مزامیر 104

104 ¹ای جان من، پدر ما را متبارک بخوان. ای پدر من، تو بی‌نهایت عظیمی؛ به شکوه و جلال آراسته‌ای.

²او خویشتن را همچون ردایی در نور می‌پیچد؛ آسمان‌ها را چون سایبانی می‌گستراند. ³تیرهای بالاخانه‌های خود را بر آب‌ها می‌نهد؛ ابرها را ارابهٔ خویش می‌سازد؛ بر بال‌های باد می‌خرامد. ⁴بادها را پیام‌آوران خود می‌گرداند، و شعله‌های آتش را خادمان خویش. ^a a v4 کتاب عبرانیان این سطر را نقل می‌کند تا نشان دهد که پدر ما حتی باد و آتش را خادمان خود می‌گرداند — حال آنکه پسر همچون فرمانروا سلطنت می‌کند، نه چون خادم.

⁵زمین را بر پایه‌هایش استوار ساخت، تا هرگز جنبش نخورد. ⁶آن را همچون ردایی به ژرفای آب‌ها پوشاندی؛ آب‌ها بر فراز کوه‌ها ایستادند. ⁷از توبیخ تو گریختند؛ از آواز رعد تو شتابان دور شدند. ⁸کوه‌ها برآمدند، دره‌ها فرو نشستند، به جایی که برایشان معیّن کرده بودی. ⁹مرزی نهادی که از آن نتوانند گذشت، تا دیگر بار هرگز زمین را نپوشانند.

¹⁰چشمه‌ها را در دره‌ها روان می‌سازی؛ آن‌ها در میان تپه‌ها جاری می‌شوند. ¹¹به همهٔ جانوران صحرا آب می‌دهند؛ گورخران تشنگی خود را فرو می‌نشانند. ¹²در کنارشان پرندگان آسمان آشیانه می‌سازند؛ در میان شاخه‌ها نغمه‌سرایی می‌کنند. ¹³کوه‌ها را از بالاخانه‌های خود سیراب می‌کند؛ زمین از ثمرهٔ کار تو سیر می‌شود. ¹⁴علف را برای چارپایان می‌رویاند، و گیاهان را برای کشت انسان، تا خوراک از زمین برآورد، ¹⁵و شراب را تا دل آدمی را شاد سازد، و روغن را تا چهره‌اش را درخشان کند، و نان را تا دل انسان را نیرو بخشد. ¹⁶درختان پدر ما به‌فراوانی سیراب می‌شوند، سروهای آزاد لبنان که او آن‌ها را کاشت. ¹⁷پرندگان در آن‌ها آشیانه‌های خود را می‌سازند؛ لک‌لک در درختان صنوبر خانه دارد. ¹⁸کوه‌های بلند از آنِ بزهای کوهی است؛ صخره‌ها پناهگاه گورکن‌های سنگی‌اند.

¹⁹ماه را ساخت تا فصل‌ها را نشان دهد؛ خورشید وقت غروب خود را می‌داند. ²⁰تاریکی را پدید می‌آوری و شب می‌شود، آنگاه که همهٔ جانوران جنگل بیرون می‌خزند. ²¹شیران جوان برای شکار خود می‌غرّند، و خوراک خویش را از پدر ما می‌جویند. ²²چون خورشید طلوع می‌کند، پنهان می‌شوند و در لانه‌های خود می‌آرمند. ²³مردمان به‌سوی کار خود بیرون می‌روند و تا شامگاه به زحمت خویش مشغول‌اند.

²⁴چه بسیارند کارهای تو، ای پدر ما! همه را به حکمت ساخته‌ای؛ زمین از آفریدگان تو پر است. ²⁵اینک دریا، بزرگ و پهناور، که از آفریدگان بی‌شمار مالامال است، از جانداران، چه خرد و چه بزرگ. ²⁶کشتی‌ها در آنجا آمد و شد می‌کنند، و لِویاتان که او را ساختی تا در آن بازی کند. ^b b v26 لِویاتان: هیولای مهیب دریایی در سنّت کهن عبرانی، که در اینجا همچون آفریدهٔ خودِ خدا به تصویر کشیده شده که در اقیانوس بازی و شادی می‌کند.

²⁷این‌ها همه چشم به تو دوخته‌اند تا خوراکشان را به‌هنگام عطا کنی. ²⁸چون به آن‌ها می‌بخشی، آن را برمی‌چینند؛ چون دست خود را می‌گشایی، از نیکویی‌ها سیر می‌شوند. ²⁹چون روی خود را پنهان می‌کنی، پریشان می‌شوند؛ چون نفَسشان را می‌گیری، می‌میرند و به خاک خود بازمی‌گردند. ³⁰چون روح خود را می‌فرستی، آفریده می‌شوند، و چهرهٔ زمین را تازه می‌گردانی.

³¹جلال پدر ما تا ابد پایدار باد؛ پدر ما از کارهای خویش شادمان باد. ³²بر زمین می‌نگرد و آن به لرزه می‌افتد؛ کوه‌ها را لمس می‌کند و آن‌ها دود برمی‌آورند.

³³تا زنده‌ام برای پدر ما سرود خواهم خواند؛ تا نفَس دارم پدر ما را ستایش خواهم سرود. ³⁴باشد که تفکّر من او را خشنود سازد، زیرا من در پدر ما شادمانم. ³⁵گناهکاران از زمین محو شوند، و شریران دیگر نباشند. ای جان من، پدر ما را متبارک بخوان. هَلِلویاه!