Ku Yi Shelar Abin da Ya Yi

An sake ba da labarin alkawari da Ibrahim kamar sarƙar alkawuran da aka cika: Yusufu cikin sarƙoƙin ƙarfe har maganarsa ta tabbata gaskiya, annoba a kan Masar, da jama'ar da aka fitar da azurfa da waƙa, ba ko ɗaya daga cikinsu da ya yi tuntuɓe. Jigon duka shi ne Uban da yake tunawa.

Babi na 105.

Ku gode wa Ubanmu; ku kira bisa sunansa; ku sanar da ayyukansa cikin mutane. Ku rera masa waƙa, ku rera masa yabo; ku ba da labarin dukan ayyukansa masu banmamaki. Ku yi fahariya cikin sunansa mai tsarki; bari zukatan masu neman Ubanmu su yi farin ciki. Ku nemi Ubanmu da ƙarfinsa; ku nemi fuskarsa kullum.

Ku tuna da abubuwan banmamaki da ya yi, da mu'ujizansa, da hukunce-hukuncen da ya yanke, ku 'ya'yan Ibrahim bawansa, ku 'ya'yan Yakubu, zaɓaɓɓunsa. Shi ne Ubanmu; hukunce-hukuncensa sun cika dukan duniya.

Yana tuna da alkawarinsa har abada, maganar da ya umarta har tsararraki 1,000, alkawarin da ya yi da Ibrahim, rantsuwar da ya yi wa Ishaku, wadda ya tabbatar wa Yakubu a matsayin farilla, ga Isra'ila a matsayin madawwamin alkawari,

yana cewa, “Gare ku zan ba da ƙasar Kan'ana a matsayin gādonku.”

Sa'ad da suke kaɗan a ƙidaya, ƙanƙanin jama'a kawai, baƙi kuma a cikinta, suna yawo daga al'umma zuwa al'umma, daga wannan mulki zuwa wata al'umma, bai bar kowa ya danne su ba; saboda su ya tsawata wa sarakuna, yana cewa,

“Kada ku taɓa shafaffuna; kada ku cutar da annabawana.”

Ya kira yunwa a bisa ƙasar ya kuma katse dukan abincinsu. Ya riga ya aiki wani mutum gabansu—Yusufu, wanda aka sayar bawa. Suka ji wa ƙafafunsa ciwo da sarƙoƙi; aka sa wuyansa a cikin ƙarafa, har lokacin da maganarsa ta cika, har maganar Ubanmu ta tabbatar da shi. Sarki ya aika aka kira shi, ya kuma kuɓutar da shi; mai mulkin mutane ya 'yantar da shi. Sarki ya mai da Yusufu shugaban gidansa, mai mulki a bisa dukan abin da ya mallaka, domin Yusufu ya umarci sarakunan sarki yadda ya ga dama ya kuma koya wa dattawansa hikima.

Sa'an nan Isra'ila ya zo Masar; Yakubu ya zauna baƙo a ƙasar Ham. ^a Ubanmu kuwa ya sa mutanensa suka yi ta haihuwa ƙwarai, ya kuma mai da su da ƙarfi fiye da abokan gābansu. Ya juya zukatansu su ƙi mutanensa, su ƙulla mugunta a kan bayinsa.

Ya aiki Musa bawansa, da Haruna wanda ya zaɓa. Suka aikata alamominsa a cikinsu, abubuwan banmamakinsa a ƙasar Ham. Ya aiko da duhu ya kuma duhunta ƙasar, Musa da Haruna kuwa ba su yi tawaye ga maganarsa ba. Ya juya ruwayensu ya zama jini ya kuma kashe kifayensu. Ƙasarsu ta cika da kwaɗi, har cikin ɗakunan kwana na sarakunansu. Ya yi magana, sai tarin ƙudaje suka zo, da ƙwarkwata ko'ina a cikin iyakarsu. Ya ba su ƙanƙara a maimakon ruwan sama, da wuta mai harshe ko'ina a ƙasarsu. Ya bugi inabansu da itatuwan ɓaurensu ya kuma farfasa itatuwan ƙasarsu. Ya yi magana, sai fāra suka zo, da ƙananan fāra marar ƙidaya, suka kuwa cinye kowace tsiro a ƙasarsu suka kuma ci dukan amfanin gonakinsu. Sa'an nan ya karkashe dukan 'ya'yan farko a ƙasarsu, nunan farko na dukan ƙarfinsu.

Sa'an nan ya fitar da Isra'ila da azurfa da zinariya, babu kuma wani a cikin ƙabilunsa da ya yi tuntuɓe. Masar ta yi farin ciki sa'ad da suka tafi, gama tsoronsu ya auko wa Masar. Ya shimfiɗa girgije don rufi, da wuta don ta ba da haske da dare. Suka roƙa, sai ya kawo makware, ya kuma ƙosar da su da burodin sama. Ya buɗe dutsen, sai ruwa ya ɓulɓulo; ya gudana cikin hamada kamar kogi.

Gama ya tuna da alkawarinsa mai tsarki ga Ibrahim bawansa. Saboda haka ya fitar da mutanensa da farin ciki, zaɓaɓɓunsa da waƙa. Ya ba su ƙasashen al'umman, suka kuma gāji abin da waɗansu mutane suka wahalar da kansu a kai, domin su kiyaye farillansa su kuma kiyaye dokokinsa. Halleluya!