መዝሙር 109

109 ¹የምስጋናዬ አባት ሆይ፣ ዝም አትበል፤ ²የክፉዎችና የአታላዮች አፍ በእኔ ላይ ተከፍቷልና፤ በሐሰተኛ ምላስም በእኔ ላይ ይናገራሉ። ³በጥላቻ ቃላት ከበቡኝ፤ ያለ ምክንያትም ያጠቁኛል። ⁴በፍቅሬ ምትክ ይከሱኛል፤ እኔ ግን ራሴን ለጸሎት እሰጣለሁ። ⁵ለበጎ ነገር ክፉን፣ ለፍቅሬም ጥላቻን ይከፍሉኛል።

⁶ክፉ ሰው በእርሱ ላይ ሹም፤ ከሳሽም በቀኙ ይቁም። ⁷በተፈረደበት ጊዜ በደለኛ ሆኖ ይውጣ፤ ጸሎቱም ኀጢአት ይሁን። ⁸ዘመኑ ጥቂት ይሁን፤ ሹመቱንም ሌላ ይውሰድ። ^a a v8 ሐዋርያት በአስቆሮቱ ይሁዳ ምትክ ማትያስን በመረጡ ጊዜ፣ ጴጥሮስ ይህን ጥቅስ በእርሱ ላይ አመለከተ — የሐዋርያት ሥራ 1፥20። ⁹ልጆቹ አባት የሌላቸው ይሁኑ፤ ሚስቱም መበለት ትሁን። ¹⁰ልጆቹ ተቅበዝብዘው ይለምኑ፤ ከፈራረሰ ቤታቸውም ይባረሩ። ¹¹አበዳሪው ያለውን ሁሉ ይውረስ፤ የድካሙንም ፍሬ መጻተኞች ይበዝብዙ። ¹²ቸርነትን የሚያደርግ ማንም አይኑርለት፤ አባት የሌላቸውን ልጆቹን የሚራራላቸውም አይኑር። ¹³ዘሩ ይጥፋ፤ ስማቸውም በሚመጣው ትውልድ ይደምሰስ። ¹⁴የአባቶቹ በደል በአባታችን ፊት ይታወስ፤ የእናቱም ኀጢአት አይደምሰስ። ¹⁵ኀጢአታቸው ዘወትር በአባታችን ፊት ይሁን፤ መታሰቢያቸውንም ከምድር ያጠፋ ዘንድ።

¹⁶ቸርነትን ማድረግ አላስታወሰምና፤ ነገር ግን ድኻውንና ችግረኛውን ልባቸውም የተሰበረውን አሳደደ፤ ሊገድላቸውም። ¹⁷መርገምን ወደደ፤ በእርሱ ላይ ይመለስ፤ በረከትን አልወደደም፤ ከእርሱም ይራቅ። ¹⁸መርገምን እንደ ልብሱ ተጎናጸፈ፤ እንደ ውሃ ወደ ሰውነቱ፣ እንደ ዘይትም ወደ አጥንቱ ይስረግ። ¹⁹እንደሚከናነበው ልብስ፣ ዘወትርም እንደሚታጠቀው መታጠቂያ ይሁንለት። ²⁰ይህ የከሳሾቼ ዋጋ ይሁን፤ በነፍሴ ላይ ክፉን ለሚናገሩም ከአባታችን ዘንድ ይምጣ።

²¹አንተ ግን ሉዓላዊ አባት ሆይ፣ ስለ ስምህ በቸርነት አድርግልኝ፤ የኪዳን ፍቅርህ መልካም ነውና አድነኝ። ²²ድኻና ችግረኛ ነኝና፤ ልቤም በውስጤ ቈስሏል። ²³እንደ ጥላ እጠፋለሁ፤ በመሸ ጊዜም እንደ አንበጣ ተነቀነቅሁ። ²⁴ጕልበቶቼ ከጦም የተነሣ ደክመዋል፤ ሰውነቴም መነመነ፤ ከሳም። ²⁵ለከሳሾቼ መሳለቂያ ሆንሁ፤ ባዩኝ ጊዜም ራሳቸውን ይነቀንቃሉ።

²⁶እርዳኝ፣ አባቴ ሆይ፤ እንደ ኪዳን ፍቅርህ አድነኝ። ²⁷ይህ የእጅህ ሥራ መሆኑን ይወቁ፤ አንተ አባቴ፣ ይህን እንዳደረግኸው። ²⁸እነርሱ ይርገሙ፣ አንተ ግን ትባርካለህ። በተነሡ ጊዜ ያፍራሉ፤ ባሪያህ ግን ደስ ይለዋል። ²⁹ከሳሾቼ ውርደትን ይልበሱ፤ ነውራቸውንም እንደ መጎናጸፊያ ይከናነቡ።

³⁰በአፌ ለአባታችን እጅግ አመሰግናለሁ፤ በብዙ ሕዝብ መካከልም አወድሰዋለሁ። ³¹በችግረኛው ቀኝ ይቆማልና፤ ነፍሱን ከሚኰንኑት ያድነው ዘንድ።