مزامیر 109

109 ¹ای پدرِ ستایشِ من، خاموش مباش، ²زیرا دهانهای شریر و فریبکار بر من گشوده شده‌اند؛ با زبانهای دروغگو بر ضدِ من سخن می‌گویند. ³با سخنانِ کینه مرا احاطه می‌کنند، و بی‌سبب بر من حمله می‌آورند. ⁴در برابرِ محبتِ من بر من اتهام می‌زنند، اما من خود را به دعا می‌سپارم. ⁵بدی را به عوضِ نیکی به من پاداش می‌دهند، و کینه را به عوضِ محبتم.

⁶مردی شریر را بر ضدِ او بگمار؛ بگذار مدعی‌ای به دستِ راستش بایستد. ⁷چون داوری شود، مجرم بیرون آید؛ و دعایش گناه شمرده شود. ⁸روزهایش اندک باد؛ و مقامش را دیگری بگیرد. ^a a v8 پطرس این آیه را دربارهٔ یهودای اسخریوطی به کار برد، آنگاه که رسولان مَتّیاس را به جای او برگزیدند — اعمال ۱:۲۰. ⁹فرزندانش یتیم شوند، و زنش بیوه گردد. ¹⁰فرزندانش آواره و گدا شوند، و از خانه‌های ویرانشان رانده گردند. ¹¹طلبکار همهٔ دارایی‌اش را برباید؛ و بیگانگان حاصلِ دسترنجش را غارت کنند. ¹²کسی نباشد که بر او مهربانی کند، و نه کسی که بر فرزندانِ یتیمش ترحم آورد. ¹³نسلش منقطع گردد؛ و نامشان در نسلِ آینده محو شود. ¹⁴تقصیرِ پدرانش به یادِ پدر ما آورده شود، و گناهِ مادرش محو نگردد. ¹⁵گناهانشان پیوسته در برابرِ پدر ما باشد، تا یادشان را از زمین محو کند.

¹⁶زیرا به یاد نیاورد که مهربانی کند، بلکه فقیر و نیازمند و شکسته‌دل را تعقیب کرد، تا آنان را به کام مرگ فرستد. ¹⁷او لعنت را دوست داشت؛ پس لعنت به خودش بازگردد. او در برکت لذتی نیافت؛ پس برکت از او دور بماند. ¹⁸لعنت را چون جامه بر تن کرد؛ پس مانندِ آب به درونِ بدنش نفوذ کند، و همچون روغن در استخوانهایش. ¹⁹چون جامه‌ای باشد که خود را در آن می‌پیچد، و چون کمربندی که پیوسته بر میان می‌بندد. ²⁰این باد پاداشِ مدعیانِ من از جانبِ پدر ما، آنان که بر ضدِ جانم بد می‌گویند.

²¹اما تو، ای پدرِ متعال، به‌خاطرِ نامِ خود با من به مهربانی رفتار کن؛ زیرا محبتِ پایدارِ تو نیکوست، مرا رهایی بخش. ²²زیرا من فقیر و نیازمندم، و دلم در درونم مجروح است. ²³همچون سایه در شامگاه محو می‌شوم؛ چون ملخی تکانده می‌شوم. ²⁴زانوانم از روزه ناتوان شده‌اند؛ و بدنم لاغر و نحیف گشته است. ²⁵نزدِ مدعیانم مایهٔ تمسخر شده‌ام؛ چون مرا می‌بینند، سرِ خود را می‌جنبانند.

²⁶مرا یاری کن، ای پدرِ من؛ بر حسبِ محبتِ پایدارت مرا نجات ده. ²⁷بگذار بدانند که این دستِ توست، و که تو، ای پدرِ من، این را کرده‌ای. ²⁸بگذار لعنت کنند، اما تو برکت خواهی داد. چون برخیزند، شرمسار خواهند شد، اما بنده‌ات شادمان خواهد گشت. ²⁹مدعیانم به رسوایی ملبس شوند؛ و شرمساریِ خود را چون ردایی بر خود بپیچند.

³⁰با دهانِ خود، پدر ما را بسیار سپاس خواهم گفت؛ و در میانِ جماعت او را ستایش خواهم کرد. ³¹زیرا او به دستِ راستِ نیازمند می‌ایستد، تا او را از آنان که جانش را محکوم می‌کنند برهاند.