Yeheskiel 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹Pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:

²“He, anaking manungsa, calathua marang bangsamu lan kandhakna marang wong-wong mau: Manawa Aku nekakake pedhang nglawan sawijining nagara, para wong ing nagara mau njupuk wong siji saka ing antarane, kadadekake juru jagane, ³banjur wong mau weruh pedhang teka nglawan nagara iku, tumuli ngunekake kalasangka kanggo ngelikake bangsa mau, ⁴nanging manawa ana wong kang krungu swarane kalasangka, ewadene ora nggatekake pepeling mau, banjur pedhang teka lan numpes wong iku, getihe dumunung ing sirahe dhewe. ⁵Dheweke wis krungu swarane kalasangka, nanging ora nggatekake pepeling mau; getihe dumunung ing awake dhewe. Saupama dheweke nggatekna pepeling iku, mesthi bakal ngslametake nyawane. ⁶Nanging manawa juru jaga mau weruh pedhang teka, ewadene ora ngunekake kalasangka, satemah bangsa mau ora padha oleh pepeling, banjur pedhang teka lan numpes salah sijine, wong iku mati marga saka kaluputane dhewe, nanging getihe bakal Daktuntut saka tangane juru jaga mau.

⁷“He, anaking manungsa, kowe wis Dakdadekake juru jaga tumrap turune Israel. Mulane manawa kowe krungu pangandika saka tutukKu, kowe kudu ngelikake wong-wong mau atas saka Aku.” ⁸Manawa Aku ngandika marang wong duraka: “He, wong duraka, kowe mesthi bakal mati,” mangka kowe ora ngucap kanggo ngelikake wong mau supaya mratobat saka dalane, wong duraka iku bakal mati marga saka kaluputane, nanging getihe bakal Daktuntut saka tanganmu. ⁹Nanging manawa kowe ngelikake wong duraka supaya mratobat saka dalane, mangka dheweke ora gelem mratobat saka dalane, dheweke bakal mati marga saka dosane; nanging kowe wis ngslametake nyawamu.

Mratobata lan Uripa

¹⁰“He, anaking manungsa, kandhakna marang turune Israel: Mangkene pangucapmu: ‘Sakehe panerak lan dosa kita dumunung ing kita, satemah kita padha bosok ing sajrone iku; kepriye anggon kita bisa urip?’ ¹¹Kandhakna marang wong-wong mau: Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa, Aku ora rena marang patine wong duraka, nanging supaya wong duraka iku mratobat saka dalane lan urip. Padha mratobata, padha baliya saka dalanmu kang ala! Yagene kowe arep padha mati, he turune Israel?

¹²“He, anaking manungsa, kandhakna marang bangsamu: Kabeneraning wong kang bener ora bakal nylametake dheweke ing dina anggone mbalela, lan pialane wong duraka ora bakal njalari dheweke tiba ing dina anggone mratobat saka pialane; wong kang bener ora bisa urip marga saka kabenerane ing dina anggone gawe dosa. ¹³Manawa Aku ngandika marang wong kang bener: ‘Kowe mesthi bakal urip,’ mangka dheweke ngendelake kabenerane dhewe lan nglakoni piala, mesthi ora ana panggawene bener kang bakal dieling-eling; dheweke bakal mati marga saka piala kang wis ditindakake. ¹⁴Lan manawa Aku ngandika marang wong duraka: ‘Kowe mesthi bakal mati,’ mangka dheweke mratobat saka dosane lan nindakake kang adil sarta bener, ¹⁵yaiku manawa wong duraka mau mbalekake gadhen, nyaur apa kang dicolong, lan manut marang pranatan-pranatan kang nguripi, tanpa nglakoni piala—dheweke mesthi bakal urip; ora bakal mati. ¹⁶Ora ana dosa kang wis ditindakake bakal dielingake maneh kanggo nyalahake dheweke. Dheweke wis nindakake kang adil sarta bener; mesthi bakal urip.

¹⁷“Bangsamu padha calathu: ‘Dalane Rama Kang Mahakwasa iku ora bener’—nanging dalane dhewe kang ora bener. ¹⁸Manawa wong kang bener mratobat saka kabenerane lan nglakoni piala, dheweke bakal mati marga saka iku. ¹⁹Lan manawa wong duraka mratobat saka pialane lan nindakake kang adil sarta bener, dheweke bakal urip marga saka iku. ²⁰Ewadene kowe padha calathu: ‘Dalane Rama Kang Mahakwasa iku ora adil.’ Aku bakal ngadili kowe siji-siji miturut dalane dhewe-dhewe, he turune Israel.”

Yerusalem Wis Bedhah

²¹Ing taun kang kaping rolas sawise kita padha kabuwang, ing sasi kang kaping sepuluh, ing dina kaping lima, ana wong kang oncat saka Yerusalem teka marang aku, kandhane: “Kutha iku wis bedhah.” ²²Astane Rama kita ana ing aku ing wayah sore sadurunge wong kang oncat mau teka, lan Rama kita mbukak cangkemku sadurunge wong iku teka marang aku ing wayah esuk. Cangkemku kabukak, satemah aku ora bisu maneh.

²³Banjur pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:

²⁴He, anaking manungsa, wong-wong kang manggon ing jugrugan-jugrugan iki ing tanah Israel padha calathu terus: “Abraham iku mung wong siji, ewadene bisa ngwasani tanah iki; kita iki akeh—mesthi tanah iki wis diparingake marang kita dadi darbeke kita.” ²⁵Mulane kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: Kowe padha mangan daging kang isih ana getihe, padha njunjung mripatmu marang brahala-brahalamu, sarta ngwutahake getih—apa kowe isih arep padha ngwasani tanah iki? ²⁶Kowe padha ngendelake pedhangmu, nindakake prakara-prakara kang nistha, lan siji-sijimu padha laku jina karo somahe pepadhamu—apa kowe banjur arep padha ngwasani tanah iki?

²⁷Kandhakna marang wong-wong mau: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: “Demi Aku kang gesang, wong-wong kang ana ing jugrugan bakal padha tiwas dening pedhang, lan wong-wong kang ana ing ara-ara bakal Dakpasrahake marang kewan galak supaya dimangsa, sarta wong-wong kang ana ing beteng lan guwa bakal padha mati dening pageblug. ²⁸Aku bakal ndadekake tanah iki dadi sepi mamring lan suwung; kadigdayan kang diegungake bakal sirna; gunung-gununge Israel bakal padha sepi, nganti ora ana wong kang ngliwati. ²⁹Ing kono wong-wong mau bakal padha ngerti, yen Aku iki Ramane, nalika Aku ndadekake tanah iki sepi mamring lan jugrug, marga saka sakehe prakara nistha kang wis ditindakake.”

³⁰He, anaking manungsa: bangsamu padha ngrembug kowe ing sandhing tembok-tembok lan ing lawang-lawang omah, siji lan sijine, saben wong karo sadulure: “Ayo saiki, padha ngrungokake, pangandika apa kang rawuh saka Rama kita. ³¹Wong-wong mau padha teka marang kowe kaya sabenere wong teka, padha linggih ing ngarepmu kaya umatKu, lan padha ngrungokake tembung-tembungmu—nanging ora padha nindakake. Awit ing lesane padha ngucapake katresnan, mangka atine padha mburu kauntungane dhewe. ³²Lah, tumrap wong-wong mau kowe iku kaya kidung katresnan, kang kepenak swarane lan apik unine; wong-wong mau padha ngrungokake tembung-tembungmu, nanging ora padha nglakoni. ³³Samangsa iku kelakon—lan mesthi bakal kelakon—wong-wong mau bakal padha ngerti, yen ing tengahe ana nabi.”