ତାହାଙ୍କ ଅଟଳ ପ୍ରେମ ଚିରସ୍ଥାୟୀ

ଚାରି ଦଳ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ କୁହନ୍ତି: ମରୁଭୂମିରେ ବାଟ ହରାଇଥିବା ପଥିକ, ଲୁହା ଶିକୁଳିରେ ବନ୍ଦୀ, ନିଜ ପସନ୍ଦରୁ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ ମୂର୍ଖ, ଆଉ ଝଡ଼ରେ ଯେଉଁ ନାବିକମାନଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ଗ୍ରାସ ହୋଇଗଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ପାର କରାଗଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ତାହା ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିବାକୁ କୁହାଯାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ 107।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦିଅ, କାରଣ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟ; ତାହାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ଅନନ୍ତକାଳସ୍ଥାୟୀ।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୁକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକେ ଏହା କହନ୍ତୁ— ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ସେ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ପୁଣି ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରୁ, ପୂର୍ବ ଓ ପଶ୍ଚିମରୁ, ଉତ୍ତରରୁ ଓ ସମୁଦ୍ରରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କଲେ।

କେହି କେହି ପ୍ରାନ୍ତରରେ, ମରୁଭୂମିର ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ, ବସତି କରିବା ନିମନ୍ତେ ନଗରକୁ ଯିବା ବାଟ ପାଇଲେ ନାହିଁ। କ୍ଷୁଧିତ ଓ ତୃଷିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆପଣା ସଙ୍କଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ କାକୂକ୍ତି କଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ବସତି କରିବା ନିମନ୍ତେ ନଗରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଳଖ ବାଟ ଦେଇ ଆଗେଇ ନେଲେ। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ନିମନ୍ତେ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନଗଣ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉନ୍ତୁ। କାରଣ ସେ ଲାଳାୟିତ ପ୍ରାଣକୁ ପରିତୃପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ କ୍ଷୁଧିତ ପ୍ରାଣକୁ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତି।

କେହି କେହି ଅନ୍ଧକାର ଓ ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟାରେ ବସିଲେ, ଦୁଃଖ ଓ ଲୌହଶୃଙ୍ଖଳରେ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବିଦ୍ରୋହ କରିଥିଲେ ଓ ସର୍ବୋପରିସ୍ଥଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରଣା ତୁଚ୍ଛ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ ସେ କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଦ୍ଵାରା ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ନମ୍ର କଲେ; ସେମାନେ ଝୁଣ୍ଟି ପଡ଼ିଲେ, ପୁଣି ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କେହି ନ ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆପଣା ସଙ୍କଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ କାକୂକ୍ତି କଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରୁ ପରିତ୍ରାଣ କଲେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାର ଓ ମୃତ୍ୟୁଚ୍ଛାୟାରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ଶୃଙ୍ଖଳ ଛିନ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ନିମନ୍ତେ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନଗଣ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉନ୍ତୁ। କାରଣ ସେ ପିତ୍ତଳର କବାଟ ଭାଙ୍ଗି ପକାନ୍ତି ଓ ଲୌହ ଅର୍ଗଳସବୁ କାଟି ପକାନ୍ତି।

କେହି କେହି ଆପଣା ବିଦ୍ରୋହୀ ଆଚରଣ ଦ୍ଵାରା ମୂର୍ଖ ହେଲେ, ଆଉ ଆପଣା ଅପରାଧ ସକାଶୁ କ୍ଲେଶ ଭୋଗ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ସର୍ବପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଘୃଣା କଲା, ପୁଣି ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ଵାର ନିକଟକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆପଣା ସଙ୍କଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ କାକୂକ୍ତି କଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରୁ ପରିତ୍ରାଣ କଲେ। ସେ ଆପଣା ବାକ୍ୟ ପ୍ରେରଣ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ଗର୍ତ୍ତରୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ନିମନ୍ତେ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନଗଣ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉନ୍ତୁ। ପୁଣି ସେମାନେ ଧନ୍ୟବାଦରୂପ ବଳିଦାନ ଉତ୍ସର୍ଗ କରନ୍ତୁ, ଆଉ ଆନନ୍ଦଗାନ ସହିତ ତାହାଙ୍କ କର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତୁ।

କେହି କେହି ଜାହାଜରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଗଲେ, ମହାଜଳରାଶି ଉପରେ ବାଣିଜ୍ୟ କଲେ। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କର୍ମ ଓ ଗଭୀର ଜଳରେ ତାହାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲେ। କାରଣ ସେ ଆଜ୍ଞା କଲେ ଓ ଏକ ତୋଫାନ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ଯାହା ତରଙ୍ଗସବୁ ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠାଇଲା। ସେମାନେ ଆକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠିଲେ ଓ ଅଗାଧ ଜଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଳକୁ ଗଲେ; ବିପଦରେ ସେମାନଙ୍କ ସାହସ ତରଳି ଗଲା। ସେମାନେ ମତ୍ତ ଲୋକ ପରି ଟଳମଳ ହୋଇ ଝୁଣ୍ଟିଲେ, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ନିପୁଣତା ଗ୍ରାସ ହୋଇଗଲା। ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆପଣା ସଙ୍କଟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ କାକୂକ୍ତି କଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ। ସେ ତୋଫାନକୁ ଶାନ୍ତ କରି ମୃଦୁମନ୍ଦ କଲେ, ପୁଣି ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗସବୁ ନୀରବ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ଜଳ ସୁସ୍ଥିର ହେବାରୁ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ପୁଣି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ବାଞ୍ଛିତ ବନ୍ଦର ଆଡ଼କୁ ନେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ନିମନ୍ତେ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନଗଣ ପ୍ରତି ତାହାଙ୍କ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କର୍ମ ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉନ୍ତୁ। ସେମାନେ ଲୋକସମାଜରେ ତାହାଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ କରନ୍ତୁ, ଆଉ ପ୍ରାଚୀନବର୍ଗଙ୍କ ସଭାରେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।

ସେ ନଦୀସବୁକୁ ମରୁଭୂମିରେ, ଜଳର ନିର୍ଝରସବୁକୁ ଶୁଷ୍କ ଭୂମିରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି, ପୁଣି ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ସକାଶୁ ଫଳବତୀ ଦେଶକୁ ଲବଣମୟ ଶୂନ୍ୟଭୂମିରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି। ସେ ମରୁଭୂମିକୁ ଜଳାଶୟରେ, ଶୁଷ୍କ ଭୂମିକୁ ଜଳର ନିର୍ଝରରେ ପରିଣତ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ସେ କ୍ଷୁଧିତ ଲୋକଙ୍କୁ ବସାନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନେ ବାସ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏକ ନଗର ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୀଜ ବୁଣନ୍ତି ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାକ୍ଷେତ୍ର ରୋପଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରଚୁର ଫସଲ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନେ ଅତିଶୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ଆଉ ସେ ସେମାନଙ୍କ ପଶୁ କ୍ଷୀଣ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।

ଆଉ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ୟାଚାର, ବିପଦ ଓ ଶୋକ ଦ୍ଵାରା ସେମାନେ ହ୍ରାସ ପାଇ ଅବନତ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ଉପରେ ତୁଚ୍ଛତା ଢାଳନ୍ତି ଓ ବାଟବିହୀନ ଶୂନ୍ୟଭୂମିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମଣ କରାନ୍ତି; ମାତ୍ର ସେ ଦୀନହୀନକୁ ଦୁଃଖରୁ ଉଠାନ୍ତି, ପୁଣି ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରକୁ ମେଷପଲ ପରି କରନ୍ତି। ସରଳ ଲୋକେ ଏହା ଦେଖି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତା ଆପଣା ମୁଖ ବନ୍ଦ କରେ।

ଯେକେହି ଜ୍ଞାନୀ, ସେ ଏହିସବୁ ବିଷୟରେ ମନୋଯୋଗ କରୁ, ପୁଣି ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିୟମର ଦୟା ବିବେଚନା କରୁ।