ਜ਼ਬੂਰ 104

104 ¹ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੰਨ ਆਖ। ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

²ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਇਉਂ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣੀ ਵਾਂਗ ਤਾਣਦਾ ਹੈ। ³ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਤੀਰ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰੱਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੌਣ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ⁴ਉਹ ਪੌਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ। ^a a v4 ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਇਸ ਸਤਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਪੌਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਜਦ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਸੇਵਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਾਕਮ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

⁵ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹਿੱਲੇ। ⁶ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਿਆਈ ਨਾਲ ਇਉਂ ਢੱਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੋਸ਼ਾਕ ਨਾਲ; ਪਾਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ⁷ਤੇਰੀ ਝਿੜਕ ਨਾਲ ਓਹ ਭੱਜ ਗਏ; ਤੇਰੀ ਗਰਜ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਓਹ ਦੌੜ ਪਏ। ⁸ਪਹਾੜ ਉੱਠੇ, ਵਾਦੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਧਸ ਗਈਆਂ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰਾਈ ਸੀ। ⁹ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਠਹਿਰਾਈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਓਹ ਟੱਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਓਹ ਫੇਰ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਢੱਕਣ।

¹⁰ਤੂੰ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਸ਼ਮੇ ਫੁੱਟਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਓਹ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ। ¹¹ਓਹ ਹਰੇਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲੀ ਖੋਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਹ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ¹²ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣਾ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਓਹ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ¹³ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਰੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ¹⁴ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਘਾਹ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਾਹੁਣ ਲਈ ਬੂਟੇ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਭੋਜਨ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ¹⁵ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਖ-ਰਸ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲਈ ਤੇਲ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤਕੜਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੋਟੀ। ¹⁶ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਰੱਜ ਕੇ ਸਿੰਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਬਾਨੋਨ ਦੇ ਦਿਆਰ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਲਾਏ। ¹⁷ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਲਮਢੀਂਗ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਸਨੌਬਰ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ¹⁸ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਜੰਗਲੀ ਬੱਕਰਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਚਟਾਨਾਂ ਪਹਾੜੀ ਬਿੱਜੂਆਂ ਲਈ ਪਨਾਹ ਹਨ।

¹⁹ਉਸ ਨੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੱਸਣ ਲਈ ਚੰਦ ਬਣਾਇਆ; ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ²⁰ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ²¹ਜਵਾਨ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਰਜਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਭਾਲਦੇ ਹਨ। ²²ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਓਹ ਚੁੱਪਚਾਪ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁਫਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ²³ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿੱਕਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

²⁴ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਿੰਨੇ ਸਾਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ! ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ²⁵ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਚੌੜਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੋਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ। ²⁶ਉੱਥੇ ਜਹਾਜ਼ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਿਵਯਾਥਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਘੜਿਆ। ^b b v26 ਲਿਵਯਾਥਾਨ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਬਰਾਨੀ ਰਵਾਇਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੈਂਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਲੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

²⁷ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇਂ। ²⁸ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਓਹ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਓਹ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ²⁹ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਓਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਆਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਓਹ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ³⁰ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ, ਓਹ ਸਿਰਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਭੂਮੀ ਦੇ ਮੁਖ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

³¹ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕਰੇ। ³²ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੋਂਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਓਹ ਧੁੰਆਂਦੇ ਹਨ।

³³ਮੈਂ ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਗਾਵਾਂਗਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਸੁਆਸ ਹੈ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਗਾਵਾਂਗਾ। ³⁴ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ³⁵ਪਾਪੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਫੇਰ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੰਨ ਆਖ। ਹਲਲੂਯਾਹ!