Ayeuna parantos aya citakanana

Yeheskel 33 FHB Father's Heart Bible™

RamaYesusRoh
15% off your first order →
Kitab

Rama Ngangkat Pangjaga

Saurang anu kabur datang mawa béja yén kota geus runtuh, sarta jempéna Yehezkiel anu lila tungtungna pegat. Saméméh éta, tugas panjaga ti Rama urang ditetepkeun deui sarta pantona dibuka kénéh, sabab saha waé anu malik bakal hirup. Anu ngadéngékeun nganggap omonganana téh lir kawih anu éndah, tapi teu ngalakukeun nanaon.

Pasal 33.

Aya pangandika Rama urang ka kaula, kieu saur-Na:

“Eh anak manusa, caritakeun ka bangsa maneh, bejakeun kieu: Lamun Kami ngadatangkeun pedang ka hiji nagri, urang eta nagri nyokot saurang ti antara maranehna sarta diangkat jadi pangjaga maranehna, tuluy eta jelema nenjo pedang datang ka eta nagri, terus niup tarompet pikeun ngelingan rahayat, ari lamun aya anu ngadenge sora tarompet tapi teu malire kana pepeling, tuluy pedang datang nyokot nyawana, getihna aya dina sirahna sorangan. Manehna geus ngadenge sora tarompet tapi teu malire kana pepeling; getihna tanggung ku sorangan. Lamun manehna narima pepeling tangtu bisa nyalametkeun nyawana. Tapi lamun pangjaga nenjo pedang datang tur teu niup tarompet, nepi ka rahayat teu kaelingan, tuluy pedang datang nyokot salah saurang ti maranehna, nu kacokot teh maot ku sabab dosana sorangan, tapi getihna ku Kami bakal dipenta tanggung jawab ti eta pangjaga.

“Maneh, eh anak manusa, ku Kami geus diangkat jadi pangjaga pikeun bani Israil. Lamun maneh ngadenge pangandika tina lisan Kami, kudu ngelingan maranehna ti Kami.” Lamun Kami nimbalan ka jelema jahat, “Eh jelema jahat, maneh tangtu bakal paeh,” tapi maneh teu nyarita pikeun ngelingan sangkan manehna tobat tina jalanna, manehna bakal maot ku sabab dosana, tapi getihna bakal dipenta tanggung jawab ti maneh. Tapi lamun maneh geus ngelingan ka jelema jahat sangkan tobat tina jalanna, tapi manehna teu daek tobat, manehna bakal maot ku sabab dosana; ari maneh geus nyalametkeun nyawa sorangan.

Tarobat sarta Hirup

“Jeung maneh, eh anak manusa, caritakeun ka bani Israil: Maraneh sok ngomong kieu: ‘Kasalahan jeung dosa-dosa kami nyangkut ka kami, nepi ka kami buruk ku karana eta. Kumaha kami bisa hirup?’ Bejakeun ka maranehna: Demi Kami nu jumeneng, kieu dawuhan Gusti Rama urang, Kami teu resep kana paehna jelema jahat, sabalikna Kami hayang sangkan jelema jahat tobat tina jalanna sarta hirup. Geura tarobat, geura tarobat tina jalan maraneh nu jahat! Naha maraneh rek paeh, eh bani Israil?

“Jeung maneh, eh anak manusa, bejakeun ka bangsa maneh: Kaadilan jelema bener moal bisa nyalametkeun dirina dina poe manehna barontak, jeung kajahatan jelema jahat moal matak manehna ragrag dina poe manehna tobat tina kajahatanana; jelema bener moal bisa hirup ku kaadilanana dina poe manehna migawe dosa. Lamun Kami nimbalan ka jelema bener, ‘Maneh tangtu bakal hirup,’ tapi manehna sumender kana kaadilanana sorangan tuluy migawe kajahatan, kabeh amal kahadeanana moal diinget-inget deui; manehna bakal maot ku sabab kajahatan nu geus dipigawena. Lamun Kami nimbalan ka jelema jahat, ‘Maneh tangtu bakal paeh,’ tuluy manehna tobat tina dosana sarta migawe nu adil jeung bener, lamun eta jelema jahat mulangkeun barang gadean, mayar deui naon anu geus dipalingna, nurut kana aturan-aturan nu matak hirup, teu migawe kajahatan—manehna tangtu bakal hirup; moal paeh. Taya hiji oge dosa nu geus dipigawena nu bakal diinget-inget pikeun ngahukum manehna. Manehna geus migawe nu adil jeung bener; manehna tangtu bakal hirup.

“Bangsa maneh ngaromong, ‘Jalan Gusti Rama urang teh teu adil’—padahal jalan maranehna sorangan nu teu adil. Lamun jelema bener ninggalkeun kaadilanana tuluy migawe kajahatan, manehna bakal maot ku karana eta. Lamun jelema jahat tobat tina kajahatanana tuluy migawe nu adil jeung bener, manehna bakal hirup ku karana eta. Tapi maraneh ngaromong, ‘Jalan Gusti Rama urang teh teu adil.’ Kami bakal ngahukuman maraneh masing-masing nurutkeun kalakuanana sorangan, eh bani Israil.”

Yerusalem Geus Ragrag

Dina taun kadua belas pangbuangan kami, bulan kasapuluh poe kalima, aya hiji jelema nu kabur ti Yerusalem datang ka kaula bari ngomong, “Eta kota geus ragrag.” Panangan Rama urang aya di kaula dina peutingna samemeh eta jelema nu kabur datang, sarta Rama urang geus mukakeun baham kaula samemeh eta jelema datang ka kaula isukna. Baham kaula geus muka, sarta kaula geus teu jempe deui.

Geus kitu aya pangandika Rama urang ka kaula, kieu:

Eh anak manusa, jelema-jelema nu maratuh di ruruntuhan-ruruntuhan di tanah Israil teh terus ngaromong kieu, “Ibrahim ngan saurangan, tapi bisa ngabogaan ieu tanah; ari urang loba—tangtu ieu tanah geus dibikeun ka urang jadi milik urang.” Ku sabab eta bejakeun ka maranehna: Kieu dawuhan Gusti Rama urang: Maraneh ngadahar daging jeung getihna, ngarahkeun panon ka brahala-brahala maraneh, sarta ngocorkeun getih—naha maraneh pantes ngabogaan ieu tanah? Maraneh sumender kana pedang, migawe rupa-rupa nu matak geuleuh, sarta masing-masing jinah jeung pamajikan batur—naha maraneh pantes ngabogaan ieu tanah?

Bejakeun ka maranehna: Kieu dawuhan Gusti Rama urang: “Demi Kami nu jumeneng, jelema-jelema nu aya di ruruntuhan bakal tiwas ku pedang, nu aya di tegal rubak bakal ku Kami diselehkeun ka sato galak sina didahar, sarta nu aya di benteng jeung di guha-guha bakal paeh ku pagebug. Ieu tanah ku Kami bakal dijadikeun suwung sarta ruksak; kakuatanana nu dipikaagul bakal lekasan; gunung-gunung Israil bakal suwung, euweuh saurang-urang acan nu ngaliwat. Geus kitu maranehna bakal nyaho yen Kami teh Rama maranehna, nalika Kami ngajadikeun ieu tanah suwung jeung ruksak ku karana sagala kalakuan maranehna nu matak geuleuh.”

Ari maneh, eh anak manusa: bangsa maneh ngaromongkeun maneh di gigireun tembok-tembok jeung di lawang-lawang imah, pada batur, masing-masing jeung dulurna: “Hayu urang, urang dengekeun pangandika naon nu datang ti Rama urang. Maranehna daratang ka maneh kawas ilaharna jelema, dariuk hareupeun maneh saperti umat Kami, sarta ngadarengekeun omongan maneh—tapi teu dilampahkeun. Sabab ku bahamna maranehna ngomongkeun kanyaah, tapi hatena ngudag kauntungan sorangan. Tenjo, pikeun maranehna maneh teh kawas lagu asih, nu dihariringkeun kalawan merenah, dibarung ku tabeuhan nu hade; maranehna ngadenge omongan maneh tapi henteu dilampahkeun. Lamun kabeh eta kajadian—sarta tangtu bakal kajadian—maranehna bakal nyaho yen di maranehna geus aya hiji nabi.”