Ας σταθεί ένας κατήγορος

Στον πρωτοψάλτη. Ψαλμός του Δαβίδ.

Ένας κατηγορούμενος απαντά με μια μακριά, άγρια κατάρα εναντίον εκείνου που ανταπέδωσε την αγάπη του με μίσος — ας πάρει άλλος το αξίωμά του, ας μείνουν τα παιδιά του ορφανά. Έπειτα το αφήνει: είμαι φτωχός και ενδεής· ας καταριούνται αυτοί, αλλά ας ευλογεί ο Πατέρας μου.

Κεφάλαιο 109.

Πατέρα του αίνου μου, μη μένεις σιωπηλός, γιατί στόματα πονηρά και δόλια άνοιξαν εναντίον μου· μιλούν εναντίον μου με γλώσσες ψεύτικες. Με λόγια μίσους με περικυκλώνουν, και μου επιτίθενται χωρίς αιτία. Αντί για την αγάπη μου με κατηγορούν, εγώ όμως δίνομαι στην προσευχή. Μου ανταποδίδουν κακό αντί για καλό, και μίσος αντί για την αγάπη μου.

Όρισε έναν πονηρό εναντίον του· ας σταθεί ένας κατήγορος στα δεξιά του. Όταν κριθεί, ας βγει ένοχος· η προσευχή του ας γίνει αμαρτία. Ας είναι λίγες οι μέρες του· ας πάρει άλλος το αξίωμά του. ^a Ας μείνουν ορφανά τα παιδιά του, και η γυναίκα του χήρα. Ας περιπλανιούνται τα παιδιά του και ας ζητιανεύουν, διωγμένα από τα ρημαγμένα σπίτια τους. Ας αρπάξει ο δανειστής όλα όσα έχει· ας λεηλατήσουν ξένοι τον καρπό του μόχθου του. Ας μην υπάρχει κανείς να δείξει καλοσύνη σ’ αυτόν, ούτε κανείς να σπλαχνιστεί τα ορφανά παιδιά του. Ας ξεκληριστούν οι απόγονοί του· ας σβηστεί το όνομά τους στην επόμενη γενιά. Ας μνημονεύεται η ενοχή των πατέρων του μπροστά στον Πατέρα μας, και η αμαρτία της μητέρας του ας μη σβηστεί. Ας είναι οι αμαρτίες τους μπροστά στον Πατέρα μας αδιάκοπα, για να σβήσει τη μνήμη τους από τη γη.

Γιατί δε θυμήθηκε να δείξει καλοσύνη, αλλά καταδίωξε τον φτωχό και τον άπορο και τον συντριμμένο στην καρδιά, για να τους θανατώσει. Αγάπησε την κατάρα· ας γυρίσει πάνω του. Δεν ευχαριστήθηκε την ευλογία· ας μείνει μακριά του. Ντύθηκε την κατάρα σαν ρούχο του· ας εισχωρήσει στο σώμα του σαν νερό, σαν λάδι στα κόκαλά του. Ας είναι σαν ρούχο που τυλίγεται γύρω του, σαν ζώνη που τη φοράει αδιάκοπα. Αυτή ας είναι η ανταμοιβή των κατηγόρων μου από τον Πατέρα μας, εκείνων που μιλούν κακό εναντίον της ψυχής μου.

Εσύ όμως, Κυρίαρχε Πατέρα, φέρσου μου με καλοσύνη για χάρη του ονόματός σου· επειδή η πιστή αγάπη σου είναι καλή, λύτρωσέ με. Γιατί είμαι φτωχός και άπορος, και η καρδιά μου είναι πληγωμένη μέσα μου. Σβήνω σαν σκιά το βράδυ· με τινάζουν σαν ακρίδα. Τα γόνατά μου είναι αδύναμα από τη νηστεία· το σώμα μου αδυνάτισε και λιγνίστηκε. Έγινα περίγελος για τους κατηγόρους μου· όταν με βλέπουν, κουνούν το κεφάλι τους.

Βοήθησέ με, Πατέρα μου· σώσε με σύμφωνα με την πιστή αγάπη σου. Ας μάθουν ότι αυτό είναι το χέρι σου, ότι εσύ, Πατέρα μου, το έκανες. Ας καταριούνται, εσύ όμως θα ευλογείς. Όταν σηκωθούν, θα ντροπιαστούν, ο δούλος σου όμως θα χαρεί. Ας ντυθούν οι κατήγοροί μου την ντροπή· ας τυλιχτούν στην καταισχύνη τους σαν σε μανδύα.

Με το στόμα μου θα ευχαριστήσω θερμά τον Πατέρα μας· ανάμεσα στο πλήθος θα τον υμνήσω. Γιατί στέκεται στα δεξιά του άπορου, για να τον σώσει από εκείνους που καταδικάζουν την ψυχή του.