مزامیر 105

105 ¹پدر ما را سپاس گویید و نام او را بخوانید؛ کارهای او را در میان قوم‌ها معروف سازید. ²برای او بسرایید، او را با سرودها ستایش کنید؛ از همهٔ کارهای شگفت‌انگیز او سخن گویید. ³به نام قدوس او فخر کنید؛ دل‌های آنان که پدر ما را می‌جویند، شادمان باد. ⁴پدر ما و قوت او را بجویید؛ پیوسته روی او را طلبید.

⁵شگفتی‌هایی را که کرده است به یاد آورید، معجزات او و داوری‌هایی را که صادر کرده است، ⁶ای فرزندان ابراهیم، خادم او، ای پسران یعقوب، برگزیدگان او. ⁷او پدر ماست؛ داوری‌های او تمام زمین را پر می‌سازد.

⁸او عهد خود را تا ابد به یاد می‌آورد، کلامی را که برای هزار نسل فرمان داد، ⁹عهدی را که با ابراهیم بست، و سوگندی را که برای اسحاق یاد کرد، ¹⁰که آن را برای یعقوب همچون فریضه‌ای استوار ساخت، و برای اسرائیل همچون عهدی جاودانی،

¹¹و گفت: «سرزمین کنعان را همچون میراث به تو خواهم بخشید.»

¹²هنگامی که شماره‌شان اندک بود، تنها مشتی، و در آن سرزمین غریب، ¹³و از قومی به قومی سرگردان بودند، از پادشاهی‌ای به قومی دیگر، ¹⁴او نگذاشت کسی بر آنان ستم کند؛ به‌خاطر ایشان پادشاهان را توبیخ کرد:

¹⁵«مسح‌شدگان مرا لمس مکنید؛ و به انبیای من زیانی مرسانید.»

¹⁶او قحطی را بر آن سرزمین فرو خواند و هر آذوقه‌شان را قطع کرد. ¹⁷او مردی را پیشاپیش ایشان فرستاده بود—یوسف را، که همچون برده فروخته شد. ¹⁸پاهایش را با زنجیرها آزردند؛ و گردنش را در آهن نهادند، ¹⁹تا زمانی که کلامش به وقوع پیوست، تا کلام پدر ما او را برحق ثابت کرد. ²⁰پادشاه فرستاد و او را آزاد ساخت؛ فرمانروای قوم‌ها او را رها کرد. ²¹پادشاه یوسف را سرور خانهٔ خود ساخت، و فرمانروای بر همهٔ دارایی‌اش، ²²تا یوسف بتواند بزرگان پادشاه را به دلخواه خود تعلیم دهد و به مشایخ او حکمت بیاموزد.

²³آنگاه اسرائیل به مصر آمد؛ یعقوب همچون غریبی در سرزمین حام زیست. ^a a v23 «سرزمین حام» نامی شاعرانه و کهن برای مصر است (در آیهٔ ۲۷ نیز به کار رفته است). ²⁴و پدر ما قوم خود را بسیار بارور ساخت، و ایشان را از دشمنانشان نیرومندتر گردانید. ²⁵او دل‌های ایشان را برگردانید تا از قوم او نفرت کنند، و بر ضد خادمانش نیرنگ بزنند.

²⁶او موسی، خادم خود را فرستاد، و هارون را که برگزیده بود. ²⁷آنان آیات او را در میانشان به ظهور آوردند، و شگفتی‌های او را در سرزمین حام. ²⁸او تاریکی فرستاد و آن سرزمین را تاریک ساخت، و موسی و هارون از کلام او سرپیچی نکردند. ²⁹او آب‌هایشان را به خون بدل کرد و ماهیانشان را کشت. ³⁰سرزمینشان از قورباغه‌ها پر شد، حتی در خوابگاه‌های پادشاهانشان. ³¹او سخن گفت، و انبوه مگس‌ها آمدند، و پشه‌ها در سراسر قلمروشان. ³²او به‌جای باران، تگرگ به ایشان داد، و آتش شعله‌ور در سراسر سرزمینشان. ³³او تاک‌ها و درختان انجیرشان را زد و درختان سرزمینشان را در هم شکست. ³⁴او سخن گفت، و ملخ‌ها آمدند، و ملخ‌های جوان بی‌شمار، ³⁵و آنها هر گیاهی را در سرزمینشان خوردند و همهٔ محصول کشتزارهایشان را بلعیدند. ³⁶آنگاه او همهٔ نخست‌زادگان را در سرزمینشان زد، نوبر تمامی قوتشان را.

³⁷آنگاه اسرائیل را با نقره و طلا بیرون آورد، و در میان قبایلش کسی نلغزید. ³⁸مصر از رفتن ایشان شادمان شد، زیرا هراس از آنان بر مصر افتاده بود. ³⁹او ابری برای پوشش گسترد، و آتشی تا شب را روشنی بخشد. ⁴⁰ایشان طلبیدند، و او بلدرچین آورد، و آنان را با نان آسمان سیر ساخت. ⁴¹او صخره را گشود، و آب فوران کرد؛ همچون رودی در بیابان جاری شد.

⁴²زیرا او وعدهٔ مقدس خود را به یاد آورد، به ابراهیم، خادم خویش. ⁴³پس قوم خود را با شادی بیرون آورد، برگزیدگان خویش را با سرود. ⁴⁴او سرزمین‌های قوم‌ها را به ایشان بخشید، و آنان دسترنج اقوام دیگر را به میراث بردند، ⁴⁵تا فرایض او را نگاه دارند و شریعت او را رعایت کنند. هَلِلویاه!