Asarlaring naqadar koʻp
Ishlayotgan dunyo bo'ylab sayohat: vodiylardagi buloqlar, shoxlarda in qurgan qushlar, tunda ov qilayotgan sherlar, tongda ishga chiqayotgan odamlar, dengizdagi kemalar va u yerda o'ynash uchun yaratilgan Leviatan. Bularning barchasi Otamiz to'yintirishini og'zini ochib kutadi.
104 1Ey jonim, Otamizga hamdu sano ayt. Ey Otam, Sen juda ulugʻsan; Sen ulugʻvorlik va haybatga burkangansan.
2U Oʻzini libos kabi nur bilan oʻrab oladi; osmonni chodir kabi yoyadi. 3U suvlar uzra Oʻz yuqori xonalarining xodalarini qoʻyadi; bulutlarni Oʻziga arava qiladi; shamol qanotlarida yuradi. 4U shamollarni Oʻz elchilari, olov alangalarini Oʻz xizmatkorlari qiladi. a a v4 Ibroniylarga maktubida bu satr keltiriladi, toki Otamiz hatto shamol bilan olovni ham Oʻz xizmatkorlari qilishini koʻrsatsin — Oʻgʻil esa xizmatkor emas, balki hukmdor sifatida hukmronlik qiladi.
5U yerni oʻz poydevorlari ustiga oʻrnatdi, toki u hech qachon qoʻzgʻalmasin. 6Sen uni libos kabi chuqur suvlar bilan qoplading; suvlar togʻlar uzra turdi. 7Sening tanbehingdan ular qochdi; momaqaldirogʻing sadosidan ular shoshib qochib ketdi. 8Togʻlar koʻtarildi, vodiylar Sen ular uchun tayin etgan joyga choʻkdi. 9Sen ular osha olmaydigan chegara qoʻyding, toki ular yerni boshqa hech qachon qoplamasin.
10Sen vodiylarda buloqlarni otiltirasan; ular tepaliklar orasidan oqadi. 11Ular har bir yovvoyi hayvonni sugʻoradi; yovvoyi eshaklar chanqogʻini bosadi. 12Ularning yonida osmon qushlari uya quradi; shoxlar orasida sayraydi. 13U Oʻz yuqori xonalaridan togʻlarni sugʻoradi; yer Sening ishing mevasidan toʻyinadi. 14U mollar uchun oʻt, odamlar yetishtiradigan ekinlarni oʻstiradi, yerdan rizq chiqarib, 15inson qalbini shod etadigan may, yuzini yaltiratadigan moy va inson yuragini quvvatlaydigan nonni chiqaradi. 16Otamizning daraxtlari moʻl-koʻl sugʻoriladi, U ekkan Lubnon sadr daraxtlari. 17Ularda qushlar uyasini quradi; laylak archa daraxtlarida makon topadi. 18Baland togʻlar yovvoyi echkilar uchundir; qoyalar qoya quyonlariga panohdir.
19U fasllarni belgilash uchun oyni yaratdi; quyosh oʻz botish vaqtini biladi. 20Sen zulmat yaratasan, va tun choʻkadi, oʻshanda oʻrmonning barcha jonivorlari sudralib chiqadi. 21Yosh sherlar oʻljasi uchun oʻkiradi, Otamizdan oʻz rizqini izlab. 22Quyosh chiqqanda, ular sekin chekinib, inlariga yotadi. 23Odamlar oʻz ishiga, kechgacha oʻz mehnatiga chiqadi.
24Asarlaring naqadar koʻp, ey Otamiz! Sen ularning barchasini hikmat bilan yaratding; yer Sening jonzotlaringga toʻladir. 25Mana dengiz — ulkan va keng, son-sanoqsiz jonzotlarga toʻla, kattayu kichik tirik mavjudotlar. 26U yerda kemalar narigi-berigi suzib yuradi, unda oʻynashi uchun Sen yaratgan Leviatan ham bor. b b v26 Leviatan: qadimiy ibroniy anʼanasidagi dahshatli dengiz maxluqi; bu yerda Xudoning Oʻz jonivori sifatida ummonda oʻynab yurgan holda tasvirlangan.
27Bularning barchasi oʻz vaqtida rizqini berishingni Sendan kutadi. 28Sen ularga berganingda, ular teradi; qoʻlingni ochganingda, ular yaxshiliklarga toʻyinadi. 29Yuzingni yashirganingda, ular dahshatga tushadi; nafasini tortib olganingda, ular oʻlib, oʻz tuprogʻiga qaytadi. 30Ruhingni yuborganingda, ular yaratiladi, Sen esa yer yuzini yangilaysan.
31Otamizning ulugʻvorligi abadiy barqaror boʻlsin; Otamiz Oʻz asarlaridan shodlansin. 32U yerga boqadi, va yer titraydi; U togʻlarga tegadi, va ular tutaydi.
33Toki tirik ekanman, Otamizga kuylayman; nafasim bor ekan, Otamizga madhiyalar aytaman. 34Mulohazalarim Unga maqbul boʻlsin, chunki men Otamizdan shodlanaman. 35Gunohkorlar yer yuzidan supurilib tashlansin, fosiqlar esa boshqa boʻlmasin. Ey jonim, Otamizga hamdu sano ayt. Halleluya!