زبور 109 FHB Father's Heart Bible™

109 ¹اي منهنجي ساراهه جا بابا، خاموش نہ ٿي، ²ڇاڪاڻ تہ بدڪار ۽ فريبي وات مون خلاف کليا آهن؛ اهي ڪوڙين زبانن سان مون خلاف ڳالهائين ٿا. ³نفرت ڀرين لفظن سان مون کي گهيري ۾ ورتو اٿن، ۽ بنا سبب مون تي حملو ڪن ٿا. ⁴منهنجي پيار جي بدلي ۾ اهي مون تي الزام هڻن ٿا، پر آءٌ دعا ۾ مشغول رهان ٿو. ⁵اهي مون کي چڱائيءَ جي بدلي ۾ بڇڙائي ۽ منهنجي پيار جي بدلي ۾ نفرت ڏين ٿا.

⁶ڪو بدڪار هن جي خلاف مقرر ڪر؛ سندس ساڄي هٿ تي الزام هڻندڙ بيهي. ⁷جڏهن هن جو انصاف ٿئي، تڏهن هو ڏوهاري ثابت ٿئي؛ سندس دعا گناهه بڻجي وڃي. ⁸سندس ڏينهن ٿورا ٿين؛ سندس منصب ڪو ٻيو کڻي. ^a a v8 پطرس هيءَ آيت يهوداه اسڪريوتيءَ تي لاڳو ڪئي، جڏهن رسولن هن جي جاءِ تي متياس کي چونڊيو — رسولن جا ڪم 1:20. ⁹سندس ٻار يتيم ٿين، ۽ سندس زال بيوه. ¹⁰سندس ٻار ڀٽڪندا ۽ گدائي ڪندا رهن، پنهنجن اجڙيل گهرن مان ڪڍيل. ¹¹قرض ڏيندڙ سندس سڀ ڪجهه ضبط ڪري وٺي؛ پرايا سندس محنت جو ميوو لُٽي وڃن. ¹²ڪو نہ هجي جيڪو هن ڏانهن مهربانيءَ جو هٿ ڊگهو ڪري، ۽ نڪو هجي جيڪو سندس يتيم ٻارن تي رحم کائي. ¹³سندس اولاد ڪٽجي وڃي؛ ايندڙ نسل ۾ سندن نالو مٽجي وڃي. ¹⁴سندس ابن ڏاڏن جو ڏوهه اسان جي پيءُ آڏو ياد ڪيو وڃي، ۽ سندس ماءُ جو گناهه نہ مٽجي. ¹⁵سندن گناهه هميشه اسان جي پيءُ آڏو رهن، تہ جيئن هو زمين تان سندن ياد مٽائي ڇڏي.

¹⁶ڇاڪاڻ تہ هن کي مهرباني ڪرڻ ياد نہ رهيو، پر غريب، مسڪين ۽ ڏکايل دل وارن جي پٺيان لڳو، تہ کين ماري ڇڏي. ¹⁷هن کي لعنت ڏيڻ وڻيو؛ اها هن تي موٽي اچي. برڪت ۾ هن کي خوشي نہ ٿي؛ اها کانئس پري رهي. ¹⁸هن لعنت کي پنهنجي پوشاڪ وانگر پهريو؛ اها پاڻيءَ وانگر سندس بدن ۾ لهي وڃي، تيل وانگر سندس هڏن ۾. ¹⁹اها هن لاءِ اهڙي پوشاڪ ٿئي جيڪا هو پاڻ سان ويڙهي، ۽ اهڙي پٽي جيڪا هو هميشه ٻڌي. ²⁰منهنجي الزام هڻندڙن جو، جيڪي منهنجي جان خلاف بڇڙو ٿا ڳالهائين، اسان جي پيءُ کان هي بدلو ٿئي.

²¹پر اي حاڪم بابا، تون پنهنجي نالي جي خاطر مون سان مهرباني ڪر؛ ڇاڪاڻ تہ تنهنجي عهد واري شفقت چڱي آهي، تنهنڪري مون کي ڇڏاءِ. ²²ڇاڪاڻ تہ آءٌ غريب ۽ مسڪين آهيان، ۽ منهنجي دل منهنجي اندر ۾ زخمي آهي. ²³آءٌ شام جي پاڇي وانگر ڍلجي ٿو وڃان؛ ٽڙيءَ وانگر مون کي ڇنڊيو ٿو وڃي. ²⁴روزن سبب منهنجا گوڏا ڪمزور ٿي ويا آهن؛ منهنجو بدن سڪي ڪمزور ٿي پيو آهي. ²⁵آءٌ پنهنجن الزام هڻندڙن لاءِ طعني جو نشانو بڻجي ويو آهيان؛ جڏهن اهي مون کي ڏسن ٿا، تڏهن مٿا ڌُڻن ٿا.

²⁶اي منهنجا بابا، منهنجي مدد ڪر؛ پنهنجي عهد واري شفقت موجب مون کي بچاءِ. ²⁷کين خبر پوي تہ هي تنهنجو هٿ آهي، تہ تو، اي منهنجا بابا، اهو ڪيو آهي. ²⁸اهي لعنت ڪن، پر تون برڪت ڏيندين. جڏهن اهي اٿندا تڏهن شرمندا ٿيندا، پر تنهنجو ٻانهو خوش ٿيندو. ²⁹منهنجا الزام هڻندڙ ذلت ۾ ويڙهجي وڃن؛ اهي پنهنجي شرمندگيءَ کي چوغي وانگر پاڻ تي ويڙهين.

³⁰آءٌ پنهنجي وات سان اسان جي پيءُ جو وڏو شڪر ادا ڪندس؛ ميڙ جي وچ ۾ سندس ساراهه ڪندس. ³¹ڇاڪاڻ تہ هو مسڪين جي ساڄي هٿ تي بيٺو آهي، تہ جيئن کيس انهن کان بچائي جيڪي سندس جان کي سزا ڏين ٿا.