ከሳሲ ደው ይበል

ንመራሕ ዜማ። ናይ ዳዊት መዝሙር።

ዝኽሰስ ዘሎ ሰብ ብነዊሕን ጨካንን መርገም ይምልስ ነቲ ንፍቕሩ ብፅልኢ ዝፈደዮ — ሹመቱ ኻልእ ይውሰዳ፥ ደቁ ደኽታማት ይኹኑ። ሽዑ ይሓድጎ፦ ኣነ ድኻን ፅጉምን እየ፤ ንሳቶም ይርገሙ፥ ኣቦይ ግና ይባርኽ።

ምዕራፍ 109።

ኦ ኣቦ ውዳሴይ፥ ስቕ ኣይትበል፤ ኣፍ ረሲእን ኣፍ ጥልመትን ኣባይ ተኸፊቱ እዩ እሞ፤ ብልሳን ሓሶት ይዛረቡኒ ኣለዉ። ብቃላት ፅልኢ ከበቡኒ፤ ብኸንቱ ከዓ ይዋግኡኒ። ኣብ ክንዲ ፍቕረይ ይኸሱኒ፤ ኣነ ግና ፀሎት እገብር ኣለኹ። ኣብ ክንዲ ፅቡቕ ክፉእ፥ ኣብ ክንዲ ፍቕረይ ድማ ፅልኢ ፈደዩኒ።

ኣብ ልዕሊኡ ረሲእ ሰብኣይ ሹመሉ፤ ከሳሲ ኸዓ ብየማኑ ደው ይበል። ምስ ዝፍረድ፥ በዳሊ ኾይኑ ይውፃእ፤ ፀሎቱ ኸዓ ሓጢኣት ይኹን። መዓልቲታት ዕድሚኡ ውሑዳት ይኹና፤ ሹመቱ ኸዓ ካልእ ይውሰዳ። ^a ደቁ ደኽታማት ይኹኑ፤ ሰበይቱ ኸዓ መበለት ትኹን። ደቁ ዀለል ኢሎም ይለምኑ፤ ካብ ዝዓነወ ኣባይቶም ከዓ ይስጐጉ። መለቅሒ ዘለዎ ዅሉ ይውሰዶ፤ ጓኖት ከዓ ፍረ ጻማኡ ይበዝብዙ። ምሕረት ዝዝርግሓሉ ኣይሃሉ፤ ንደኽታማት ደቁ ዝራህርሃሎም ከዓ ኣይሃሉ። ዘርኡ ይጥፋእ፤ ኣብ ዝስዕብ ትውልዲ ኸዓ ስሞም ይደምሰስ። በደል ኣቦታቱ ኣብ ቅድሚ ኣቦና ይዘከር፤ ሓጢኣት እኖኡ ኸዓ ኣይደምሰስ። ሓጢኣቶም ኣብ ቅድሚ ኣቦና ኵልሻዕ ይኹን፤ መዘከርታኦም ከዓ ካብ ምድሪ ምእንቲ ኸጥፍእ።

ምሕረት ክገብር ኣይዘከረን እሞ፥ ነቶም ድኻታትን ፅጉማትን ልቦም ዝተሰብረን ሰጐጎም፤ ክቐትሎም ከዓ ደለየ። ንሱ መርገም ኣፍቀሮ፤ ናብኡ ይተመለስ። በረኸት ኣይፈተወን፤ ካብኡ ድማ ይርሓቕ። ከም ክዳኑ ጌሩ መርገም ተኸድነ፤ ከም ማይ ናብ ኣካላቱ፥ ከም ዘይቲ ኸዓ ናብ ኣዕፅምቱ ይእቶ። ከምቲ ዝከናነቦ ኽዳን፥ ከምቲ ኵልሻዕ ዝዕጠቆ ቅናት ይኹኖ። ንከሰስተይ ዓስቦም እዙይ ይኹን፤ ካብ ኣቦና፥ ነቶም ኣብ ነፍሰይ ክፉእ ዝዛረቡ።

ንስኻ ግና፥ ኦ ጐይታ ኣቦ፥ ምእንቲ ስምካ ኢልካ ፅቡቕ ግበረለይ፤ ምሕረትካ ፅቡቕ እዩ እሞ፥ ኣናግፈኒ። ኣነ ድኻን ፅጉምን እየ እሞ፥ ልበይ ኣብ ውሽጠይ ተወጊኡ ኣሎ። ከም ፅላሎት ሓለፍኩ፤ ብምሸት፥ ከም ኣንበጣ ተነገፍኩ። ኣብራኸይ ካብ ፆም ዝተልዓለ ደኸሙ፤ ስጋይ ከዓ ዓበረን መንመነን። ንከሰስተይ መላገፂ ኾይነ፤ ምስ ረኣዩኒ ኸዓ ርእሶም ነቕነቑ።

ረድኣኒ፥ ኦ ኣቦይ፤ ከም ምሕረትካ ኣድሕነኒ። እዙይ ኢድካ ምዃኑ ይፍለጡ፤ ንስኻ፥ ኦ ኣቦይ፥ ከም ዝገበርካዮ። ንሳቶም ይርገሙ፥ ንስኻ ግና ክትባርኽ ኢኻ። ምስ ተንስኡ ክሓፍሩ እዮም፥ ባርያኻ ግና ክሕጐስ እዩ። ከሰስተይ ውርደት ይከደኑ፤ ከም ካባ ጌሮም ከዓ ሕፍረቶም ይከናነቡ።

ብኣፈይ ንኣቦና ብዙሕ ከመስግኖ እየ፤ ኣብ ማእኸል ብዙሓት ድማ ክውድሶ እየ። ንሱ ብየማን እቲ ፅጉም ደው ይብል እዩ እሞ፥ ካብቶም ንነፍሱ ዝዅንኑ ምእንቲ ኸድሕኖ።