ગીતશાસ્ત્ર 107 FHB Father's Heart Bible™

107 ¹આપણા પિતાનો આભાર માનો, કારણ કે તેઓ ભલા છે; તેમનો કરારપ્રેમ સર્વકાળ ટકે છે.

²આપણા પિતાના છોડાવેલા લોકો એમ કહે— જેમને તેમણે શત્રુના હાથમાંથી છોડાવ્યા, ³અને દેશોમાંથી, પૂર્વ તથા પશ્ચિમથી, ઉત્તરથી અને સમુદ્રથી ભેગા કર્યા.

⁴કેટલાક અરણ્યમાં, ઉજ્જડ રણમાં ભટકતા રહ્યા, વસવાટ કરી શકાય એવા નગરનો માર્ગ તેમને મળ્યો નહિ. ⁵ભૂખ્યા તથા તરસ્યા થઈને, તેમના જીવ નિર્બળ થયા. ⁶ત્યારે પોતાના સંકટમાં તેમણે આપણા પિતાને પોકાર કર્યો, અને તેમણે તેમને તેમની વિપત્તિમાંથી છોડાવ્યા. ⁷વસવાટ કરી શકાય એવા નગરે પહોંચવા તેમણે તેમને સીધા માર્ગે દોર્યા. ⁸તેમના કરારપ્રેમ માટે, માણસજાતનાં સંતાનો પ્રત્યેનાં તેમનાં અદ્ભુત કાર્યો માટે તેઓ આપણા પિતાનો આભાર માને. ⁹કારણ કે તૃષાતુર જીવને તેઓ તૃપ્ત કરે છે અને ભૂખ્યા જીવને ઉત્તમ વસ્તુઓથી ભરી દે છે.

¹⁰કેટલાક અંધકારમાં તથા મૃત્યુછાયામાં બેઠા હતા, દુઃખમાં અને લોખંડની સાંકળોમાં બંદીવાન, ¹¹કારણ કે તેમણે આપણા પિતાના શબ્દો સામે બળવો કર્યો હતો અને પરાત્પરની સલાહ તુચ્છ ગણી હતી. ¹²તેથી સખત મજૂરીથી તેમણે તેમનાં હૃદય નમાવ્યાં; તેઓ ઠોકર ખાઈને પડ્યા, અને મદદ કરનાર કોઈ ન હતું. ¹³ત્યારે પોતાના સંકટમાં તેમણે આપણા પિતાને પોકાર કર્યો, અને તેમણે તેમને તેમની વિપત્તિમાંથી બચાવ્યા. ¹⁴અંધકાર તથા મૃત્યુછાયામાંથી તેમણે તેમને બહાર કાઢ્યા, અને તેમની સાંકળો તોડી નાખી. ¹⁵તેમના કરારપ્રેમ માટે, માણસજાતનાં સંતાનો પ્રત્યેનાં તેમનાં અદ્ભુત કાર્યો માટે તેઓ આપણા પિતાનો આભાર માને. ¹⁶કારણ કે તેઓ પિત્તળનાં દરવાજા ભાંગી નાખે છે અને લોખંડના ભૂંગળ કાપી નાખે છે.

¹⁷કેટલાક પોતાના બળવાખોર માર્ગોને લીધે મૂર્ખ બન્યા, અને પોતાના પાપોને લીધે તેમણે દુઃખ વેઠ્યું. ¹⁸સર્વ ખોરાકથી તેમને અરુચિ થઈ અને તેઓ મૃત્યુના દરવાજા પાસે આવી પહોંચ્યા. ¹⁹ત્યારે પોતાના સંકટમાં તેમણે આપણા પિતાને પોકાર કર્યો, અને તેમણે તેમને તેમની વિપત્તિમાંથી બચાવ્યા. ²⁰તેમણે પોતાનો શબ્દ મોકલ્યો અને તેમને સાજા કર્યા, અને ખાડામાંથી તેમને ઉગાર્યા. ²¹તેમના કરારપ્રેમ માટે, માણસજાતનાં સંતાનો પ્રત્યેનાં તેમનાં અદ્ભુત કાર્યો માટે તેઓ આપણા પિતાનો આભાર માને. ²²અને તેઓ આભારના યજ્ઞો ચઢાવે, અને આનંદનાં ગીતોથી તેમનાં કાર્યોનું વર્ણન કરે.

²³કેટલાક વહાણોમાં સમુદ્રમાં ઊતર્યા, મહાજળ પર વેપાર કરતા હતા. ²⁴તેમણે આપણા પિતાનાં કાર્યો જોયાં, ઊંડાણમાં તેમનાં અદ્ભુત કાર્યો જોયાં. ²⁵કારણ કે તેમણે આજ્ઞા કરી અને તોફાની પવન જગાડ્યો જેણે મોજાં ઊંચે ઉછાળ્યાં. ²⁶તેઓ આકાશ સુધી ચઢ્યા અને ઊંડાણમાં ઊતર્યા; પોતાના સંકટમાં તેમની હિંમત ઓગળી ગઈ. ²⁷દારૂડિયાની જેમ તેઓ ડગમગ્યા અને લથડ્યા, અને તેમની સર્વ આવડત ખોવાઈ ગઈ. ²⁸ત્યારે પોતાના સંકટમાં તેમણે આપણા પિતાને પોકાર કર્યો, અને તેમણે તેમને તેમની વિપત્તિમાંથી બહાર કાઢ્યા. ²⁹તેમણે તોફાનને શાંત કરીને મંદ ફૂંક જેવું કર્યું, અને સમુદ્રનાં મોજાં શાંત થઈ ગયાં. ³⁰ત્યારે પાણી શાંત થવાથી તેઓ આનંદ પામ્યા, અને તેમણે તેમને તેમના ઇચ્છિત બંદર સુધી દોર્યા. ³¹તેમના કરારપ્રેમ માટે, માણસજાતનાં સંતાનો પ્રત્યેનાં તેમનાં અદ્ભુત કાર્યો માટે તેઓ આપણા પિતાનો આભાર માને. ³²લોકોની સભામાં તેઓ તેમને મહાન માને, અને વડીલોની પરિષદમાં તેમની સ્તુતિ કરે.

³³તેઓ નદીઓને રણમાં ફેરવી નાખે છે, પાણીના ઝરાને તરસી ભૂમિમાં, ³⁴ફળદ્રુપ ભૂમિને ખારા ઉજ્જડમાં, તેમાં વસનારાઓની દુષ્ટતાને લીધે. ³⁵તેઓ રણને પાણીનાં તળાવોમાં ફેરવી નાખે છે, સૂકી ભૂમિને પાણીના ઝરામાં. ³⁶ત્યાં તેઓ ભૂખ્યાઓને વસાવે છે, અને તેઓ વસવા માટે નગર સ્થાપે છે. ³⁷તેઓ ખેતર વાવે છે અને દ્રાક્ષવાડીઓ રોપે છે જે ફળદ્રુપ પાક આપે છે. ³⁸તેઓ તેમને આશીર્વાદ આપે છે, અને તેઓ ઘણા વધી જાય છે, અને તેમનાં ઢોર તેઓ ઘટવા દેતા નથી.

³⁹જ્યારે જુલમ, આફત અને શોકને લીધે તેઓ ઘટી જાય છે અને દબાઈ જાય છે, ⁴⁰ત્યારે તેઓ રાજકુમારો પર તિરસ્કાર રેડે છે અને માર્ગવિહીન ઉજ્જડમાં તેમને ભટકાવે છે; ⁴¹પણ ગરીબોને તેઓ દુઃખમાંથી ઊંચકી લે છે અને તેમનાં કુટુંબોને ઘેટાંનાં ટોળાં જેવાં કરે છે. ⁴²સજ્જનો તે જોઈને આનંદ પામે છે, અને સર્વ દુષ્ટતા પોતાનું મોં બંધ કરે છે.

⁴³જે કોઈ જ્ઞાની હોય, તે આ બાબતો પર ધ્યાન આપે અને આપણા પિતાના કરારપ્રેમનો વિચાર કરે.