Wartakeun Sagala Padamelan Mantenna

Jangji jeung Ibrahim dicaritakeun deui minangka ranté jangji-jangji anu ditedunan: Yusup dibelenggu nepi ka omonganana kabuktian, pageblug-pageblug di Mesir, jeung hiji umat dikaluarkeun bari mawa pérak jeung nyanyi, teu aya saurang ogé anu titajong. Anu jadi jejerna ti mimiti nepi ka ahir nyaéta Rama anu émut.

Pasal 105.

Muji sukur ka Rama urang; sambat jenengan-Na; wartakeun padamelan-Na ka bangsa-bangsa. Kidungkeun ka Mantenna, pujikeun ka Mantenna; caritakeun sagala padamelan-Na anu aragung. Sing agul ku jenengan-Na anu suci; muga haté jalma-jalma anu néangan Rama urang jadi bungah. Téangan Rama urang jeung kakuatan-Na; téangan raray-Na salalawasna.

Sing inget kana kaajaiban anu parantos dipidamel-Na, kana mujijat-Na, sareng putusan-putusan anu parantos didawuhkeun-Na, hé maraneh turunan Ibrahim abdi-Na, hé anak-anak Yakub, anu geus dipilih ku Mantenna. Mantenna téh Rama urang; putusan-Na aya di sakuliah bumi.

Mantenna émut salawasna kana perjangjian-Na, kana pangandika anu didawuhkeun-Na pikeun 1.000 turunan, perjangjian anu dikersakeun-Na jeung Ibrahim, sumpah anu diikrarkeun-Na ka Ishak, anu ditetepkeun-Na ka Yakub jadi katangtuan, ka Israil jadi perjangjian anu langgeng,

saur Mantenna, “Kami rék maparin tanah Kanaan ka maneh, jadi tanah pusaka maneh.”

Waktu maranéhna lobana ngan saeutik, ngan sagelintir, sarta jadi semah di éta tanah, ngumbara ti hiji bangsa ka bangsa séjén, ti hiji karajaan ka bangsa lianna, ku Mantenna henteu diwidian saha baé ogé nganiaya maranéhna; pikeun maranéhna Mantenna nyeukseukan raja-raja:

“Ulah ngaganggu jalma-jalma anu diurapan ku Kami; ulah nyilakakeun nabi-nabi Kami.”

Mantenna ngadatangkeun kalaparan ka éta tanah sarta megatkeun sakabéh dahareun maranéhna. Mantenna geus ngutus hiji jalma ti heula ti maranéhna—nya éta Yusup, anu dijual jadi badega. Sukuna raraheut ku ranté; beuheungna dikalungan beusi, nepi ka datang waktuna ucapan Yusup tinekanan, nepi ka pangandika Rama urang ngabuktikeun yén manéhna bener. Raja miwarang nyandak manéhna tuluy ngaleupaskeun; pangawasa bangsa-bangsa ngabébaskeun manéhna. Yusup ku raja dijenengkeun kapala di karatonna, pangawasa pikeun sagala milikna, supaya Yusup bisa ngatur para pembesar raja sakahayangna sarta ngawurukan hikmah ka para kokolotna.

Tuluy Israil datang ka Mesir; Yakub matuh jadi semah di tanah Ham. ^a Ari Rama urang ngajadikeun umat-Na baranahan kacida lobana, sarta ngajadikeun maranéhna leuwih kuat ti batan musuhna. Mantenna ngarobah haté maranéhna jadi ijid ka umat-Na, sarta ngarancang tipu daya ngalawan abdi-abdi-Na.

Mantenna ngutus Musa abdi-Na, sareng Harun anu parantos dipilih-Na. Duanana némbongkeun tanda-tanda ti Mantenna di tengah-tengah maranéhna, kaajaiban-Na di tanah Ham. Mantenna ngadatangkeun poék nepi ka éta nagri jadi poék, sarta Musa jeung Harun henteu baha kana pangandika-Na. Caina ku Mantenna dirobah jadi getih sarta laukna dipaéhan. Nagrina ngaleuya ku bangkong, nepi ka asup ka kamar saré raja-rajana. Mantenna ngadawuh, breng datang gerombolan laleur, jeung reungit di sakuliah wewengkonna. Mantenna maparin hujan és gaganti hujan ka maranéhna, jeung seuneu anu ngagedur di sakuliah tanahna. Mantenna numbangkeun tangkal anggur jeung tangkal kondangna sarta ngaruntuhkeun tatangkalan di nagrina. Mantenna ngadawuh, breng datang simeut, simeut ngora anu teu kaitung lobana, tuluy éta simeut ngahakan sakabéh tutuwuhan di tanahna sarta ngahakan sagala hasil kebonna. Tuluy Mantenna maéhan sakabéh anak cikal di tanahna, buah kahiji tina sagala kakuatan maranéhna.

Tuluy Mantenna ngaluarkeun Israil bari mawa pérak jeung emas, sarta ti antara kaom-kaomna taya saurang ogé anu titajong. Urang Mesir bungah waktu maranéhna arindit, sabab urang Mesir geus katarajang ku rasa sieun ka maranéhna. Mantenna ngamparkeun méga minangka pinutup, jeung seuneu pikeun nyaangan peuting. Maranéhna ménta, tuluy Mantenna ngadatangkeun manuk puyuh, sarta ngaseubeuhan maranéhna ku roti ti sawarga. Mantenna muka cadas, tuluy cai ngaburial kaluar; éta cai ngamalir di gurun keusik lir walungan.

Sabab Mantenna émut kana jangji-Na anu suci ka Ibrahim abdi-Na. Ku kituna Mantenna ngaluarkeun umat-Na bari gumbira, jalma-jalma pilihana-Na bari nyaranyi. Mantenna maparin tanah bangsa-bangsa ka maranéhna, sarta maranéhna ngamilik hasil capé gawé bangsa-bangsa séjén, supaya maranéhna ngestokeun katangtuan-Na sarta ngalampahkeun hukum-hukum-Na. Haleluya!