Jaringe Sang Rama Tumiba marang Prabu Pringon

Tangisan kang nyeret Firaun mudhun. Rama kita njaring dheweke kaya naga ing kali, dibuwang ing ara-ara mbukak kanggo manuk-manuk, lan langit ing sadhuwure Mesir dipeteng. Banjur kaajak ngubengi kuburane karajan-karajan, Asyur, Elam, Mesekh, Edom, Sidon, kanthi papan kang wis cumawis.

Pasal 32.

Ing taun kang kaping rolas, sasi kang kaping rolas, tanggal sapisan, ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:

He anak manungsa, nganakna kidung pasambat tumrap Prabu Pringon, raja ing Mesir, lan kandhakna marang dheweke: Kowe nganggep awakmu kaya singa ing antarane para bangsa, nanging satemene kowe kaya naga ing sagara; kowe nyemprot ana ing kalen-kalenmu, ngeruhake banyu nganggo sikilmu, lan ngregedi ilen-ilene. ^a Mangkene pangandikane Pangeran Rama: Aku bakal nebarake jaringKu ing ndhuwurmu kanthi gegolonganing bangsa akeh, lan wong-wong mau bakal ngangkat kowe nganggo jalaKu. Aku bakal nyampakake kowe menyang dharatan, mbuwang kowe ing ara-ara kang jembar; Aku bakal ndadekake sakehing manuk ing awang-awang padha menclok ana ing kowe, lan sakehing kewan ing salumahing bumi padha nguntal kowe nganti warek. Aku bakal nyebar dagingmu ing gunung-gunung lan ngebaki jurang-jurang nganggo bathangmu. Aku bakal nelesi bumi nganggo getihmu kang mili nganti tekan gunung-gunung, lan kalen-kalen bakal kebak dening kowe. Nalika Aku nyirnakake kowe, Aku bakal nutupi langit lan nyuremake lintang-lintange; srengenge bakal Daktutupi nganggo mega, lan rembulan bakal nahan pepadhange. Sakehing pepadhang kang sumunar ing langit bakal Dakpetengake ing sadhuwure kowe, lan Aku bakal nekakake pepeteng ing tanahmu, mangkono pangandikane Pangeran Rama. Aku bakal ngganggu atine bangsa akeh nalika Aku nggawa kabar bab tibamu ing antarane para bangsa, menyang tanah-tanah kang durung kokweruhi. Aku bakal ndadekake bangsa akeh padha giris marang kowe, lan para rajane bakal gumeter giris marga saka kowe nalika Aku ngayun-ayunake pedhangKu ana ing ngarepe. Ing dina tibamu wong-wong mau bakal padha gumeter tanpa leren, siji-sijine marga saka nyawane dhewe. Awit mangkene pangandikane Pangeran Rama: Pedhange raja ing Babil bakal nempuh kowe. Srana pedhanging para prajurit Aku bakal ndadekake bala-balamu padha tiba—yaiku wong-wong kang paling kejem ing antarane sakehing bangsa. Wong-wong mau bakal ngremuk kasombongane Mesir, lan sakehing pepanthane bakal disirnakake. Aku bakal numpes sakehing raja-kayane saka pinggiring banyu kang akeh; ora bakal ana sikiling manungsa kang ngeruhake maneh, lan tracaking kewan uga ora bakal ngubeg-ubeg. Nuli Aku bakal ndadekake banyune padha anteng lan njalari kalen-kalene mili kaya lenga, mangkono pangandikane Pangeran Rama. Nalika Aku ndadekake tanah Mesir dadi suwung, ngilangi tanah iku saka samubarang kang ngebaki, nalika Aku numpes sakehing wong kang manggon ing kono, ing kono wong-wong bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama.

Iki kidung pasambat; wong-wong bakal padha nglagokake. Para putri ing antarane para bangsa bakal nglagokake iku kanggo Mesir lan sakehing gegolongane; wong-wong mau bakal padha nglagokake, mangkono pangandikane Pangeran Rama.

Ing taun kang kaping rolas, tanggal limalas sasi iku, ana pangandikane Rama kita marang aku, mangkene:

He anak manungsa, nangisana gegolongane Mesir; turunna—dheweke lan para putri saka bangsa-bangsa kang mulya—menyang jagad ngisor, bebarengan karo wong-wong kang padha mudhun menyang luwangan. Kowe ngungkuli sapa ing bab kaendahan? Mudhuna lan turua bebarengan karo wong-wong kang ora tetak. ^b Wong-wong mau bakal padha tiba ing antarane wong kang padha mati dening pedhang. Pedhang wis diunus; serenen dheweke bebarengan karo sakehing gegolongane. Saka ing satengahing kubur para panggedhe kang prakosa bakal padha ngomongake dheweke, bebarengan karo para kang nulungi dheweke: Wong-wong iku wis padha mudhun, padha gumlethak ana ing kono—wong kang ora tetak, padha mati dening pedhang. Asyur ana ing kono karo sakehing gegolongane, kubur-kubure ngupengi dheweke, kabeh padha mati, tiba dening pedhang, kubur-kubure didokokake ing perangan kang paling jero ing luwangan, gegolongane ngupengi kubure, kabeh padha mati, tiba dening pedhang—yaiku wong-wong kang biyen nyebar giris ing tanahe wong urip. Elam ana ing kono karo sakehing gegolongane ngupengi kubure, kabeh padha mati, tiba dening pedhang—yaiku wong-wong kang padha mudhun tanpa tetak menyang jagad ngisor, kang biyen nyebar giris ing tanahe wong urip. Saiki wong-wong mau padha nyangga kawirangane bebarengan karo wong-wong kang padha mudhun menyang luwangan. Paturon wis digawe kanggo dheweke ing antarane wong kang padha mati, karo sakehing gegolongane, kubur-kubure ngupengi iku—kabeh padha ora tetak, padha mati dening pedhang. Marga wong-wong mau nyebar giris ing tanahe wong urip, padha nyangga kawirangane bebarengan karo wong-wong kang padha mudhun menyang luwangan; wong-wong mau padha didokokake ing antarane wong kang padha mati. Mesekh lan Tubal ana ing kono karo sakehing gegolongane, kubur-kubure ngupengi wong-wong mau, kabeh padha ora tetak, padha ketaman pedhang, marga wong-wong mau nyebar giris ing tanahe wong urip. Wong-wong mau ora padha gumlethak bebarengan karo para prajurit prakosa jaman biyen kang wis padha gugur, kang padha mudhun menyang kubur karo gegamane perang, kang pedhange didokokake ing sangisoring sirahe lan kaluputane tumumpang ing balunge—awit giris saka para prajurit iku biyen wis ngebaki tanahe wong urip. Nanging kowe uga bakal diremuk ing antarane wong kang ora tetak lan gumlethak bebarengan karo wong kang padha mati dening pedhang. Edom ana ing kono, para rajane lan sakehing panggedhene, kang sanadyan gagah prakosa padha dikubur bebarengan karo wong kang padha mati dening pedhang; padha gumlethak bebarengan karo wong kang ora tetak, karo wong-wong kang padha mudhun menyang luwangan. Sakehing panggedhe ing sisih lor ana ing kono, lan sakehing wong Sidon, kang padha mudhun kanthi wirang bebarengan karo wong kang padha mati sanadyan giris marga saka kaprakosane biyen gawe wedi; wong-wong mau padha gumlethak tanpa tetak bebarengan karo wong kang padha mati dening pedhang lan padha nyangga kawirangane bebarengan karo wong-wong kang padha mudhun menyang luwangan. Prabu Pringon bakal weruh wong-wong mau lan bakal kalipur bab sakehing gegolongane—Prabu Pringon lan sakehing wadya-balane, kang padha mati dening pedhang, mangkono pangandikane Pangeran Rama. Awit Aku wis nyebar girise ing tanahe wong urip; mulane dheweke bakal dipapanake ing antarane wong kang ora tetak, bebarengan karo wong kang padha mati dening pedhang—Prabu Pringon lan sakehing gegolongane, mangkono pangandikane Pangeran Rama.