ሕዝቅኤል 33

33 ¹የአባታችን ቃል ወደ እኔ እንዲህ ሲል መጣ፦

²“የሰው ልጅ ሆይ፣ ለወገኖችህ ተናገር፤ እንዲህም በላቸው፦ በአንዲት ምድር ላይ ሰይፍ ባመጣ ጊዜ፣ የምድሪቱ ሰዎች ከመካከላቸው አንድ ሰው ወስደው ጠባቂያቸው ያደርጉታል፤ ³እርሱም ሰይፉ በምድሪቱ ላይ ሲመጣ አይቶ ሕዝቡን ለማስጠንቀቅ መለከቱን ይነፋል፤ ⁴ማንም ሰው የመለከቱን ድምፅ ሰምቶ ማስጠንቀቂያውን ቢንቅ፣ ሰይፉም መጥቶ ቢወስደው፣ ደሙ በራሱ ራስ ላይ ይሆናል። ⁵የመለከቱን ድምፅ ሰምቶ ማስጠንቀቂያውን ንቆአል፤ ደሙ በራሱ ላይ ነው። ማስጠንቀቂያውን ተቀብሎ ቢሆን ኖሮ፣ ነፍሱን ባዳነ ነበር። ⁶ነገር ግን ጠባቂው ሰይፉ ሲመጣ አይቶ መለከቱን ባይነፋ፣ ሕዝቡም ሳይጠነቀቅ ቢቀር፣ ሰይፉም መጥቶ ከእነርሱ አንዱን ቢወስድ፣ ያ ሰው በራሱ በደል ይሞታል፤ ደሙን ግን ከጠባቂው እጠይቃለሁ።

⁷አንተ የሰው ልጅ ሆይ፣ ለእስራኤል ቤት ጠባቂ አድርጌ ሾምሁህ፤ ከአፌም ቃል በሰማህ ጊዜ፣ ከእኔ ዘንድ አስጠንቅቃቸው። ⁸ኀጥኡን፣ ‘አንተ ኀጥእ፣ በእርግጥ ትሞታለህ’ ባልሁት ጊዜ፣ አንተም ከመንገዱ እንዲመለስ ለማስጠንቀቅ ባትናገረው፣ ያ ኀጥእ በበደሉ ይሞታል፤ ደሙን ግን ከአንተ እጠይቃለሁ። ⁹ነገር ግን ኀጥኡ ከመንገዱ እንዲመለስ ብታስጠነቅቀውና እርሱ ባይመለስ፣ በኀጢአቱ ይሞታል፤ አንተ ግን ነፍስህን አድነሃል።

ተመለሱ፤ በሕይወትም ኑሩ

¹⁰አንተም የሰው ልጅ ሆይ፣ ለእስራኤል ቤት እንዲህ በል፦ እናንተ እንዲህ ትላላችሁ፤ ‘መተላለፋችንና ኀጢአታችን በእኛ ላይ ናቸው፤ በእነርሱም እንበሰብሳለን። እንዴትስ መኖር እንችላለን?’ ¹¹እንዲህ በላቸው፦ ሕያው ነኝና፣ ይላል ጌታ አባታችን፤ ኀጥእ ሰው ከመንገዱ ተመልሶ በሕይወት ይኖር ዘንድ እንጂ፣ በኀጥኡ ሞት ደስ አይለኝም። ተመለሱ፤ ከክፉ መንገዳችሁ ተመለሱ! የእስራኤል ቤት ሆይ፣ ስለ ምን ትሞታላችሁ?

¹²አንተም የሰው ልጅ ሆይ፣ ለወገኖችህ እንዲህ በል፦ የጻድቅ ሰው ጽድቅ በሚያምፅበት ቀን አያድነውም፤ የኀጥእ ሰውም ክፋት ከክፋቱ በሚመለስበት ቀን አይጥለውም፤ ጻድቅም ኀጢአት በሚሠራበት ቀን በጽድቁ መኖር አይችልም። ¹³ጻድቁን፣ ‘በእርግጥ በሕይወት ትኖራለህ’ ባልሁት ጊዜ፣ እርሱ ግን በራሱ ጽድቅ ታምኖ በደል ቢሠራ፣ ከጽድቅ ሥራዎቹ አንዱም አይታሰብለትም፤ በሠራው በደል ይሞታል። ¹⁴ኀጥኡን፣ ‘በእርግጥ ትሞታለህ’ ባልሁት ጊዜ፣ እርሱ ግን ከኀጢአቱ ተመልሶ ፍትሕንና ጽድቅን ቢያደርግ፣ ¹⁵ኀጥኡ መያዣውን ቢመልስ፣ የሰረቀውን ቢከፍል፣ ክፉ ሳያደርግ የሕይወትን ሥርዐት ቢከተል፣ በእርግጥ በሕይወት ይኖራል፤ አይሞትም። ¹⁶ከሠራው ኀጢአት አንዱም አይታሰብበትም። ፍትሕንና ጽድቅን አድርጓል፤ በእርግጥ በሕይወት ይኖራል።

¹⁷ነገር ግን ወገኖችህ፣ ‘የጌታ አባታችን መንገድ ትክክል አይደለም’ ይላሉ፤ ትክክል ያልሆነው ግን የእነርሱ መንገድ ነው። ¹⁸ጻድቅ ከጽድቁ ተመልሶ በደል ባደረገ ጊዜ፣ ስለዚያ ይሞታል። ¹⁹ኀጥእም ከክፋቱ ተመልሶ ፍትሕንና ጽድቅን ባደረገ ጊዜ፣ በእርሱ በሕይወት ይኖራል። ²⁰እናንተ ግን፣ ‘የጌታ አባታችን መንገድ ትክክል አይደለም’ ትላላችሁ። የእስራኤል ቤት ሆይ፣ እያንዳንዳችሁን እንደየመንገዱ እፈርድባችኋለሁ።”

ኢየሩሳሌም ወደቀች

²¹በምርኮአችን በዐሥራ ሁለተኛው ዓመት፣ በዐሥረኛው ወር፣ በአምስተኛው ቀን፣ ከኢየሩሳሌም ያመለጠ አንድ ሰው ወደ እኔ መጥቶ፣ “ከተማዪቱ ወድቃለች” አለኝ። ²²ያመለጠው ሰው ከመድረሱ በፊት በነበረው ምሽት የአባታችን እጅ በእኔ ላይ ነበረች፤ ሰውዬውም በማለዳ ወደ እኔ ከመምጣቱ በፊት አባታችን አፌን ከፈተ። አፌም ተከፈተ፤ ከዚያም ወዲህ ዝም አላልሁም።

²³ከዚያም የአባታችን ቃል ወደ እኔ እንዲህ ሲል መጣ፦

²⁴የሰው ልጅ ሆይ፣ በእስራኤል ምድር ባሉ በእነዚህ ፍርስራሾች የሚኖሩ ሰዎች፣ “አብርሃም አንድ ሰው ብቻ ነበር፤ ነገር ግን ምድሪቱን ወረሰ፤ እኛ ግን ብዙዎች ነን፤ ምድሪቱ በርግጥ ርስት ትሆነን ዘንድ ተሰጥታናለች” ይላሉ። ²⁵ስለዚህ እንዲህ በላቸው፦ ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፦ ሥጋን ከደሙ ጋራ ትበላላችሁ፤ ዐይኖቻችሁን ወደ ጣዖቶቻችሁ ታነሣላችሁ፤ ደምም ታፈሳላችሁ፤ ታዲያ ምድሪቱን ትወርሳላችሁን? ²⁶በሰይፎቻችሁ ትታመናላችሁ፤ የሚያስጸይፍ ነገር ታደርጋላችሁ፤ እያንዳንዳችሁም ከባልንጀራው ሚስት ጋራ ታመነዝራላችሁ፤ ታዲያ ምድሪቱን ትወርሳላችሁን?

²⁷እንዲህ በላቸው፦ ጌታ አባታችን እንዲህ ይላል፦ “ሕያው ነኝና፣ በፍርስራሾቹ ያሉት በሰይፍ ይወድቃሉ፤ በሜዳ ላይ ያሉትን ለዱር አራዊት ይበሉት ዘንድ አሳልፌ እሰጣለሁ፤ በምሽጎችና በዋሻዎች ያሉትም በቸነፈር ይሞታሉ። ²⁸ምድሪቱን ባድማና ምድረ በዳ አደርጋታለሁ፤ የትዕቢቷ ኀይል ያከትማል፤ የእስራኤል ተራሮች ባድማ ይሆናሉ፤ የሚያልፍባቸውም አይኖርም። ²⁹ያደረጉትን የሚያስጸይፍ ነገር ሁሉ ምክንያት በማድረግ ምድሪቱን ባድማና ፍርስራሽ ባደረግሁ ጊዜ፣ እኔ አባታቸው እንደ ሆንሁ ያውቃሉ።”

³⁰አንተም የሰው ልጅ ሆይ፣ ወገኖችህ በቅጥሮች አጠገብና በቤቶች ደጃፍ፣ አንዱ ከሌላው ጋራ፣ እያንዳንዱም ከወንድሙ ጋራ ስለ አንተ ይነጋገራሉ፤ “ኑ እስቲ፣ ከአባታችን ዘንድ ምን ቃል እንደ መጣ ስሙ” ይላሉ። ³¹ሕዝብ እንደሚመጣ ወደ አንተ ይመጣሉ፤ እንደ ሕዝቤም በፊትህ ይቀመጣሉ፤ ቃልህንም ይሰማሉ፤ ነገር ግን አያደርጓቸውም። በአፋቸው ፍቅርን ይናገራሉና፤ ልባቸው ግን የራሳቸውን ጥቅም ይከታተላል። ³²እነሆ፣ ለእነርሱ በመልካም ድምፅ እንደ ተዘፈነና በመሣሪያ በመልካም እንደ ተደረደረ የፍቅር መዝሙር ነህ፤ ቃልህን ይሰማሉ፤ ነገር ግን አያደርጉትም። ³³ይህም በሚፈጸምበት ጊዜ፣ በርግጥም ይፈጸማል፣ ነቢይ በመካከላቸው እንደ ነበረ ያውቃሉ።