Sih-kadarmane Langgeng

Papat golongan nyritakake crita siji: wong lelungan kang kesasar ing ara-ara samun, wong tawanan ing rante wesi, wong bodho kang lara amarga pilihane dhewe, lan para pelaut kang kaprigelane ditelan prahara. Saben golongan sesambat marang Rama kita, saben golongan diluwari, saben golongan didhawuhi ngucapake kanthi sora.

Pasal 107.

Padha saosa sokur marang Rama kita, awit Panjenengane iku becik; sih-kadarmane langgeng salawase.

Para tebusane Rama kita padha ngucapna mangkono—yaiku wong-wong kang wis ditebus saka tangane mungsuh, lan wis diklumpukake saka ing pirang-pirang negara, saka wetan lan kulon, saka lor lan saka segara.

Ana sawenehe wong kang nglambrang ing ara-ara samun, ing pasamunan kang sepi, ora nemu dalan menyang kutha kang bisa dienggoni. Padha keluwen lan kasatan, nyawane padha nglumpruk. Banjur padha sesambat marang Rama kita ing sajroning karupekane, temah padha diluwari saka ing kasangsarane. Panjenengane nuntun wong-wong mau lumaku ing dalan kang jejeg, nganti tekan ing kutha kang bisa dienggoni. Wong-wong mau padha saosa sokur marang Rama kita awit saka sih-kadarmane, lan awit saka pakaryane kang nggumunake tumrap para anaking manungsa. Awit Panjenengane maregi nyawa kang kasatan, lan ngebaki nyawa kang keluwen kanthi kabecikan.

Ana sawenehe wong kang linggih ing pepeteng lan ing wewayangane pati, dadi wong tahanan kang nandhang sangsara lan kabanda ing rante wesi, amarga padha mbalela marang pangandikane Rama kita lan nampik pituture Kang Mahaluhur. Mulane Panjenengane ngasorake atine wong-wong mau kanthi pagawean abot; padha kesandhung, lan ora ana kang mitulungi. Banjur padha sesambat marang Rama kita ing sajroning karupekane, temah padha dislametake saka ing kasangsarane. Panjenengane ngentasake wong-wong mau saka ing pepeteng lan wewayangane pati, lan medhotake bandane. Wong-wong mau padha saosa sokur marang Rama kita awit saka sih-kadarmane, lan awit saka pakaryane kang nggumunake tumrap para anaking manungsa. Awit Panjenengane ngremuk lawang-lawang tembaga, lan medhotake palang-palang wesi.

Ana sawenehe wong kang dadi gemblung marga saka lakune kang mbalela, lan marga saka dosane padha nandhang sangsara. Padha jiji marang sakehing pangan, lan wis cedhak karo gapurane pati. Banjur padha sesambat marang Rama kita ing sajroning karupekane, temah padha dislametake saka ing kasangsarane. Panjenengane ngutus pangandikane lan marasake wong-wong mau, sarta ngluwari saka ing jurang. Wong-wong mau padha saosa sokur marang Rama kita awit saka sih-kadarmane, lan awit saka pakaryane kang nggumunake tumrap para anaking manungsa. Lan wong-wong mau padha nyaosna kurban sokur, sarta nyritakna pakaryane kalawan kidung kabungahan.

Ana sawenehe wong kang lelayaran menyang segara nunggang prau, nindakake dagangan ing banyu kang gedhe. Padha nyipati pakaryane Rama kita, pakaryane kang nggumunake ing teleng segara. Awit Panjenengane ngandika, temah tangi angin prahara kang ngangkat dhuwur ombak-ombake. Padha mumbul munggah menyang langit lan ambyur mudhun menyang jeroan; kekendelane ilang marga saka bebayane. Padha gloyoran lan sronta-sranti kaya wong mendem, lan sakehing kapinterane ilang kabeh. Banjur padha sesambat marang Rama kita ing sajroning karupekane, temah padha dientasake saka ing kasangsarane. Panjenengane nyirep prahara dadi sumribit lirih, temah ombaking segara padha sidhem. Banjur padha bungah marga banyune dadi tentrem, lan Panjenengane nuntun wong-wong mau menyang palabuhan kang disenengi. Wong-wong mau padha saosa sokur marang Rama kita awit saka sih-kadarmane, lan awit saka pakaryane kang nggumunake tumrap para anaking manungsa. Wong-wong mau padha ngluhurna Panjenengane ing pasamuwaning bangsa, lan ngalembana Panjenengane ing parepataning para pinituwa.

Panjenengane malih kali-kali dadi ara-ara samun, sumber-sumbering banyu dadi lemah kang garing, tanah kang loh dadi pasamunan uyah, marga saka pialane para wong kang manggon ing kono. Panjenengane malih ara-ara samun dadi blumbang-blumbang banyu, tanah kang garing dadi sumber-sumbering banyu. Ana ing kono Panjenengane manggonake para wong kang keluwen, temah padha ngedegake kutha kanggo dienggoni. Padha nyebar ing palemahan lan nanem kebon anggur kang ngasilake panen kang akeh. Panjenengane mberkahi wong-wong mau, temah padha tangkar-tumangkar, lan ora nglilani raja-kayane suda.

Nanging samangsa padha suda lan karendhahake marga saka panindhes, bebaya, lan kasusahan, Panjenengane nyuntak pangremeh marang para panggedhe, lan ndadekake padha nglambrang ing pasamunan kang tanpa dalan; nanging Panjenengane ngangkat wong kang mlarat saka ing kasangsarane, lan ndadekake brayate kaya pepanthan wedhus. Wong kang jujur padha ndeleng iku lan bungah, lan sakehing piala tutup cangkeme.

Sing sapa wicaksana, becik nggatekake prakara-prakara iki, lan ngrasak-ngrasakake sih-kadarmane Rama kita.