دوئ مواشى نۀ پرېږدى چې کم شى.

کله چې دوئ د ظلم، مصيبت او غم په وجه کم او خوار شى، نو هغه په اميرانو باندې سپکاوے ورتوئوى او په داسې بيابان کښې يې سرګردانه کوى چې لار پکښې نۀ وى؛ خو هغه محتاجان د مصيبت نه اوچتوى، او د دوئ کورنۍ د رمو په شان کوى. صادقان دا وينى او خوشحاله کېږى، او ټول بدکارى خپله خوله بندوى.

څوک چې هوښيار وى، هغه دې په دې خبرو توجو وکړى، او د زمونږ پلار په مينه دې غور وکړى.