Η πιστή αγάπη του διαρκεί για πάντα

Τέσσερις ομάδες λένε μία ιστορία: ταξιδιώτες χαμένοι στην έρημο, φυλακισμένοι στα σίδερα, άφρονες άρρωστοι από τις δικές τους επιλογές, και ναυτικοί που την τέχνη τους την κατάπιε μια θύελλα. Καθένας κραύγασε στον Πατέρα μας, καθένας βγήκε σώος, καθένας καλείται να το πει φωναχτά.

Κεφάλαιο 107.

Δοξολογείτε τον Πατέρα μας, γιατί είναι αγαθός· η πιστή αγάπη του διαρκεί για πάντα.

Ας το πουν οι λυτρωμένοι του Πατέρα μας — αυτοί που τους λύτρωσε από το χέρι του εχθρού, και τους συγκέντρωσε από τις χώρες, από ανατολή και δύση, από βορρά κι από τη θάλασσα.

Μερικοί περιπλανήθηκαν στην έρημο, σε άνυδρους τόπους, χωρίς να βρίσκουν δρόμο για πόλη όπου θα μπορούσαν να κατοικήσουν. Πεινασμένοι και διψασμένοι, η ψυχή τους λιγοψυχούσε. Τότε φώναξαν στον Πατέρα μας μέσα στη θλίψη τους, κι εκείνος τους γλίτωσε από τα δεινά τους. Τους οδήγησε σε ίσιο δρόμο, για να φτάσουν σε πόλη όπου θα μπορούσαν να κατοικήσουν. Ας ευχαριστήσουν τον Πατέρα μας για την πιστή αγάπη του, για τα θαυμαστά έργα του προς τους ανθρώπους. Γιατί χορταίνει την ψυχή που λαχταρά και γεμίζει με αγαθά την πεινασμένη ψυχή.

Μερικοί κάθονταν στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου, φυλακισμένοι μέσα στη δυστυχία και σε σιδερένιες αλυσίδες, επειδή είχαν επαναστατήσει ενάντια στα λόγια του Πατέρα μας και περιφρόνησαν τη βουλή του Υψίστου. Έτσι ταπείνωσε την καρδιά τους με σκληρό μόχθο· σκόνταψαν, και δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει. Τότε φώναξαν στον Πατέρα μας μέσα στη θλίψη τους, κι εκείνος τους έσωσε από τα δεινά τους. Τους έβγαλε από το σκοτάδι και τη σκιά του θανάτου, και έσπασε τις αλυσίδες τους. Ας ευχαριστήσουν τον Πατέρα μας για την πιστή αγάπη του, για τα θαυμαστά έργα του προς τους ανθρώπους. Γιατί συντρίβει τις χάλκινες πόρτες και κόβει τους σιδερένιους σύρτες.

Μερικοί έγιναν ανόητοι εξαιτίας της ανταρσίας τους, και εξαιτίας των αμαρτιών τους βασανίστηκαν. Σιχάθηκαν κάθε τροφή και πλησίασαν στις πύλες του θανάτου. Τότε φώναξαν στον Πατέρα μας μέσα στη θλίψη τους, κι εκείνος τους έσωσε από τα δεινά τους. Έστειλε τον λόγο του και τους γιάτρεψε, και τους γλίτωσε από τον λάκκο. Ας ευχαριστήσουν τον Πατέρα μας για την πιστή αγάπη του, για τα θαυμαστά έργα του προς τους ανθρώπους. Κι ας προσφέρουν θυσίες ευχαριστίας, κι ας διηγηθούν τα έργα του με τραγούδια χαράς.

Μερικοί κατέβηκαν στη θάλασσα με πλοία, κάνοντας εμπόριο στα απέραντα νερά. Αυτοί είδαν τα έργα του Πατέρα μας, τα θαυμαστά έργα του στα βάθη. Γιατί μίλησε κι έκανε να σηκωθεί θυελλώδης άνεμος που ύψωσε τα κύματα. Ανέβαιναν ως τους ουρανούς και κατέβαιναν στα βάθη· το θάρρος τους έλιωνε μέσα στον κίνδυνο. Τρέκλιζαν και παραπατούσαν σαν μεθυσμένοι, και όλη τους η τέχνη πήγε χαμένη. Τότε φώναξαν στον Πατέρα μας μέσα στη θλίψη τους, κι εκείνος τους έβγαλε από τα δεινά τους. Κατασίγασε την καταιγίδα σε ψίθυρο, και τα κύματα της θάλασσας ησύχασαν. Τότε χάρηκαν γιατί τα νερά γαλήνεψαν, κι εκείνος τους οδήγησε στο λιμάνι που ποθούσαν. Ας ευχαριστήσουν τον Πατέρα μας για την πιστή αγάπη του, για τα θαυμαστά έργα του προς τους ανθρώπους. Ας τον εξυμνήσουν στη σύναξη του λαού, κι ας τον δοξάσουν στο συμβούλιο των πρεσβυτέρων.

Μετατρέπει τα ποτάμια σε έρημο, τις πηγές των νερών σε διψασμένη γη, την εύφορη γη σε αλμυρή ερημιά, εξαιτίας της κακίας εκείνων που κατοικούν σ’ αυτήν. Μετατρέπει την έρημο σε λίμνες νερών, την ξερή γη σε πηγές νερών. Εκεί εγκαθιστά τους πεινασμένους, κι εκείνοι θεμελιώνουν πόλη για να κατοικήσουν. Σπέρνουν χωράφια και φυτεύουν αμπέλια που δίνουν πλούσια σοδειά. Τους ευλογεί, κι αυτοί πληθαίνουν πολύ, και δεν αφήνει τα ζωντανά τους να λιγοστέψουν.

Όταν λιγοστεύουν και ταπεινώνονται από την καταπίεση, τη συμφορά και τη θλίψη, σκορπίζει την περιφρόνηση στους άρχοντες και τους κάνει να περιπλανιούνται σε ερημιά χωρίς δρόμο· όμως ανασηκώνει τον φτωχό από τη δυστυχία και κάνει τις οικογένειές τους σαν κοπάδια. Οι δίκαιοι το βλέπουν και χαίρονται, και κάθε κακία κλείνει το στόμα της.

Όποιος είναι σοφός, ας προσέξει αυτά τα πράγματα κι ας στοχαστεί την πιστή αγάπη του Πατέρα μας.