تنهنجا ڪم ڪيترا آهن

ڪم ڪندڙ دنيا جو سير: واديءَ ۾ چشما، ٽاريءَ ۾ آکيرا ڪندڙ پکي، رات جو شڪار ڪندڙ شعر، صبح جو ڪم تي نڪرندڙ ماڻهو، سمنڊ ۾ ٻيڙيون ۽ لوياتان جيڪو اتي کيڏڻ لاءِ ٺاهيو ويو. اهو سڀ کليل وات سان اسان جي پيءُ جو انتظار ڪري ٿو ته هو ان کي ڀري.

باب 104.

اي منهنجي جان، اسان جي پيءُ کي مبارڪ چؤ. اي منهنجا بابا، تون ڏاڍو وڏو آهين؛ تون شان ۽ عظمت پاتل آهين.

هو روشنيءَ کي پوشاڪ وانگر پاڻ تي ويڙهي ٿو؛ آسمانن کي خيمي وانگر پکيڙي ٿو. هو پنهنجين مٿين ڪوٺين جون ڪڙيون پاڻيءَ تي رکي ٿو، ڪڪرن کي پنهنجو رٿ بڻائي ٿو؛ هو واءُ جي پرن تي هلي ٿو. هو هوائن کي پنهنجا قاصد بڻائي ٿو، باھ جي شعلن کي پنهنجا خادم. ^a

هن زمين کي ان جي بنيادن تي قائم ڪيو، تہ جيئن اها ڪڏهن بہ نہ ٽري. تو ان کي گھري سمنڊ سان پوشاڪ وانگر ڍڪيو هو؛ پاڻي جبلن کان مٿي بيٺو هو. تنهنجي ڌمڪيءَ تي اهي ڀڄي ويا؛ تنهنجي گجگوڙ جي آواز تي تڪڙ ۾ هليا ويا. جبل مٿي اڀريا، واديون هيٺ لهي ويون، انهيءَ جاءِ تائين جيڪا تو انهن لاءِ مقرر ڪئي هئي. تو هڪ اهڙي حد مقرر ڪئي جيڪا اهي لنگهي نہ سگھندا، تہ جيئن اهي وري ڪڏهن بہ زمين کي نہ ڍڪين.

تون وادين ۾ چشما ڦوهارين ٿو؛ اهي ٽڪرين جي وچ مان وهن ٿا. اهي هر جھنگلي جانور کي پاڻي پيئارين ٿا؛ جھنگلي گڏھ پنهنجي اڃ اجھائين ٿا. انهن جي ڀرسان آسمان جا پکي پنهنجا گھر ٺاهين ٿا؛ ٽارين جي وچ ۾ ڳائين ٿا. هو پنهنجين مٿين ڪوٺين مان جبلن کي پاڻي ڏئي ٿو؛ زمين تنهنجي ڪم جي ميوي سان ڍاپيل آهي. هو چوپائي مال لاءِ گاھ اڳائي ٿو، ماڻهن جي پوک لاءِ ٻوٽا، زمين مان کاڌو ڪڍندي، ماڻهوءَ جي دل کي خوش ڪرڻ لاءِ شراب، سندس منهن چمڪائڻ لاءِ تيل، ۽ انساني دل کي مضبوط ڪرڻ لاءِ ماني. اسان جي پيءُ جا وڻ، لبنان جا اهي ديودار جن کي هن پاڻ پوکيو، گھڻي پاڻيءَ سان ڍاپيل آهن. انهن ۾ پکي پنهنجا آکيرا ٺاهين ٿا؛ سارس جو گھر صنوبر جي وڻن ۾ آهي. اوچا جبل جھنگلي ٻڪرين لاءِ آهن؛ پٿر، پٿر جي خرگوشن لاءِ پناهگاھ آهن.

هن چنڊ کي موسمن جي ڄاڻ لاءِ بڻايو؛ سج کي پنهنجي لهڻ جو وقت معلوم آهي. تون اونداهي ڪرين ٿو تہ رات ٿي پوي ٿي، ان وقت ٻيلي جا سڀ جانور رڙهندا ڦرن ٿا. جوان شينهن پنهنجي شڪار لاءِ گجن ٿا، اسان جي پيءُ کان پنهنجو کاڌو گھرندي. جڏهن سج اڀري ٿو تڏهن اهي لڪي هليا وڃن ٿا، ۽ پنهنجن ٻِلن ۾ ليٽي پون ٿا. ماڻهو پنهنجي ڪم ڏانهن نڪري وڃن ٿا ۽ شام تائين پنهنجي محنت ڏانهن.

اي اسان جا بابا، تنهنجا ڪم ڪيترا آهن! تو اهي سڀ ڏاهپ سان بڻايا آهن؛ زمين تنهنجي مخلوق سان ڀريل آهي. هي سمنڊ آهي، وڏو ۽ ويڪرو، ڳڻپ کان ٻاهر جاندارن سان ڀريل، ننڍا ۽ وڏا جاندار. اتي جھاز اچن ويندا ٿا، ۽ لوياٿان بہ، جنهن کي تو ان ۾ کيڏڻ لاءِ جوڙيو. ^b

اهي سڀ تو ڏانهن ڏسن ٿا تہ تون انهن کي وقت تي سندن کاڌو ڏين. جڏهن تون انهن کي ڏين ٿو، تڏهن اهي اهو گڏ ڪن ٿا؛ جڏهن تون پنهنجو هٿ کولين ٿو، تڏهن اهي چڱين شين سان ڍاپن ٿا. جڏهن تون پنهنجو منهن لڪائين ٿو، تڏهن اهي ڊڄي وڃن ٿا؛ جڏهن تون سندن ساھ کسين ٿو، تڏهن اهي مري، پنهنجي مٽيءَ ۾ موٽي وڃن ٿا. جڏهن تون پنهنجو روح موڪلين ٿو، تڏهن اهي پيدا ٿين ٿا، ۽ تون زمين جي منهن کي نئون ڪرين ٿو.

اسان جي پيءُ جو جلوو سدائين قائم رهي؛ اسان جو پيءُ پنهنجن ڪمن ۾ خوش ٿئي. هو زمين ڏانهن ڏسي ٿو تہ اها ڏڪي ٿي؛ هو جبلن کي ڇهي ٿو تہ اهي دونھون ڏين ٿا.

جيستائين آءٌ جيئرو آهيان، اسان جي پيءُ لاءِ ڳائيندس؛ جيستائين آءٌ ساھ کڻان ٿو، اسان جي پيءُ جي ساراهه ڳائيندس. منهنجو غور و فڪر کيس وڻي، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اسان جي پيءُ ۾ خوش آهيان. گنهگار زمين تان ختم ٿي وڃن، ۽ بدڪار وري نہ هجن. اي منهنجي جان، اسان جي پيءُ کي مبارڪ چؤ. هللويا!