Jabur 109 FHB Father's Heart Bible™

109 ¹Dhuh Rama, ingkang kawula puji, sampun ngantos Paduka kendel, ²awit cangkem ingkang awon lan cidra sampun mangap nglawan kawula; tiyang-tiyang punika sami cariyos nglawan kawula kanthi ilat ingkang doracara. ³Kanthi tembung-tembung sengit, kawula dipunkepung, saha kawula dipunserang tanpa sabab. ⁴Minangka wangsulaning katresnan kawula, kawula malah dipundakwa, nanging kawula tansah ndedonga. ⁵Tiyang-tiyang punika males awon dhateng kawula minangka wangsulaning kasaenan, saha sengit minangka wangsulaning katresnan kawula.

⁶Mugi Paduka netepaken tiyang awon nglawan piyambakipun; mugi wonten juru-dakwa ngadeg ing tengenipun. ⁷Nalika piyambakipun dipunadili, mugi katetepaken salah; mugi pandonganipun dados dosa. ⁸Mugi dinten-dintenipun namung sakedhik; mugi tiyang sanes mendhet kalenggahanipun. ^a a v8 Rasul Petrus ngetrapake ayat iki marang Yudas Iskariot nalika para rasul milih Matias kanggo nggenteni dheweke — Lelakone Para Rasul 1:20. ⁹Mugi anak-anakipun dados lola, saha semahipun dados randha. ¹⁰Mugi anak-anakipun ngumbara saha ngemis, katundhung saking griyanipun ingkang sampun rusak. ¹¹Mugi tiyang ingkang nyilihi ngrampas sadaya darbekipun; mugi tiyang ngamanca ngrayah wohing jerih payahipun. ¹²Mugi boten wonten tiyang ingkang paring kasaenan dhateng piyambakipun, saha boten wonten ingkang melasi anak-anakipun ingkang lola. ¹³Mugi turunipun katumpes; mugi namanipun kabusek ing jaman turunan candhakipun. ¹⁴Mugi kalepatanipun para leluhuripun kaengetan wonten ing ngarsanipun Rama kawula, saha dosanipun ibunipun mugi boten kabusek. ¹⁵Mugi dosanipun tansah wonten ing ngarsanipun Rama kawula, supados Panjenenganipun ngicali pangenget-enget bab tiyang-tiyang punika saking bumi.

¹⁶Awit piyambakipun boten engget nindakaken kasaenan, nanging ngoyak tiyang mlarat, kasrakat, sarta ingkang remuk manahipun, supados sami dipunpejahi. ¹⁷Piyambakipun remen nyupaosi; mugi supaos punika wangsul dhateng piyambakipun. Piyambakipun boten rena dhateng berkah; mugi berkah punika tebih saking piyambakipun. ¹⁸Piyambakipun ngangge supaos minangka agemanipun; mugi punika rumesep ing badanipun kados toya, kados lisah ing balungipun. ¹⁹Mugi punika dados kados pangangge ingkang dipunubetaken ing badanipun, kados sabuk ingkang tansah dipunangge. ²⁰Mugi punika dados ganjaran saking Rama kawula tumrap tiyang-tiyang ingkang nggugat kawula, inggih tumrap ingkang ngucapaken piawon nglawan nyawa kawula.

²¹Nanging Paduka, Dhuh Rama ingkang Mahakwasa, mugi Paduka nandukaken kasaenan dhateng kawula awit saking asma Paduka; awit sih-kadarman Paduka punika sae, mugi Paduka ngluwari kawula. ²²Awit kawula mlarat lan kasrakat, saha manah kawula kataton wonten ing salebetipun. ²³Kawula sirna kados ayang-ayang ing wanci sonten; kawula kaginjalaken kados walang. ²⁴Dhengkul kawula lemes awit saking siyam; badan kawula dados kera lan kuru. ²⁵Kawula dados cecampahan tumrap tiyang ingkang nggugat kawula; nalika sami ningali kawula, lajeng sami gedheg-gedheg.

²⁶Mugi Paduka mitulungi kawula, Dhuh Rama kawula; mugi Paduka ngentasaken kawula miturut sih-kadarman Paduka. ²⁷Mugi tiyang-tiyang punika sumerep bilih punika asta Paduka, bilih Paduka, Dhuh Rama kawula, ingkang sampun nindakaken punika. ²⁸Mugi sami nyupaosi, nanging Paduka ingkang badhe mberkahi. Nalika sami ngadeg, badhe sami kwirangan, nanging abdi Paduka badhe bingah. ²⁹Mugi tiyang ingkang nggugat kawula sami kasandhangan wirang; mugi sami nglimputi dhirinipun kanthi kawirangan kados jubah.

³⁰Kanthi tutuk kawula, kawula badhe saos sokur ingkang ageng dhateng Rama kawula; wonten ing satengahing tiyang kathah, kawula badhe memuji Panjenenganipun. ³¹Awit Panjenenganipun jumeneng ing tengening tiyang ingkang kasrakat, supados ngentasaken piyambakipun saking tiyang-tiyang ingkang ngadili nyawanipun.