سندس لافاني شفقت هميشه قائم آهي

ساڳي تاريخ ٻئي پاسي کان، اقرار طور. هنن سمنڊ وٽ وساريو، ريگستان ۾ هوس ڪيائون، ڏاچو ٺاهيائون، پنهنجا ٻار قربان ڪيائون. ڪيترائي ڀيرا اسان جي پيءُ کين حوالي ڪيو، سندن رڙ ٻڌي، ۽ پوءِ به پنهنجو عهد ياد ڪيائين.

باب 106.

هللويا! اسان جي پيءُ جو شڪر ڪريو، ڇاڪاڻ تہ هو چڱو آهي؛ سندس عهد جو پيار هميشه قائم آهي.

اسان جي پيءُ جا زبردست ڪم ڪير بيان ڪري سگھي ٿو، يا سندس سڄي ساراهه ڪير ٻڌائي سگھي ٿو؟ مبارڪ آهن اهي جيڪي انصاف تي قائم رهن ٿا، جيڪي هميشه اهو ڪن ٿا جيڪو درست آهي.

اي بابا، مون کي ان مهربانيءَ سان ياد ڪر جيڪا تون پنهنجي قوم تي ڪرين ٿو؛ پنهنجي نجات سان مون وٽ اچ، تہ آءٌ تنهنجن چونڊيلن جي خوشحاليءَ کي ڏسان، تنهنجي قوم جي خوشيءَ ۾ خوش ٿيان، ۽ تنهنجي ميراث سان گڏ وڏي خوشي ڪريان.

اسان پنهنجن ابن ڏاڏن وانگر گناهه ڪيو آهي؛ اسان غلط ڪم ڪيو آهي، اسان بڇڙائي ڪئي آهي. جڏهن اسان جا ابن ڏاڏا مصر ۾ هئا، تڏهن تنهنجي عجيب ڪمن تي غور نہ ڪيائون؛ تنهنجي عهد جي پيار جي گھڻائيءَ کي ياد نہ ڪيائون، پر سمنڊ وٽ بغاوت ڪيائون، ڳاڙهي سمنڊ وٽ. ^a تڏهن بہ پنهنجي نالي جي خاطر کين بچايائين، تہ جيئن پنهنجي زبردست قدرت کي ظاهر ڪري. ڳاڙهي سمنڊ کي ڌمڪايائين، تہ اهو سڪي ويو؛ کين گھري پاڻيءَ مان ائين لنگھايائين جيئن ريگستان مان. کين انهيءَ جي هٿان بچايائين، جنهن نفرت ڪئي، ۽ دشمن جي هٿان کين ڇڏايائين. پاڻيءَ سندن مخالفن کي ڍڪي ڇڏيو؛ انهن مان هڪ بہ باقي نہ رهيو. پوءِ هنن سندس ڳالهين تي ايمان آندو؛ سندس ساراهه جا گيت ڳاتائون.

پر جلد ئي سندس ڪم وساري ڇڏيائون؛ سندس صلاح جو انتظار نہ ڪيائون. بيابان ۾ هوس جي اڳيان هار مڃيائون، ۽ ويرانيءَ ۾ اسان جي پيءُ کي آزمايائون. سو جيڪو هنن گھريو سو کين ڏنائين، پر سندن وچ ۾ ڳاريندڙ بيماري موڪليائين. ڇانوڻيءَ ۾ هو موسيٰ سان حسد ڪرڻ لڳا، ۽ اسان جي پيءُ جي پاڪ ڪيل هارون سان بہ. زمين کلي ۽ داتان کي ڳڙڪائي ڇڏيائين، ۽ ابيرام جي ٽوليءَ کي ڍڪي ڇڏيائين. سندن ٽوليءَ ۾ باھ ڀڙڪي اٿي؛ شعلي بدڪارن کي ساڙي ڇڏيو.

حورب وٽ هنن ڳئون جو ٻچو ٺاهيو ۽ ڳاريل ڌاتوءَ جي مورتيءَ اڳيان سجدو ڪيائون. هنن پنهنجو جلوو گاهه کائيندڙ ڍڳي جي مورتيءَ سان مٽايو. هنن پنهنجي بچائيندڙ، اسان جي پيءُ کي وساري ڇڏيو، جنهن مصر ۾ وڏا ڪم ڪيا هئا، حام جي ملڪ ۾ عجيب ڪم، ڳاڙهي سمنڊ وٽ هيبتناڪ ڪم. ^b تنهنڪري چيائين تہ هو کين برباد ڪندو— جيڪڏهن سندس چونڊيل موسيٰ رخني ۾ سندس اڳيان نہ بيهي ها، تہ سندس غضب کين برباد ڪرڻ کان نہ موٽي ها.

پوءِ هنن سهڻي ملڪ کي حقير ڀانيو؛ سندس واعدي تي ايمان نہ آندائون. پنهنجن خيمن ۾ شڪايتون ڪندا رهيا ۽ اسان جي پيءُ جي آواز تي ڪن نہ ڌريائون. تنهنڪري پنهنجو هٿ مٿي کڻي قسم کنيائين تہ کين بيابان ۾ ڪيرائيندو، تہ سندن اولاد کي قومن ۾ ڪيرائيندو ۽ کين ملڪن ۾ ڦهلائي ڇڏيندو.

هنن پاڻ کي پيور جي بعل سان ڳنڍي ڇڏيو ۽ بي جان معبودن جي نذر ڪيل قربانيون کاڌائون. پنهنجن ڪمن سان کيس ڪاوڙايائون، تہ سندن وچ ۾ وبا ڦاٽي پئي. پر فينحاس اٿي بيٺو ۽ وچ ۾ پيو، تہ وبا بند ٿي ويئي. اها سندس حق ۾ سچائيءَ طور ڳڻي ويئي، سڀني نسلن لاءِ هميشه تائين. مريبا جي پاڻيءَ وٽ هنن کيس ڪاوڙايو، ۽ سندن ڪري موسيٰ کي ڏک رسيو، ڇاڪاڻ تہ هنن سندس روح کي تلخ ڪري ڇڏيو، ۽ هن بي سوچي ڳالهايو.

قومن کي برباد نہ ڪيائون، جيئن اسان جي پيءُ کين حڪم ڏنو هو، پر قومن سان ميل ملاپ ڪيائون ۽ سندن طريقا سکيائون. هنن پنهنجن بتن جي خدمت ڪئي، جيڪي سندن لاءِ ڦندو بڻجي ويا. هنن پنهنجا پٽ ۽ پنهنجيون ڌيئرون ڀوتن لاءِ قربان ڪيون. هنن بي گناهه رت وهايو، پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن جو رت، جن کي ڪنعان جي بتن لاءِ قربان ڪيائون، ۽ ملڪ رت سان ناپاڪ ٿي ويو. هو پنهنجن ڪمن سان ناپاڪ ٿي پيا ۽ پنهنجن عملن سان زنا ڪيائون.

تنهنڪري اسان جي پيءُ جو غضب سندس قوم تي ڀڙڪيو، ۽ کيس پنهنجي ميراث کان نفرت ٿي ويئي. کين قومن جي حوالي ڪري ڇڏيائين، ۽ جن هنن سان نفرت ڪئي، سي مٿن حڪومت ڪرڻ لڳا. سندن دشمنن کين ستايو، ۽ هو انهن جي زور هيٺ ڪيا ويا. ڪيترائي ڀيرا کين ڇڏايائين، پر هو پنهنجن سڀني منصوبن ۾ بغاوت تي اڙيل رهيا، ۽ پنهنجي گناهه ۾ ڪري پيا. تڏهن بہ جڏهن هن سندن دانهن ٻڌي، تڏهن سندن ڏک ڏانهن نهاريائين. سندن لاءِ پنهنجو عهد ياد ڪيائين، ۽ پنهنجي لافاني شفقت جي گھڻائيءَ موجب پنهنجو ارادو بدلايائين. سندن سڀني قيد ڪندڙن جي دلين ۾ هنن لاءِ ترس وڌائين.

اي اسان جا بابا، اسان کي بچاءِ ۽ قومن مان گڏ ڪر، تہ اسين تنهنجي پاڪ نالي جو شڪر ڪريون ۽ تنهنجي ساراهه ۾ وڏي خوشي ڪريون.

اسرائيل جو پيءُ مبارڪ هجي، ازل کان ابد تائين! ۽ سڀ ماڻهو چون تہ ”آمين!“ هللويا!