زبور 109 FHB Father's Heart Bible™

109 ¹اے زما د صفت پلاره، چپ مۀ شه، ²ځکه چې د بدکارو او دوکه بازو خولې زما خلاف پرانستې شوې دى؛ هغوئ د دروغو په ژبو زما خلاف خبرې کوى. ³د کينې په خبرو هغوئ ما راچاپېره کوى، او بې سببه پر ما حمله کوى. ⁴زما د مينې په بدله کښې هغوئ پر ما الزام لګوى، خو زۀ ځان دُعا ته سپارم. ⁵هغوئ ما له د نيکۍ په بدل کښې بدى راکوى، او زما د مينې په بدل کښې کينه.

⁶د هغۀ خلاف يو بدکار سړے مقرر کړه؛ دې يو الزام لګوونکے د هغۀ ښى لاس ته ودريږى. ⁷کله چې د هغۀ عدالت وشى، نو هغه دې مجرم ثابت شى؛ د هغۀ دُعا دې ګناه شى. ⁸د هغۀ ورځې دې کمې شى؛ د هغۀ عُهده دې بل څوک واخلى. ^a a v8 پطروس دا آيت پر يهوداه اسکريوتى باندې تطبيق کړو، کله چې رسولانو د هغۀ په ځائ متياه غوره کړو — اعمال ۱:۲۰. ⁹د هغۀ بچى دې يتيمان شى، او د هغۀ ښځه دې کونډه شى. ¹⁰د هغۀ بچى دې دربدر ګرځى او سوال کوى، د خپلو وران شوو کورونو نه شړلے شوى. ¹¹د قرض خاوند دې د هغۀ ټول مال ونيسى؛ اجنبيان دې د هغۀ د محنت حاصل لوټ کړى. ¹²دې هيڅوک نۀ وى چې پر هغۀ مهربانى وکړى، او نۀ دې هيڅوک وى چې د هغۀ پر يتيمانو بچو رحم وکړى. ¹³د هغۀ نسل دې ختم شى؛ په راتلونکى نسل کښې دې د هغوئ نوم محوه شى. ¹⁴د هغۀ د پلرونو ګناه دې د زمونږ پلار په حضور کښې ياده وى، او د هغۀ د مور ګناه دې نۀ محوه کيږى. ¹⁵د هغوئ ګناهونه دې تل د زمونږ پلار په حضور کښې وى، دې دپاره چې هغه د هغوئ يادګيرى د زمکې نه ورکه کړى.

¹⁶ځکه چې هغۀ مهربانى کول ياد نۀ کړل، بلکې هغۀ غريب، محتاج او زړۀ ماتى خلق پسې وځوى، دې دپاره چې هغوئ مړۀ کړى. ¹⁷هغۀ لعنت خوښ کړو؛ هغه دې پر هغۀ راوګرځى. هغۀ په برکت کښې خوشحالى ونۀ موندله؛ هغه دې ترې لرې پاتې شى. ¹⁸هغۀ لعنت د خپلې جامې په شان واغوستو؛ هغه دې د اوبو په شان د هغۀ بدن ته ننوځى، او د تيلو په شان د هغۀ هډوکو ته. ¹⁹هغه دې د هغې جامې په شان وى چې هغه پرې ځان رانغاړى، د هغې پټکى په شان چې تل يې تړلى. ²⁰دا دې زما د الزام لګوونکو بدله وى د زمونږ پلار له طرفه، د هغو کسانو چې زما د ساه خلاف بد وائى.

²¹خو تۀ، اے حاکِمه پلاره، ستا د نوم په خاطر زما سره مهربانى وکړه؛ ځکه چې ستا وفاداره مينه ښه ده، ما خلاص کړه. ²²ځکه چې زۀ غريب او محتاج يم، او زما زړۀ زما په دننه کښې زخمى دے. ²³زۀ د سيورى په شان ورکيږم د ماښام په وخت؛ زۀ د ملخ په شان څنډلے کيږم. ²⁴زما زنګنونه د روژې نه کمزورى شوى؛ زما بدن لاغر او خوار شوے دے. ²⁵زۀ د خپلو الزام لګوونکو دپاره د ملنډو نخښه شوے يم؛ کله چې هغوئ ما وينى، نو خپل سرونه خوځوى.

²⁶زما مدد وکړه، اے زما پلاره؛ د خپلې وفادارې مينې مطابق ما خلاص کړه. ²⁷هغوئ دې پوه شى چې دا ستا لاس دے، چې دا کار تا، اے زما پلاره، کړے دے. ²⁸هغوئ دې لعنت وايى، خو تۀ به برکت ورکوې. کله چې هغوئ پاڅى، نو شرمنده به شى، خو ستا نوکر به خوشحاله شى. ²⁹زما د الزام لګوونکو دې رُسوائى واغوستلے شى؛ هغوئ دې خپله شرمندګى د چوغې په شان پر ځان راونغاړى.

³⁰زۀ به په خپله خوله زمونږ پلار ته ډېر شکر اداء کوم؛ د ډېرو خلقو په مينځ کښې به د هغۀ صفت کوم. ³¹ځکه چې هغه د محتاج ښى لاس ته ودريږى، دې دپاره چې هغه د هغو کسانو نه خلاص کړى چې د هغۀ د ساه خلاف قضاوت کوى.