Hate Abdi Teguh

Hiji kawih. Jabur ti Daud.

Dijait tina dua jabur Daud anu saméméhna: musik isuk-isuk anu ngahudangkeun fajar, tuluy pangakuan Rama urang ti baheula ngeunaan kapimilikan-Na kana Sekem, Gilad jeung Edom. Di antarana aya kalimah anu tenang yén pitulung manusa téh euweuh gunana, jeung panyuhunan pikeun pitulung anu saestu.

Pasal 108.

Hate abdi teguh, nun Ama; abdi rek ngawih sareng ngamirig ku sagemblengna diri abdi. Geura hudang, kacapi sareng harpa! Abdi rek ngagugahkeun balebat. Abdi rek muji ka Ama di antawis bangsa-bangsa, nun Ama; abdi rek ngawih kagungan Ama di antawis sapalih bangsa. Reh asih satia Ama teh agung, langkung luhur ti langit, sarta kasatiaan Ama ngahontal ka awang-awang.

Mugi Ama diluhurkeun, nun Ama, ngungkulan langit, sareng mugi kamulyaan Ama ngaliputan sakuliah bumi. Mugi kami disalametkeun ku panangan tengen Ama sareng mugi abdi diwaler, supados jalmi-jalmi anu dipikaasih ku Ama tiasa kaluputkeun.

Rama urang parantos ngandika dina kasuciana-Na: “Kalayan kaunggulan Kami rek ngabagi-bagi Sikem sarta ngukur-ngukur Lebak Sukot. Gilead teh kagungan Kami, Menase kagungan Kami; Epraim makuta beusi Kami, Yuda iteuk karajaan Kami.

Moab teh wadah susuci Kami; ka Edom Kami ngawadalkeun tarumpah; ka Pelisti Kami ngagorowok tanda unggul.”

Saha anu rek nganteurkeun abdi ka kota anu dikuta? Saha anu rek nungtun abdi ka Edom? Lain Ama, nun Ama, anu baheula ngantunkeun kami, sarta anu teu kersa deui nyarengan wadyabalad kami? Mugi kami dipaparin pitulung ngalawan musuh, reh pitulung ti manusa mah taya gunana. Sareng Rama urang, urang bakal meunang kaunggulan, sarta Mantenna bakal ngaluluh musuh-musuh urang.