مزامیر 108

108 ¹ دلم استوار است، ای پدرِ من؛ با تمامِ وجودِ خود خواهم سرایید و خواهم نواخت. ² بیدار شوید، ای بربط و عود! من سپیده‌دم را بیدار خواهم کرد. ³ تو را در میانِ قوم‌ها خواهم ستود، ای پدرِ من؛ و در میانِ ملت‌ها برایت خواهم نواخت. ⁴ زیرا محبتِ عهدِ تو عظیم است، فراتر از آسمان‌ها، و وفاداریِ تو تا افلاک می‌رسد.

⁵ ای پدرِ من، بر فرازِ آسمان‌ها متعال باش، و جلالت بر تمامیِ زمین باد. ⁶ ما را به دستِ راستِ خود نجات ده و مرا اجابت فرما، تا آنان که دوستشان می‌داری، رهایی یابند.

⁷ پدر ما در قدوسیتِ خود سخن گفته است: «با پیروزی شکیم را تقسیم خواهم کرد و درّهٔ سوکوت را پیمایش خواهم نمود.» ⁸ جِلعاد از آنِ من است، منسی از آنِ من است؛ افرایم کلاهخودِ من است، و یهودا عصای سلطنتِ من.

⁹ موآب طشتِ شستشوی من است؛ بر اَدوم نعلینِ خود را می‌افکنم؛ بر فلسطین بانگِ پیروزی برمی‌آورم.

¹⁰ کیست که مرا به شهرِ حصاردار برساند؟ کیست که مرا به اَدوم رهبری کند؟ ¹¹ آیا تو نیستی، ای پدر ما، که ما را زمانی ترک کردی، و دیگر با لشکرهای ما بیرون نمی‌روی؟ ¹² ما را در برابرِ دشمن یاری ده، زیرا رهاییِ انسانی بی‌ارزش است. ¹³ با پدر ما پیروزی به دست خواهیم آورد، و او دشمنانِ ما را پایمال خواهد کرد.