مزامیر 106

106 ¹هَلِلویاه! پدر ما را سپاس گویید، زیرا او نیکوست؛ محبتِ پایدارش تا ابد باقی است.

²کیست که بتواند کارهای پرقدرتِ پدر ما را بازگوید، یا تمامِ ستایشِ او را اعلام کند؟ ³خوشا به حالِ آنان که عدالت را نگاه می‌دارند، و همواره آنچه را راست است، به‌جا می‌آورند.

⁴ای پدر ما، مرا به یاد آور، با آن لطفی که به قومِ خود نشان می‌دهی؛ با نجاتِ خویش نزدِ من بیا، ⁵تا کامیابیِ برگزیدگانت را ببینم، در شادیِ قومِ تو شادمان شوم، و با میراثِ تو وجد کنم.

⁶ما همچون نیاکانِ خود گناه کرده‌ایم؛ خطا ورزیده و شرارت کرده‌ایم. ⁷چون نیاکانِ ما در مصر بودند، به عجایبِ تو توجه نکردند؛ فراوانیِ محبتِ پایدارت را به یاد نیاوردند، بلکه در کنارِ دریا سرکشی کردند، در دریای سرخ. ^a a v7 عبری: یَم‌سوف، «دریای نِی‌ها». ⁸با این حال، او آنان را به‌خاطرِ نامِ خود نجات داد، تا قدرتِ عظیمِ خویش را آشکار سازد. ⁹دریای سرخ را عتاب کرد، و خشک شد؛ آنان را از میانِ آب‌های ژرف چنان که از بیابان بگذرند، عبور داد. ¹⁰آنان را از دستِ کسی که از ایشان نفرت داشت، نجات داد، و از دستِ دشمن رهایی‌شان بخشید. ¹¹آب‌ها دشمنانشان را فرو پوشاند؛ حتی یکی از آنان نیز باقی نماند. ¹²آنگاه به سخنانِ او ایمان آوردند؛ ستایشِ او را سرودند.

¹³اما بزودی کارهای او را فراموش کردند؛ و منتظرِ مشورتِ او نماندند. ¹⁴در بیابان به هوس تن دادند، و در آن سرزمینِ بی‌آب‌وعلف، پدر ما را آزمودند. ¹⁵پس آنچه را خواستند به ایشان داد، اما بیماریِ کاهنده‌ای در میانشان فرستاد. ¹⁶در اردوگاه بر موسی حسد بردند، و بر هارون، مقدسِ پدر ما. ¹⁷زمین دهان گشود و داتان را فرو بلعید، و جماعتِ اَبیرام را پوشاند. ¹⁸آتش بر ضدِ جماعتشان شعله‌ور شد؛ و شعله‌ای شریران را سوزاند.

¹⁹در حوریب گوساله‌ای ساختند و در برابرِ بُتی ریخته‌شده از فلز سجده کردند. ²⁰جلالِ خود را با تمثالِ گاوی که علف می‌خورد، عوض کردند. ²¹پدر ما را فراموش کردند، نجات‌دهندهٔ خویش را، او را که در مصر کارهای بزرگ کرده بود، ²²عجایب در سرزمینِ حام، و کارهای مهیب در کنارِ دریای سرخ. ^b b v22 سرزمینِ حام نامی شاعرانه و کهن برای مصر است. ²³پس گفت که آنان را نابود خواهد کرد—اگر موسی، برگزیدهٔ او، در آن رخنه در حضورِ او نمی‌ایستاد، تا خشمِ او را از نابود کردنشان بازگرداند.

²⁴آنگاه آن سرزمینِ دلپذیر را خوار شمردند؛ و به وعدهٔ او ایمان نیاوردند. ²⁵در خیمه‌های خود لب به شکایت گشودند و به آوازِ پدر ما گوش ندادند. ²⁶پس دستِ خود را برافراشت و سوگند خورد که آنان را در بیابان خواهد افکند، ²⁷و نسلشان را در میانِ امت‌ها بیفکنَد و ایشان را در سرزمین‌ها پراکنده سازد.

²⁸خود را به بَعلِ فَغور پیوستند و قربانی‌هایی را که به خدایانِ بی‌جان تقدیم شده بود، خوردند. ²⁹با کارهای خود او را به خشم آوردند، و بلایی در میانشان شیوع یافت. ³⁰اما فینِحاس برخاست و میانجی‌گری کرد، و بلا متوقف شد. ³¹و این برای او عدالت شمرده شد، نسل اندر نسل تا به ابد. ³²بر آب‌های مِریبا او را به خشم آوردند، و به‌سببِ آنان بر موسی بد گذشت، ³³زیرا روحِ او را تلخ ساختند، و او نسنجیده سخن گفت.

³⁴آن قوم‌ها را نابود نکردند، چنان که پدر ما به ایشان فرمان داده بود، ³⁵بلکه با امت‌ها درآمیختند و راه‌ورسمِ آنان را آموختند. ³⁶بُت‌های ایشان را پرستیدند، که برایشان دامی گشت. ³⁷پسران خود و دخترانِ خویش را برای دیوها قربانی کردند. ³⁸خونِ بی‌گناه را ریختند، خونِ پسران و دخترانِ خود را، که آنان را برای بُت‌های کنعان قربانی کردند، و آن سرزمین به خون آلوده شد. ³⁹با کارهای خود نجس شدند و با اعمالِ خویش زناکاری کردند.

⁴⁰پس خشمِ پدر ما بر قومِ او افروخته شد، و از میراثِ خویش بیزار گشت. ⁴¹آنان را به دستِ امت‌ها سپرد، و کسانی که از ایشان نفرت داشتند، بر آنان حکمرانی کردند. ⁴²دشمنانشان بر ایشان ستم کردند، و ایشان زیرِ دستِ آنان مقهور شدند. ⁴³بارها آنان را رهانید، اما ایشان در همهٔ نقشه‌های خود بر سرکشی مُصِر بودند، و در گناهِ خویش فرو رفتند. ⁴⁴با این حال، چون فریادِ ایشان را شنید، بر تنگیِ آنان نظر افکند. ⁴⁵به‌خاطرِ ایشان عهدِ خود را به یاد آورد، و برحسبِ فراوانیِ محبتِ پایدارش، دلش نرم شد. ⁴⁶و دلِ همهٔ اسیرکنندگانشان را برانگیخت تا بر آنان ترحم کنند.

⁴⁷ای پدر ما، ما را نجات ده، و از میانِ امت‌ها گردمان آور، تا نامِ مقدسِ تو را سپاس گوییم و در ستایشِ تو وجد کنیم.

⁴⁸متبارک باد پدرِ اسرائیل، از ازل تا به ابد! و همهٔ قوم بگویند: «آمین!» هَلِلویاه!