Sakitu Seueurna Padamelan Gusti

Lalampahan ngurilingan dunya anu keur digawé: cinyusu di lebak-lebak, manuk nyarayang dina dahan, singa moro peuting, jalma-jalma indit digawé wanci subuh, kapal-kapal di laut jeung Lewiatan anu didamel pikeun ulin di dinya. Kabéhanana ngadagoan bari muka sungut, nepi ka Rama urang ngeusianana.

Pasal 104.

Puji Rama urang, he jiwa kami. Nun Ama, Ama kalintang agungna; Ama ngagem kamulyaan sareng kaagungan.

Mantenna nyimbutan salira-Na ku cahaya lir ku anggoan; ngagelarkeun langit lir kemah. Mantenna masang balok-balok kamar luhur-Na di luhureun cai; ngadamel mega jadi kareta-Na; angkat dina jangjang angin. Mantenna ngadamel angin jadi utusan-Na, seuneu ngagedur jadi abdi-Na. ^a

Mantenna masang bumi dina pademenna, nepi ka moal pisan bisa oyag. Ama nutupan bumi ku jero sagara lir ku anggoan; caina ngadeg di luhureun gunung-gunung. Ku hardikan Ama, caina lalumpat; ku sora gugur Ama, caina maruru. Gunung-gunung narangtung, lebak-lebak marendep ka tempat anu geus ditetepkeun ku Ama pikeun eta. Ama netepkeun wates anu teu bisa diliwatan ku cai, supaya caina moal deui pisan nutupan bumi.

Ama ngabijilkeun cinyusu di lebak-lebak; caina ngocor di antara pasir-pasir. Eta jadi inuman sakabeh sato leuweung; kalde-kalde leuweung ngaleungitkeun hanaangna. Di sisina manuk-manuk di awang-awang nyarayang; recet disada di antara dahan-dahan. Mantenna nyebor gunung-gunung ti kamar luhur-Na; bumi seubeuh ku hasil padamelan Ama. Mantenna ngajadikeun jukut pikeun sato ingon-ingon, jeung tutuwuhan pikeun digarap ku manusa, nepi ka bijil kadaharan tina bumi, jeung anggur anu matak bungah hate manusa, minyak anu matak hurung beungeutna, jeung roti anu nguatkeun hate manusa. Tatangkalan Rama urang disebor nepi ka cukup, tangkal-tangkal kiputri di Libanon anu dipelak ku Mantenna. Dina tatangkalan eta manuk-manuk nyarian sayang; manuk bangau nyayang di tangkal-tangkal eru. Gunung-gunung luhur pikeun embe leuweung; batu-batu karang jadi pangbalikan pikeun pelanduk batu.

Mantenna ngadamel bulan pikeun nangtukeun usum; panonpoe nyaho waktuna surup. Ama ngadatangkeun poek, tuluy jadi peuting, waktu sakabeh sato leuweung kalaluar ngarayap. Singa-singa ngora ngagerem neangan mangsa, nareangan kadaharanana ti Rama urang. Sanggeus panonpoe bijil, maranehna mulang nyingkur tuluy ngedeng di jero liangna. Manusa kalaluar digarawe ngalakonan pagaweanana nepi ka sore.

Sakitu seueurna padamelan Ama, nun Ama! Sadayana ku Ama didamel kalayan hikmat; bumi pinuh ku sagala makhluk damelan Ama. Ieu aya sagara, lega jeung jembar, pinuh ku makhluk anu teu kaitung lobana, mahluk hirup boh nu leutik boh nu gede. Di dinya kapal-kapal balayar mulang anjang, jeung Lewiatan, anu dijadikeun ku Ama supaya ulin di jerona. ^b

Eta sakabehna ngarep-ngarep ka Ama, supaya dipaparin kadaharanana dina waktuna anu merenah. Lamun ku Ama dipaparinkeun, ku maranehna dipulung; lamun Ama ngabuka panangan, maranehna kebek ku rupa-rupa kahadean. Lamun Ama nyumputkeun pameunteu, maranehna sarieun; lamun Ama nyabut napasna, maranehna paraeh, tuluy mulang ka taneuhna. Lamun Ama ngutus Roh Ama, maranehna dijadikeun, sarta Ama nganyarkeun beungeutna bumi.

Mugi kamulyaan Rama urang langgeng salalanggengna; mugi Rama urang bingah ku sagala padamelana-Na. Mantenna ningali ka bumi, bumi oge ngeleter; Mantenna noel gunung-gunung, gunung-gunung oge ngelun haseupna.

Abdi rek ngawih muji Rama urang salila abdi hirup; abdi rek ngawih puji ka Rama urang salila abdi ngarénghap. Mugi renungan abdi karaos pikaresepeun ku Mantenna, sabab abdi bungah ku Rama urang. Sing musna jalma-jalma dosa ti bumi, sing euweuh deui jalma-jalma jahat. Puji Rama urang, he jiwa kami! Haleluya!