Sina Ngadeg Nu Ngadakwa

Kanggo pamingpin biduan. Jabur ti Daud.

Jalma anu didakwa ngawaler ku kutukan anu panjang jeung galak ka jalma anu ngabales kanyaahna ku kaijid — sing jabatanana dicokot ku batur, sing anak-anakna jadi yatim. Tuluy manéhna ngantepkeun éta: abdi téh miskin jeung malarat; antep maranéhna ngutuk, tapi mugi Rama abdi ngaberkahan.

Pasal 109.

Nun Ama, anu dipuji ku abdi, ulah jempe, karana baham jalma jahat jeung licik geus muka ngalawan ka abdi; maranehna nyarita ngalawan abdi ku letah nu bohong. Ku omongan anu pinuh ku kaijid maranehna ngepung abdi, sarta nyerang abdi tanpa alesan. Minangka wawales kana kaasih abdi, maranehna ngadakwa abdi, tapi abdi mah masrahkeun diri kana do'a. Maranehna males kahadean abdi ku kajahatan, sarta kaasih abdi dibales ku kaijid.

Angkat hiji jalma jahat pikeun ngalawan manehna; sina aya nu ngadakwa ngadeg di beulah katuhuna. Waktu manehna diadili, sina kapanggih salah; sina do'ana jadi dosa. Sina poena saeutik; sina jabatanana dicokot ku nu sejen. ^a Sina anak-anakna jadi yatim, sarta pamajikanana jadi randa. Sina anak-anakna ngalalana jeung ngemis, dititah nyingkah ti imah maranehna anu geus burak-barik. Sina nu ngahutangan nyokot sagala milikna; sina jalma asing ngarampas hasil tina pagaweanana. Sina teu aya saurang ge nu mikawelas ka manehna, atawa nu karunya ka anak-anakna anu geus jadi yatim. Sina turunanana ditumpes; sina ngaranna dipupus dina generasi saterusna. Mugi kasalahan para karuhunna diemut di payuneun Rama urang, sarta mugi dosa indungna ulah dipupus. Mugi dosa-dosana aya di payuneun Rama urang salalanggengna, supaya Mantenna ngaleungitkeun pangeling-eling ka maranehna ti ieu bumi.

Karana manehna henteu inget pikeun nembongkeun kawelas, tapi ngudag jalma miskin jeung nu balangsak sarta nu peurih hatena, pikeun maehan maranehna. Manehna resep nyumpahan; sina eta balik deui ka manehna. Manehna teu resep ngaberkahan; sina eta jauh ti manehna. Manehna make sumpah saperti pakeanana; sina eta nyerep kana awakna kawas cai, kawas minyak kana tulangna. Sina eta jadi kawas pakean anu dibungkuskeun kana awakna, kawas sabuk anu dipake saban waktu. Mugi ieu jadi wawales pikeun nu ngadakwa abdi ti Rama urang, pikeun nu nyarita jahat ngalawan jiwa abdi.

Nanging Ama, nun Ama anu jumeneng Raja, mugi kersa midamel kasaean ka abdi demi jenengan Ama; karana asih satia Ama teh sae, mugi luputkeun abdi. Karana abdi teh miskin sarta balangsak, sarta hate abdi raheut di jero diri. Abdi sirna kawas kalangkang dina wanci sore; abdi digebagkeun kawas simeut. Tuur abdi leuleus ku puasa; awak abdi jadi begang tur kuru. Abdi jadi bahan moyokan pikeun nu ngadakwa abdi; mun narenjo abdi, maranehna gogodeg.

Mugi tulungan abdi, nun Ama; salametkeun abdi luyu jeung asih satia Ama. Sina maranehna nyaho yen ieu teh panangan Ama, yen Ama, nun Ama, anu midamelna. Sina maranehna nyumpahan, tapi Ama bakal ngaberkahan. Waktu maranehna cengkat bakal era, tapi abdi Ama bakal bungah. Sina nu ngadakwa abdi dibungkus ku kaera; sina maranehna ngabungkus dirina ku kawirangan kawas ku jubah.

Ku baham abdi, abdi bakal ngahaturkeun panarima nuhun anu kacida ka Rama urang; di tengah-tengah jalma rea abdi bakal muji ka Mantenna. Karana Mantenna ngadeg di beulah katuhu jalma nu balangsak, pikeun nyalametkeun manehna ti jalma-jalma anu ngahukum jiwana.