مزامیر 109

109 ¹ ای پدرِ ستایش من، خاموش مباش، ² زیرا دهان‌های شریر و فریبکار بر من گشوده شده‌اند؛ با زبان‌های دروغگو بر ضدِ من سخن می‌گویند. ³ با سخنانِ کینه مرا احاطه کرده‌اند، و بی‌سبب بر من حمله می‌آورند. ⁴ در برابرِ محبتِ من مرا متهم می‌کنند، اما من خود را به دعا می‌سپارم. ⁵ بدی را به‌عوضِ نیکی به من پاداش می‌دهند، و کینه را به‌عوضِ محبتم.

⁶ مردی شریر بگمار؛ بر ضدِ او مدعی‌ای به دستِ راستش بایستد. ⁷ چون داوری شود، مجرم بیرون آید؛ و دعایش گناه محسوب گردد. ⁸ روزهایش اندک باد؛ و منصبش را دیگری بگیرد. ^a a v8 پطرس این آیه را دربارهٔ یهودای اسخریوطی به کار برد، آن‌گاه که رسولان مَتّیاس را به جای او برگزیدند — اعمال ۱:۲۰. ⁹ فرزندانش یتیم گردند، و همسرش بیوه شود. ¹⁰ فرزندانش آواره و گدا گردند، و از خانه‌های ویرانشان رانده شوند. ¹¹ طلبکار هرآنچه دارد به چنگ آورد؛ و بیگانگان حاصلِ دسترنجش را غارت کنند. ¹² کسی نباشد که بر او مهربانی کند، و کسی نباشد که بر فرزندان یتیمش رحم آورد. ¹³ نسلش منقطع گردد؛ و نامشان در نسلِ آینده محو شود. ¹⁴ تقصیرِ پدرانش در حضورِ پدر ما به یاد آورده شود، و گناهِ مادرش محو نگردد. ¹⁵ گناهانشان پیوسته در حضورِ پدر ما باشد، تا یادِ ایشان را از زمین محو کند.

¹⁶ زیرا به یاد نیاورد که مهربانی کند، بلکه فقیر و نیازمند و دل‌شکسته را تعقیب کرد، تا آنان را به کام مرگ بفرستد. ¹⁷ او لعنت را دوست داشت؛ پس بر خودش بازگردد. او در برکت رغبتی نداشت؛ پس از او دور بماند. ¹⁸ او لعنت را همچون جامه بر تن کرد؛ پس مانندِ آب به بدنش نفوذ کند، و همچون روغن در استخوان‌هایش. ¹⁹ همچون جامه‌ای باد که خود را در آن می‌پیچد، و همچون کمربندی که پیوسته بر میان می‌بندد. ²⁰ این باد پاداشِ مدعیانِ من از جانبِ پدر ما، و پاداشِ آنان که بر ضدِ جانم بد می‌گویند.

²¹ اما تو، ای پدرِ متعال، به‌خاطرِ نامِ خود با من به مهربانی رفتار کن؛ چون محبتِ عهدِ تو نیکوست، مرا رهایی بخش. ²² زیرا من فقیر و نیازمندم، و دلم در درونم مجروح است. ²³ همچون سایه‌ای رو به زوالم به‌هنگامِ شام؛ و همچون ملخی تکانده می‌شوم. ²⁴ زانوانم از روزه سست شده‌اند؛ و بدنم نزار و لاغر گشته است. ²⁵ نزدِ مدعیانم مایهٔ تمسخر شده‌ام؛ چون مرا می‌بینند، سر می‌جنبانند.

²⁶ مرا یاری کن، ای پدرِ من؛ بر پایهٔ محبتِ عهدِ خود نجاتم ده، ²⁷ بگذار بدانند که این دستِ توست، و تو، ای پدرِ من، این را کرده‌ای. ²⁸ بگذار لعنت کنند، اما تو برکت خواهی داد. چون برخیزند، شرمسار خواهند شد، اما بندهٔ تو شادمان خواهد گشت. ²⁹ مدعیانم به رسوایی ملبس گردند؛ و شرمِ خود را همچون ردایی بر خود بپیچند.

³⁰ با دهانِ خود پدر ما را بسیار سپاس خواهم گفت؛ و در میانِ انبوهِ مردم او را خواهم ستود. ³¹ زیرا او به دستِ راستِ نیازمند می‌ایستد، تا او را از آنان که جانش را محکوم می‌کنند، برهاند.