Karên Te Çiqas Pir In

Gera di nav dinyaya xebatê de: kanî di newalan de, teyr di nav çiqilan de hêlînan çêdikin, şêr bi şev nêçîrê dikin, mirov berbangê ji bo kar derdikevin, keştî li deryayê û Lêwyatan ku li wir bilîze hatiye çêkirin. Hemû bi devê vekirî li hêviya Bavê me ne ku wan têr bike.

Beş 104.

Ey canê min, Bavê me pîroz bike. Ya Bavê min, tu pir mezin î; te rûmet û heybet li xwe kirine.

Ew xwe di ronahiyê de wek bi kincekî dipêçe; ew ezmanan wek konekî radixe. Ew kariteyên odeyên xwe yên jorîn li ser avan datîne; ew ewran dike erebeya xwe; ew li ser baskên bayê dimeşe. Ew bayan dike qasidên xwe, alavên agir dike xizmetkarên xwe. ^a

Wî erd li ser bingehên wê danî, da ku ew tu carî neleqe. Te ew bi kûrahiyê wek bi kincekî nixumand; av li ser çiyayan rawestiyan. Bi gefa te ew reviyan; bi dengê birûska te ew bi lez çûn. Çiya bilind bûn, newal daketin heta cihê ku te ji wan re destnîşan kiribû. Te sînorek danî ku ew nikarin jê derbas bibin, da ku ew careke din erdê nenixumînin.

Tu kaniyan di newalan de dipijiqînî; ew di navbera giran de diherikin. Ew av didin her heywanekî çolê; kerên kovî tîbûna xwe dişikînin. Li kêleka wan teyrên ezmanan hêlînên xwe çêdikin; ew di nav çiqilan de dixwînin. Ew ji odeyên xwe yên jorîn çiyayan av dide; erd ji fêkiyê karê te têr dibe. Ew dike ku giya ji bo dewaran şîn bibe, û şînahî ji bo ku mirov biçînin, û xwarinê ji erdê derdixe, û şeraba ku dilê mirov şa dike, rûnê ku rûyê wî dibiriqîne, û nanê ku dilê mirovan xurt dike. Darên Bavê me bi bolahî têne avdan, erzên Libnanê yên ku wî çandine. Teyr di wan de hêlînên xwe çêdikin; mala leglegê di nav darên çamê de ye. Çiyayên bilind ji bo pezkoviyan in; zinar ji bo hîraksan penahgeh in.

Wî heyv çêkir da ku demsalan nîşan bide; roj dema xwe ya ava bûnê dizane. Tu tariyê çêdikî, û şev dibe, gava ku hemû heywanên daristanê bi dizî digerin. Şêrên ciwan ji bo nêçîra xwe diqîrin, û xwarina xwe ji Bavê me dixwazin. Gava roj hiltê, ew bi dizî vedikişin û di qulên xwe de radizên. Mirov derdikevin ser karê xwe û ser keda xwe, heta êvarê.

Ya Bavê me, karên te çiqas pir in! Te ew hemû bi şehrezayî çêkirin; erd bi afirandiyên te tije ye. Ev e derya, mezin û fireh, tije afirandiyên bêhejmar, zindiyên biçûk û mezin. Li wir gemî diçin û tên, û Lewyatanê ku te afirand da ku tê de bilîze. ^b

Ev hemû hêviyê ji te dikin ku tu di wextê wê de xwarina wan bidî wan. Gava tu didî wan, ew berhev dikin; gava tu destê xwe vedikî, ew bi tiştên qenc têr dibin. Gava tu rûyê xwe vedişêrî, ew pir ditirsin; gava tu bêhna wan ji wan distînî, ew dimirin û vedigerin axa xwe. Gava tu Ruhê xwe dişînî, ew têne afirandin, û tu rûyê erdê nû dikî.

Bila rûmeta Bavê me her û her bimîne; bila Bavê me bi karên xwe şa bibe. Ew li erdê dinêre û ew dilerize; ew dest dide çiyayan û dûman ji wan radibe.

Heta ku ez bijîm, ezê ji Bavê me re stranan bibêjim; heta ku bêhna min hebe, ezê pesnê Bavê me bidim. Bila ramana min li xweşa wî biçe, çimkî ez bi Bavê me şa dibim. Bila gunehkar ji ser rûyê erdê biqedin, û bila êdî xerab nemînin. Ey canê min, Bavê me pîroz bike. Hallelûya!