ਜ਼ਬੂਰ 104

104 ¹ ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੰਨ ਆਖ। ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਤੇਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

² ਉਹ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਬਸਤਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਕਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਤਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ³ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਪਰਲੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਤੀਰ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪੌਣ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ⁴ ਉਹ ਪੌਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ। ^a a v4 ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਇਸ ਸਤਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਪੌਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਜਦ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਾਕਮ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

⁵ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੀਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਹਿੱਲੇ। ⁶ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਡੂੰਘਿਆਈ ਨਾਲ ਬਸਤਰ ਵਾਂਗ ਢੱਕਿਆ; ਪਾਣੀ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ⁷ ਤੇਰੀ ਝਿੜਕ ਨਾਲ ਉਹ ਨੱਸ ਗਏ; ਤੇਰੀ ਗਰਜ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ। ⁸ ਪਹਾੜ ਉੱਠੇ, ਵਾਦੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਧਸ ਗਈਆਂ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠਹਿਰਾਈ ਸੀ। ⁹ ਤੂੰ ਇੱਕ ਹੱਦ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿ ਉਹ ਫੇਰ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਢੱਕਣ।

¹⁰ ਤੂੰ ਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਤੇ ਫੁੱਟ ਕੇ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਗਦੇ ਹਨ। ¹¹ ਉਹ ਹਰੇਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੰਗਲੀ ਗਧੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਹਨ। ¹² ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਟਹਿਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ¹³ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਉੱਪਰਲੀਆਂ ਕੋਠੜੀਆਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਸਿੰਜਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ¹⁴ ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਘਾਹ ਉਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਾਹੁਣ ਲਈ ਬੂਟੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਭੋਜਨ ਨਿਕਲੇ, ¹⁵ ਅਤੇ ਮਧ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕਰੇ, ਤੇਲ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚਮਕਾਵੇ, ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬਲ ਦੇਵੇ। ¹⁶ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਬਾਨੋਨ ਦੇ ਦਿਆਰ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਲਾਏ। ¹⁷ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਲਮਢੀਂਗ ਦਾ ਘਰ ਚੀਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ¹⁸ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਜੰਗਲੀ ਬੱਕਰਿਆਂ ਲਈ ਹਨ; ਚਟਾਨਾਂ ਪਹਾੜੀ ਸਹਿਆਂ ਲਈ ਪਨਾਹ ਹਨ।

¹⁹ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਨੂੰ ਰੁੱਤਾਂ ਦੱਸਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ; ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਡੁੱਬਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ²⁰ ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ²¹ ਜਵਾਨ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗੱਜਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਭਾਲਦੇ ਹਨ। ²² ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ²³ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

²⁴ ਹੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਕਿੰਨੇ ਹਨ! ਤੂੰ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੇਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ²⁵ ਇੱਥੇ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਚੌੜਾ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੋਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ। ²⁶ ਉੱਥੇ ਜਹਾਜ਼ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਲਿਵਯਾਥਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਰਚਿਆ। ^b b v26 ਲਿਵਯਾਥਾਨ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਬਰਾਨੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਦੈਂਤ, ਇੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਲੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

²⁷ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਕਿ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇਂ। ²⁸ ਜਦ ਤੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ²⁹ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ³⁰ ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਤਮਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਿਰਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰੂਪ।

³¹ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ; ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕਰੇ, ³² ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦੇ ਹਨ।

³³ ਮੈਂ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਗਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਗਾਵਾਂਗਾ। ³⁴ ਮੇਰਾ ਧਿਆਨ ਪਸੰਦ ਆਵੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ³⁵ ਪਾਪੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਫੇਰ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਜਾਨ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਧੰਨ ਆਖ। ਹਲਲੂਯਾਹ!