Mezmurlar 104

104 ¹Babamız'a övgüler sun, ey canım. Babam, çok yücesin; görkem ve haşmet kuşanmışsın.

²Bir kaftana bürünür gibi ışığa bürünür; gökleri bir çadır gibi gerer. ³Yukarı odalarının kirişlerini sular üzerine koyar; bulutları kendine savaş arabası yapar; rüzgarın kanatları üzerinde yürür. ⁴Rüzgarları kendine haberci, ateş alevlerini hizmetkâr yapar. ^a a v4 İbraniler kitabı bu dizeyi, Babamız'ın rüzgarı ve ateşi bile kendine hizmetkâr yaptığını göstermek için alıntılar — Oğul ise hükümdar olarak egemenlik sürer, hizmetkâr olarak değil.

⁵Yeryüzünü temelleri üzerine kurdu; asla sarsılmayacak. ⁶Onu bir kaftanla örter gibi derin sularla örttün; sular dağların üzerinde durdu. ⁷Azarından kaçtılar; gök gürlemenin sesinden telaşla uzaklaştılar. ⁸Dağlar yükseldi, vadiler çöktü, onlara belirlediğin yere kadar. ⁹Aşamayacakları bir sınır koydun, bir daha yeryüzünü örtmesinler diye.

¹⁰Pınarları vadilerde fışkırtırsın; tepeler arasında akarlar. ¹¹Her kır hayvanına su verirler; yaban eşekleri susuzluğunu giderir. ¹²Onların yanında gökteki kuşlar yuva kurar; dallar arasında öterler. ¹³Dağları yukarı odalarından sular; yeryüzü işinin meyvesiyle doyar. ¹⁴Davarlar için ot bitirir, insanların işleyeceği bitkiler yetiştirir, yeryüzünden yiyecek çıkarır, ¹⁵insanın yüreğini sevindiren şarabı, yüzünü parlatan zeytinyağını, insan yüreğine güç veren ekmeği verir. ¹⁶Babamız'ın ağaçları bol bol sulanır, onun diktiği Lübnan sedirleri. ¹⁷Kuşlar yuvalarını onlarda kurar; leyleğin yuvası çam ağaçlarındadır. ¹⁸Yüksek dağlar yaban keçileri içindir; kayalar kaya porsuklarına sığınaktır.

¹⁹Ayı mevsimleri belirlesin diye yaptı; güneş batacağı zamanı bilir. ²⁰Karanlığı çökertirsin, gece olur, ormanın bütün hayvanları o zaman sürünüp dolaşır. ²¹Genç aslanlar avları için kükrer, yiyeceklerini Babamız'dan ararlar. ²²Güneş doğunca çekilip inlerine sinerler. ²³İnsanlar işlerine gider, akşama dek emek verirler.

²⁴İşlerin ne çok, ey Babamız! Hepsini bilgelikle yaptın; yeryüzü yarattıklarınla doludur. ²⁵İşte büyük ve enginler ötesi deniz, içi sayısız canlılarla kaynayan, küçük büyük yaşayan varlıklarla dolu. ²⁶Orada gemiler gidip gelir, bir de içinde oynasın diye biçimlendirdiğin Livyatan. ^b b v26 Livyatan: eski İbrani geleneğinde korkunç bir deniz canavarı; burada Tanrı'nın okyanusta oynaşan kendi yaratığı olarak resmedilir.

²⁷Bunların hepsi sana bakar, yiyeceklerini vaktinde veresin diye. ²⁸Onlara verdiğinde toplarlar; elini açtığında iyiliklerle doyarlar. ²⁹Yüzünü gizlediğinde dehşete kapılırlar; soluklarını geri aldığında ölüp toprağa dönerler. ³⁰Ruhunu gönderdiğinde yaratılırlar, ve toprağın yüzünü yenilersin.

³¹Babamız'ın görkemi sonsuza dek sürsün; Babamız işlerinden sevinç bulsun. ³²Yeryüzüne bakar ve yer titrer; dağlara dokunur ve tüterler.

³³Yaşadığım sürece Babamız'a ezgiler söyleyeceğim; soluğum oldukça Babamız'a övgüler dizeceğim. ³⁴Derin düşüncem ona hoş gelsin, çünkü Babamız'da sevinç bulurum. ³⁵Günahkârlar yeryüzünden yok olsun, kötüler bir daha olmasın. Babamız'a övgüler sun, ey canım. Haleluya!