எசேக்கியேல் 33

33 ¹எங்கள் பிதாவின் வார்த்தை எனக்கு உண்டாயிற்று:

²“மனுஷகுமாரனே, உன் ஜனங்களோடே பேசி அவர்களுக்குச் சொல்: நான் ஒரு தேசத்தின்மேல் பட்டயத்தை வரப்பண்ணும்போது, அத்தேசத்து ஜனங்கள் தங்களில் ஒருவனைத் தெரிந்துகொண்டு அவனைத் தங்களுக்குக் காவற்காரனாக ஏற்படுத்தினால், ³அவன் தேசத்தின்மேல் பட்டயம் வருகிறதைக் கண்டு, ஜனங்களை எச்சரிக்கும்படி எக்காளம் ஊதி, ⁴எக்காளச் சத்தத்தைக் கேட்டும் எச்சரிப்பைப் பொருட்படுத்தாதவன் எவனோ, பட்டயம் வந்து அவனை வாரிக்கொண்டால், அவனுடைய இரத்தப்பழி அவன் தலையின்மேல் இருக்கும். ⁵அவன் எக்காளச் சத்தத்தைக் கேட்டும் எச்சரிப்பைப் பொருட்படுத்தவில்லை; அவனுடைய இரத்தப்பழி அவன்மேல் இருக்கும். எச்சரிப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தானானால், தன் ஜீவனைக் காப்பாற்றியிருப்பான். ⁶ஆனால் காவற்காரன் பட்டயம் வருகிறதைக் கண்டும் எக்காளம் ஊதாமல் இருந்து, ஜனங்கள் எச்சரிக்கப்படாமல் போய், பட்டயம் வந்து அவர்களில் ஒருவனை வாரிக்கொண்டால், அவன் தன் அக்கிரமத்தினிமித்தம் மரிப்பான்; ஆனாலும் அவனுடைய இரத்தப்பழியை நான் காவற்காரன் கையில் கேட்பேன்.

⁷“மனுஷகுமாரனே, உன்னை நான் இஸ்ரவேல் வம்சத்துக்குக் காவற்காரனாக ஏற்படுத்தினேன்; ஆகையால் நீ என் வாயினின்று வார்த்தையைக் கேட்டு, என் சார்பாக அவர்களை எச்சரிப்பாயாக.” ⁸நான் துன்மார்க்கனை நோக்கி, “துன்மார்க்கனே, நீ நிச்சயமாய் மரிப்பாய்” என்று சொல்லும்போது, அவனைத் தன் வழியைவிட்டுத் திரும்பும்படி எச்சரிக்க நீ பேசாமலிருந்தால், அந்தத் துன்மார்க்கன் தன் அக்கிரமத்தினிமித்தம் மரிப்பான்; ஆனாலும் அவனுடைய இரத்தப்பழியை உன் கையில் கேட்பேன். ⁹ஆனால் நீ துன்மார்க்கனை அவன் வழியைவிட்டுத் திரும்பும்படி எச்சரித்தும், அவன் தன் வழியைவிட்டுத் திரும்பாதிருந்தால், அவன் தன் பாவத்தினிமித்தம் மரிப்பான்; நீயோ உன் ஜீவனைத் தப்புவித்துக்கொண்டாய்.

திரும்பி பிழையுங்கள்

¹⁰“மனுஷகுமாரனே, நீ இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரோடே சொல்லவேண்டியது: நீங்கள் சொல்கிறது என்னவென்றால், ‘எங்கள் மீறுதல்களும் எங்கள் பாவங்களும் எங்கள்மேல் இருக்கிறது, அவைகளில் நாங்கள் வாடிப்போகிறோம்; நாங்கள் எப்படிப் பிழைப்போம்?’ என்கிறீர்கள். ¹¹அவர்களை நோக்கி: “நான் என் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்கிறேன், துன்மார்க்கன் மரிப்பது எனக்குப் பிரியமல்ல, துன்மார்க்கன் தன் வழியைவிட்டுத் திரும்பிப் பிழைப்பதே எனக்குப் பிரியம் என்று ஆண்டவராகிய பிதா சொல்லுகிறார். திரும்புங்கள், உங்கள் பொல்லாத வழிகளைவிட்டுத் திரும்புங்கள்; இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரே, நீங்கள் ஏன் மரிக்கவேண்டும்?” என்று சொல்.

¹²“மனுஷகுமாரனே, நீ உன் ஜனங்களோடே சொல்லவேண்டியது: நீதிமான் துரோகம்பண்ணுகிற நாளில் அவனுடைய நீதி அவனைத் தப்புவிக்காது; துன்மார்க்கன் தன் பொல்லாப்பைவிட்டுத் திரும்புகிற நாளில் அவனுடைய பொல்லாப்பு அவனை விழப்பண்ணாது; நீதிமான் பாவஞ்செய்கிற நாளில் தன் நீதியினால் பிழைக்கமாட்டான். ¹³நான் நீதிமானை நோக்கி, ‘நீ நிச்சயமாய்ப் பிழைப்பாய்’ என்று சொல்லும்போது, அவன் தன் சொந்த நீதியை நம்பி அநியாயஞ்செய்தால், அவனுடைய நீதியான செய்கைகள் ஒன்றும் நினைக்கப்படாது; அவன் செய்த அநியாயத்தினிமித்தம் மரிப்பான். ¹⁴நான் துன்மார்க்கனை நோக்கி, “நீ நிச்சயமாய் மரிப்பாய்” என்று சொல்லும்போது, அவன் தன் பாவத்தைவிட்டுத் திரும்பி, நியாயத்தையும் நீதியையும் செய்து, ¹⁵துன்மார்க்கன் அடகைத் திரும்பக் கொடுத்து, தான் கொள்ளையிட்டதைத் திரும்பச் செலுத்தி, அநியாயம் ஒன்றும் செய்யாமல், ஜீவனுக்கேற்ற கட்டளைகளின்படி நடந்தால், அவன் நிச்சயமாய்ப் பிழைப்பான், மரிக்கமாட்டான். ¹⁶அவன் செய்த பாவங்களில் ஒன்றும் அவனுக்கு விரோதமாய் நினைக்கப்படாது; அவன் நியாயத்தையும் நீதியையும் செய்தான், அவன் நிச்சயமாய்ப் பிழைப்பான்.

¹⁷“உன் ஜனங்களோ, ‘ஆண்டவராகிய பிதாவின் வழி செம்மையல்ல’ என்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய சொந்த வழியே செம்மையல்ல. ¹⁸நீதிமான் தன் நீதியைவிட்டுத் திரும்பி அநியாயஞ்செய்தால், அவன் அதினிமித்தம் மரிப்பான். ¹⁹துன்மார்க்கன் தன் பொல்லாப்பைவிட்டுத் திரும்பி, நியாயத்தையும் நீதியையும் செய்தால், அவன் அதினால் பிழைப்பான். ²⁰ஆனாலும் நீங்கள், ‘ஆண்டவராகிய பிதாவின் வழி செம்மையல்ல’ என்கிறீர்கள். இஸ்ரவேல் வம்சத்தாரே, உங்களில் ஒவ்வொருவனையும் அவனவன் வழிகளின்படியே நியாயந்தீர்ப்பேன்.”

எருசலேம் விழுந்துவிட்டது

²¹எங்கள் சிறையிருப்பின் பன்னிரண்டாம் வருஷம் பத்தாம் மாதம் ஐந்தாந்தேதியிலே, எருசலேமிலிருந்து தப்பி ஓடிவந்த ஒருவன் என்னிடத்தில் வந்து, “நகரம் விழுந்துவிட்டது” என்றான். ²²தப்பி ஓடிவந்தவன் வருகிறதற்கு முந்தின மாலையிலே எங்கள் பிதாவின் கரம் என்மேல் இருந்தது; அந்த மனுஷன் காலமே என்னிடத்தில் வருமுன்னே எங்கள் பிதா என் வாயைத் திறந்தார். என் வாய் திறக்கப்பட்டது, நான் இனி மவுனமாயிருக்கவில்லை.

²³அப்பொழுது எங்கள் பிதாவின் வார்த்தை எனக்கு உண்டாயிற்று:

²⁴மனுஷகுமாரனே, இஸ்ரவேல் தேசத்திலுள்ள அந்தப் பாழிடங்களில் குடியிருக்கிறவர்கள், “ஆபிரகாம் ஒரே மனுஷனாயிருந்தும் தேசத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொண்டான்; நாங்களோ அநேகராயிருக்கிறோம்; நிச்சயமாய் இந்தத் தேசம் எங்களுக்குச் சுதந்தரமாகக் கொடுக்கப்பட்டது” என்று சொல்லுகிறார்கள். ²⁵ஆகையால் நீ அவர்களை நோக்கி: ஆண்டவராகிய பிதா சொல்லுகிறது என்னவென்றால், நீங்கள் இரத்தத்தோடே மாம்சம் புசித்து, உங்கள் விக்கிரகங்களுக்கு நேராக உங்கள் கண்களை ஏறெடுத்து, இரத்தம் சிந்துகிறீர்கள்; இப்படியிருக்க தேசத்தைச் சுதந்தரிப்பீர்களோ? ²⁶நீங்கள் உங்கள் பட்டயங்களை நம்பி, அருவருப்பானவைகளைச் செய்து, அவனவன் தன் அயலானுடைய மனைவியைத் தீட்டுப்படுத்துகிறீர்கள்; இப்படியிருக்க தேசத்தைச் சுதந்தரிப்பீர்களோ?

²⁷நீ அவர்களை நோக்கி: ஆண்டவராகிய பிதா சொல்லுகிறது என்னவென்றால், “நான் என் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன், பாழிடங்களில் இருக்கிறவர்கள் பட்டயத்தால் விழுவார்கள்; வெளியில் இருக்கிறவர்களைக் காட்டு மிருகங்களுக்கு இரையாகக் கொடுப்பேன்; அரண்களிலும் குகைகளிலும் இருக்கிறவர்கள் கொள்ளைநோயால் மரிப்பார்கள். ²⁸நான் தேசத்தைப் பாழும் வனாந்தரமுமாக்குவேன்; அதின் பெருமையான பலம் ஒழிந்துபோகும்; இஸ்ரவேலின் மலைகள் ஒருவரும் கடந்துபோகாதபடி பாழாய்க்கிடக்கும். ²⁹அவர்கள் செய்த சகல அருவருப்புகளினிமித்தம் நான் தேசத்தைப் பாழும் பாழிடமுமாக்கும்போது, நானே அவர்கள் பிதா என்று அறிந்துகொள்வார்கள்.”

³⁰மனுஷகுமாரனே, உன் ஜனங்கள் மதில்களண்டையிலும் வீட்டு வாசல்களிலும் உன்னைக்குறித்துப் பேசி, ஒருவரோடொருவர், அவனவன் தன் சகோதரனோடே: “எங்கள் பிதாவினிடத்திலிருந்து என்ன வார்த்தை வருகிறதோ, வந்து கேட்போம்” என்கிறார்கள். ³¹ஜனங்கள் கூடிவருகிறதுபோல் அவர்கள் உன்னிடத்தில் வந்து, என் ஜனமாக உனக்கு முன்பாக உட்கார்ந்து, உன் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறார்கள்; ஆனாலும் அவைகளின்படி செய்யாதிருக்கிறார்கள். ஏனெனில் அவர்கள் தங்கள் வாயினால் அன்பைப் பேசுகிறார்கள், அவர்களுடைய இருதயமோ தங்கள் சொந்த ஆதாயத்தைப் பின்தொடருகிறது. ³²இதோ, நீ அவர்களுக்கு இனிமையான குரலால் பாடப்பட்டு, நன்றாய் வாசிக்கப்படுகிற ஒரு காதல் பாட்டைப்போல் இருக்கிறாய்; அவர்கள் உன் வார்த்தைகளைக் கேட்கிறார்கள், ஆனால் அவைகளின்படி செய்கிறதில்லை. ³³இது நிறைவேறும்போது — நிச்சயமாய் நிறைவேறும் — தங்கள் நடுவில் ஒரு தீர்க்கதரிசி இருந்தான் என்று அறிந்துகொள்வார்கள்.”