Pepindhan Pira Cacahe PakaryanMu

Lelungan nyawang jagad kang lagi makarya: sumber-sumber ing lebak, manuk nusuh ing pang-pang, singa mbebedhag ing wayah bengi, manungsa mangkat nyambut gawe nalika fajar, kapal-kapal ing segara lan Lewiatan kang dititahake dolanan ing kana. Kabeh iku padha ngenteni kalawan cangkem mangap supaya diwareg dening Rama kita.

Pasal 104.

He, nyawaku, memujia marang Rama kita. Dhuh Rama kawula, Paduka punika mahaagung; Paduka ngagem kaagungan lan kamulyan.

Panjenengane ngrasuk pepadhang kaya busana; Panjenengane njereng langit kaya tarub. Panjenengane masang balok-baloke kamar-kamar ndhuwuran ing sadhuwure banyu; Panjenengane ndadekake mega minangka kreta tunggangane; Panjenengane tindak ing sawiwining angin. Panjenengane ndadekake angin minangka utusane, geni murub minangka para abdine. ^a

Panjenengane nggegana bumi ing dhasare, satemah ora bakal bisa gingsir ing salawase. Bumi punika Paduka tutupi ngagem samodra kados busana; toya ngungkuli pareden. Awit saking paukuman Paduka, toya sami lumajeng; mireng gumaludhuging gludhug Paduka, toya sami nggremet enggal. Pareden sami munggah, lebak-lebak sami mendhak, Paduka netepaken wates ingkang boten saged dipun langkahi, satemah toya boten badhe nutupi bumi malih ing salaminipun.

Paduka ndadosaken tuk-tuk sami mancur ing lebak-lebak; toyanipun mili ing antawising pareden. Toya punika ngombeni sakathahing kewan wana; kuldi wana sami ngicalaken ngelakipun. Ing sapinggiripun manuk-manuk ing awang-awang sami manggen; sami ngoceh ing antawising pang-pang. Panjenengane nyirami pareden saking kamar-kamaripun ingkang nginggil; bumi tuwuk dening wohing pakaryan Paduka. Panjenengane nukulaken suket kangge raja-kaya, lan tetuwuhan kangge dipun olah ing manungsa, metokaken tedha saking bumi, lan anggur kangge mbingahaken manahing manungsa, lisah kangge damel sumunaring wadananipun, lan roti kangge nyantosakaken manahing manungsa. Wit-witanipun Rama kita sami dipun sirami kanthi lubering toya, wit eres ing Libanon ingkang katanem dening Panjenengane. Ing wit-witan punika manuk-manuk sami yasa susuhipun; manuk bango gadhah griya ing wit cemara. Pareden ingkang inggil kangge menda wana; parang-parang dados pangungsen tumraping marmot parang.

Panjenengane nitahaken rembulan kangge nedahaken mangsa; srengenge sumerep wancining surupipun. Paduka ndadosaken pepeteng, lajeng dados dalu, nalika sakathahing kewan wana sami nggremet. Singa-singa nem sami nggero ngupados mangsanipun, madosi tedhanipun saking Rama kita. Bareng srengenge mlethek, kewan-kewan mau padha nyingkir lan ndhekem ing rong-ronge. Manungsa sami mangkat dhateng pandamelanipun

Dhuh Rama kita, saiba kathahing pakaryan Paduka! Sedaya punika Paduka dadosaken kanthi kawicaksanan; bumi kebak titah Paduka. Lah, sagara iku jembar lan amba, kebak makhluk kang tanpa wilangan, titah urip kang cilik lan gedhe. Ing ngriku prau-prau sami lelayaran wira-wiri, lan Lewiatan, ingkang Paduka titahaken supados dolanan ing ngriku. ^b

Sedaya punika sami ngajeng-ajeng Menawi Paduka paring dhateng makhluk-makhluk punika, lajeng sami nglempakaken; menawi Paduka ngegaraken asta Paduka, sami tuwuk dening barang-barang ingkang sae. Menawi Paduka ndhelikaken pasuryan Paduka, makhluk-makhluk punika sami giris; menawi Paduka mendhet napasipun, lajeng sami pejah lan wangsul dhateng lebunipun. Menawi Paduka ngutus Roh Paduka, sami katitahaken, saha Paduka nganyaraken lumahing bumi.

Mugi kamulyaning Rama kita lestantun ing salami-laminipun; mugi Rama kita rena ing salebeting pakaryanipun. Panjenengane mirsani bumi, temah bumi gumeter; Panjenengane ndumuk gunung-gunung, temah padha kumelun.

Kawula badhe ngidung konjuk Rama kita salaminipun kawula gesang; kawula badhe ngidungaken pamuji dhateng Rama kita salebetipun kawula taksih ambegan. Mugi pangudarasa kawula damel rena ing panggalihipun, awit kawula bingah ing Rama kita. Mugi para tiyang dosa sami kasirnakaken saking bumi, lan mugi tiyang awon boten wonten malih. He, nyawaku, memujia marang Rama kita. Haleluya!