ଗୀତସଂହିତା 104 FHB Father's Heart Bible™

104 ¹ହେ ମୋହର ପ୍ରାଣ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଧନ୍ୟବାଦ କର। ହେ ମୋହର ପିତା, ତୁମ୍ଭେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ; ତୁମ୍ଭେ ପ୍ରତାପ ଓ ଐଶ୍ଵର୍ଯ୍ୟରେ ବିଭୂଷିତ ଅଟ।

²ସେ ବସ୍ତ୍ର ତୁଲ୍ୟ ଆପଣାକୁ ଜ୍ୟୋତିରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରନ୍ତି; ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାତପ ପରି ଆକାଶମଣ୍ଡଳକୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି। ³ସେ ଜଳରାଶି ଉପରେ ଆପଣା ଉପରିସ୍ଥ କୋଠରିର କଡ଼ି ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି; ସେ ମେଘମାଳାକୁ ଆପଣା ରଥ କରନ୍ତି; ସେ ବାୟୁର ପକ୍ଷ ଉପରେ ଗମନ କରନ୍ତି। ⁴ସେ ବାୟୁମାନଙ୍କୁ ଆପଣା ଦୂତ, ଅଗ୍ନିଶିଖାକୁ ଆପଣା ସେବକ କରନ୍ତି। ^a a v4 ଇବ୍ରୀ ପୁସ୍ତକ ଏହି ପଂକ୍ତିକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ଦେଖାଏ ଯେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନିକୁ ସୁଦ୍ଧା ଆପଣା ସେବକ କରନ୍ତି — ମାତ୍ର ପୁତ୍ର ସେବକ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଶାସକ ରୂପେ ରାଜତ୍ଵ କରନ୍ତି।

⁵ସେ ପୃଥିବୀକୁ ତାହାର ଭିତ୍ତିମୂଳ ଉପରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେପରି ତାହା କଦାପି ବିଚଳିତ ନ ହୁଏ। ⁶ତୁମ୍ଭେ ବସ୍ତ୍ର ତୁଲ୍ୟ ଜଳଗହ୍ଵରରେ ତାହାକୁ ଆଚ୍ଛାଦନ କଲ; ଜଳରାଶି ପର୍ବତଗଣ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ⁷ତୁମ୍ଭର ଧମକରେ ତାହା ପଳାଇଲା; ତୁମ୍ଭ ବଜ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ତାହା ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲା। ⁸ପର୍ବତଗଣ ଉଠିଲା, ଉପତ୍ୟକାସବୁ ଓହ୍ଲାଇ ତୁମ୍ଭ ନିରୂପିତ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା। ⁹ତୁମ୍ଭେ ଏକ ସୀମା ସ୍ଥାପନ କଲ, ଯାହା ସେମାନେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର କଦାପି ପୃଥିବୀକୁ ଆଚ୍ଛାଦନ ନ କରିବେ।

¹⁰ତୁମ୍ଭେ ଉପତ୍ୟକାସମୂହରେ ନିର୍ଝରସବୁ ପ୍ରବାହିତ କରାଅ; ତାହା ପର୍ବତଗଣ ମଧ୍ୟରେ ବହିଯାଏ। ¹¹ତାହା ବନ୍ୟ ପଶୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଳ ଯୋଗାଏ; ବନ୍ୟ ଗର୍ଦ୍ଦଭଗଣ ଆପଣା ତୃଷା ନିବାରଣ କରନ୍ତି। ¹²ତାହା ନିକଟରେ ଆକାଶର ପକ୍ଷୀଗଣ ଆପଣା ବସା କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶାଖାସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଗାନ କରନ୍ତି। ¹³ସେ ଆପଣା ଉପରିସ୍ଥ କୋଠରିରୁ ପର୍ବତଗଣକୁ ଜଳସେକ କରନ୍ତି; ପୃଥିବୀ ତୁମ୍ଭ କର୍ମର ଫଳରେ ପରିତୃପ୍ତ ହୁଏ। ¹⁴ସେ ପଶୁଗଣ ନିମନ୍ତେ ତୃଣ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟର କୃଷି ନିମନ୍ତେ ଓଷଧି ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ସେ ଭୂମିରୁ ଖାଦ୍ୟ ନିର୍ଗତ କରନ୍ତି, ¹⁵ଆଉ ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ, ତାହାର ମୁଖ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତୈଳ, ଆଉ ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ସବଳ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଅନ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି। ¹⁶ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ବୃକ୍ଷସମୂହ, ତାହାଙ୍କ ରୋପିତ ଲିବାନୋନର ଏରସ ବୃକ୍ଷସବୁ ପ୍ରଚୁର ରୂପେ ଜଳସେକ ହୁଏ। ¹⁷ସେଥିରେ ପକ୍ଷୀଗଣ ଆପଣା ବସା ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି; ଦେବଦାରୁ ବୃକ୍ଷରେ ବକର ବାସସ୍ଥାନ ଥାଏ। ¹⁸ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତଗଣ ବନ୍ୟ ଛାଗଗଣ ନିମନ୍ତେ ଅଟେ; ଶୈଳସବୁ ଶାଫନ ପଶୁମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆଶ୍ରୟ ଅଟେ।

¹⁹ସେ ଋତୁ ନିରୂପଣ ନିମନ୍ତେ ଚନ୍ଦ୍ର ନିର୍ମାଣ କଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣା ଅସ୍ତଗମନର ସମୟ ଜାଣେ। ²⁰ତୁମ୍ଭେ ଅନ୍ଧକାର କରାଅ, ଆଉ ରାତ୍ରି ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ବନର ପଶୁ ସମସ୍ତେ ବିଚରଣ କରନ୍ତି। ²¹ଯୁବା ସିଂହଗଣ ଆପଣା ଶିକାର ନିମନ୍ତେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଆପଣା ଖାଦ୍ୟ ଅନ୍ଵେଷଣ କରନ୍ତି। ²²ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ସେମାନେ ଚାଲିଯାଇ ଆପଣା ଆପଣା ଗହ୍ଵରରେ ଶୟନ କରନ୍ତି। ²³ମନୁଷ୍ୟ ଆପଣା କର୍ମକୁ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣା ପରିଶ୍ରମକୁ ବାହାରିଯାଏ।

²⁴ହେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ତୁମ୍ଭର କର୍ମସବୁ କେତେ ବହୁସଂଖ୍ୟକ! ତୁମ୍ଭେ ଜ୍ଞାନରେ ସେସମସ୍ତ ନିର୍ମାଣ କରିଅଛ; ପୃଥିବୀ ତୁମ୍ଭ ସୃଷ୍ଟବସ୍ତୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ²⁵ଏଠାରେ ବିଶାଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ର ଅଛି, ଯହିଁ ମଧ୍ୟରେ ଅସଂଖ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ବୃହତ୍ ଜୀବମାନେ ଗିଜିଗିଜି ହୋଇ ଅଛନ୍ତି। ²⁶ସେଠାରେ ଜାହାଜସବୁ ଯାତାୟାତ କରେ, ଆଉ ଲିବିୟାଥନ, ଯାହାକୁ ତୁମ୍ଭେ ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରିବା ନିମନ୍ତେ ନିର୍ମାଣ କଲ। ^b b v26 ଲିବିୟାଥନ: ପ୍ରାଚୀନ ଇବ୍ରୀୟ ପରମ୍ପରାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାମୁଦ୍ରିକ ଦୈତ୍ୟ, ଏଠାରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ନିଜର ସୃଷ୍ଟବସ୍ତୁ ରୂପେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିବା ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଅଛି।

²⁷ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ନିମନ୍ତେ ଏସମସ୍ତେ ତୁମ୍ଭ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହନ୍ତି। ²⁸ତୁମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କୁ ତାହା ଦେଲେ, ସେମାନେ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି; ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ହସ୍ତ ମେଲାଇଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପରିତୃପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ²⁹ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ମୁଖ ଲୁଚାଇଲେ, ସେମାନେ ଉଦ୍‍ବିଗ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ତୁମ୍ଭେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣବାୟୁ ହରଣ କଲେ, ସେମାନେ ମରନ୍ତି ଓ ଆପଣା ଧୂଳିକୁ ଫେରିଯାʼନ୍ତି। ³⁰ତୁମ୍ଭେ ଆପଣା ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କଲେ, ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ ଭୂମିର ମୁଖ ନୂତନ କରାଅ।

³¹ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମହିମା ଅନନ୍ତକାଳ ସ୍ଥାୟୀ ହେଉ; ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା କର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ। ³²ସେ ପୃଥିବୀ ପ୍ରତି ଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଆଉ ତାହା କମ୍ପିତ ହୁଏ; ସେ ପର୍ବତଗଣକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ଆଉ ସେସବୁ ଧୂମମୟ ହୁଏ।

³³ମୁଁ ଯାବଜ୍ଜୀବନ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଗାନ କରିବି; ମୁଁ ଜୀବନ ଥିବା ଯାଏ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସା ଗାନ କରିବି। ³⁴ମୋହର ଧ୍ୟାନ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁଷ୍ଟିକର ହେଉ, କାରଣ ମୁଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ³⁵ପାପୀମାନେ ପୃଥିବୀରୁ ନିଃଶେଷିତ ହେଉନ୍ତୁ, ଆଉ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଆଉ ନ ରହନ୍ତୁ। ହେ ମୋହର ପ୍ରାଣ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ଧନ୍ୟବାଦ କର। ହାଲ୍ଲିଲୂୟା!