Jala Rama Ragrag ka Piraon

Kawih kasedih anu nyérédkeun Firaun ka handap. Manéhna dijala lir naga walungan ku Rama urang, dialungkeun ka tegal kabuka pikeun manuk-manuk, sarta langit di luhur Mesir dipoékkeun. Tuluy aya lalampahan ngurilingan pakuburan karajaan-karajaan, Asur, Elam, Mesekh, Edom, Sidon, kalawan hiji tempat anu geus disadiakeun.

Pasal 32.

Dina taun kadua belas, bulan kadua belas, poe kahiji, Rama urang nurunkeun pangandika ka kaula, kieu:

He anak manusa, tembangkeun hiji kidung sedih pikeun Piraon raja Mesir, tur bejakeun ka manehna: Maneh ngaku ibarat singa di antara bangsa-bangsa, padahal maneh teh saperti naga di lautan; maneh ngagolak kaluar tina walungan-walungan maneh, ngaguligahkeun cai ku suku-suku maneh, nepi ka aliranana jadi kiruh. ^a Kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Kami rek ngamparkeun jala Kami ka maneh ku kumpulan rea bangsa, tur maranehna bakal narik maneh ka luhur ku jaring Kami. Kami rek ngabantingkeun maneh ka darat, ngalungkeun maneh ka tegalan nu lega; Kami rek ngajadikeun sakabeh manuk di langit eunteup kana maneh, jeung sato galak di sakuliah bumi nyatuan maneh nepi ka seubeuh. Kami rek mencarkeun daging maneh di gunung-gunung tur ngeusian lebak-lebak ku bangke maneh. Kami rek ngabaseuhan tanah ku getih maneh nu ngamalir nepi ka gunung-gunung, jeung jungkrang-jungkrang bakal pinuh ku maneh. Waktu Kami mareuman maneh, Kami rek nutupan langit tur mareuman bentang-bentangna; ku mega Kami rek nutupan panonpoe, jeung bulan moal mere cahayana. Sakabeh cahaya nu caang di langit bakal dipoekkeun ku Kami ka luhureun maneh, jeung Kami rek ngadatangkeun poek ka tanah maneh, dawuhan Rama Nu Maha Kawasa. Kami rek ngagalideurkeun hate rea bangsa, nalika Kami mawa beja ngeunaan runtuhna maneh ka antara bangsa-bangsa, ka tanah-tanah nu can kanyahoan ku maneh. Kami rek ngajadikeun rea bangsa reuwaseun ku maneh, jeung raja-rajana bakal ngeleper ku sieun ku karana maneh nalika Kami ngagidig pedang Kami di hareupeunana. Dina poe runtuhna maneh, maranehna bakal gumeter teu eureun-eureun, masing-masing mikiran nyawana sorangan. Sabab kieu timbalan Rama Nu Maha Kawasa: Pedang raja Babul bakal datang ngalawan maneh. Ku pedang para gegedug Kami rek ngaragragkeun jalma rea maneh — nya bangsa nu pangbengisna ti antara sakabeh bangsa. Maranehna bakal ngaremukkeun kaagulan Mesir, jeung sakabeh balad-baladna bakal musna. Kami rek numpes sakabeh sato ingonanana ti sisi cai nu ngaleuya; moal aya deui suku manusa nu ngaruksuhkeun cai eta, atawa kuku sato nu ngaguligahkeunana. Tuluy Kami rek ngajadikeun caina herang tur ngajadikeun walungan-walunganana ngamalir ibarat minyak, dawuhan Rama Nu Maha Kawasa. Nalika Kami ngajadikeun tanah Mesir suwung, ngosongkeun tanah eta tina sagala eusina, nalika Kami numpes sakabeh nu cicing di dinya, harita maranehna bakal nyaho yen Kami teh Rama.

Ieu teh kidung sedih; maranehna bakal nembangkeunana. Para putri bangsa-bangsa bakal nembangkeunana pikeun Mesir jeung sakabeh balad-baladna; maranehna bakal nembangkeunana, dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.

Dina taun kadua belas, poe kalima belas dina bulan eta, Rama urang nurunkeun pangandika ka kaula, kieu:

He anak manusa, pék ceurik nguing-nguing pikeun balad-balad Mesir; tuunkeun manehna — manehna jeung para putri bangsa-bangsa nu araagung — ka alam handap, sakumpul jeung nu turun ka liang kubur. Dina kaendahan, maneh leuwih ti saha? Turun tur dibaringkeun bareng jeung nu teu disunat. ^b Maranehna bakal ragrag di antara nu paeh ku pedang. Pedang geus dihunus; sered manehna jeung sakabeh balad-baladna. Ti jero kubur para pamingpin nu gagah bakal nyarita ngeunaan manehna, jeung para pangbantuna: Maranehna geus turun, maranehna ngagoler di dinya — nu teu disunat, paeh ku pedang. Asur aya di dinya jeung sakabeh balad-baladna, kuburanana aya di sakurilingna, kabeh paraeh, raragrag ku pedang, kuburanana diteundeun di bagian pangjerona tina liang kubur, balad-baladna aya di sakuriling kuburanana, kabeh paraeh, raragrag ku pedang — nya nu bareto nyebarkeun kasieunan di tanah nu harirup. Elam aya di dinya jeung sakabeh balad-baladna di sakuriling kuburanana, kabeh paraeh, raragrag ku pedang — nya nu geus turun dina kaayaan teu disunat ka alam handap, nu bareto nyebarkeun kasieunan di tanah nu harirup. Ayeuna maranehna nanggung kaera bareng jeung nu turun ka liang kubur. Dijieun ranjang pikeun manehna di antara nu paraeh, jeung sakabeh balad-baladna, kuburanana aya di sakurilingna — kabeh teu disunat, paeh ku pedang. Ku sabab maranehna nyebarkeun kasieunan di tanah nu harirup, maranehna nanggung kaera bareng jeung nu turun ka liang kubur; maranehna diteundeun di antara nu paraeh. Mesek jeung Tubal aya di dinya jeung sakabeh balad-baladna, kuburanana aya di sakurilingna, kabeh teu disunat, ditewek ku pedang, ku sabab maranehna nyebarkeun kasieunan di tanah nu harirup. Maranehna henteu ngagoler bareng jeung para gegedug jaman baheula nu geus tumpur, nu geus turun ka jero kubur jeung pakarang perangna, nu pedangna diteundeun di handapeun sirahna jeung kasalahanana napel dina tulang-tulangna — sabab kasieunan ku para gegedug ieu bareto geus minuhan tanah nu harirup. Tapi maneh oge bakal diremukkeun di antara nu teu disunat tur ngagoler bareng jeung nu paeh ku pedang. Edom aya di dinya, raja-rajana jeung sakabeh para pangagungna, nu sanajan rosa kakuatanana geus dibaringkeun bareng jeung nu paeh ku pedang; maranehna ngagoler bareng jeung nu teu disunat, jeung nu turun ka liang kubur. Sakabeh para pangagung ti kaler aya di dinya, jeung sakabeh urang Sidon, nu geus turun kalawan era bareng jeung nu paraeh sanajan kasieunan nu ku kakuatanana bareto diayakeun; maranehna ngagoler dina kaayaan teu disunat bareng jeung nu paeh ku pedang tur nanggung kaera bareng jeung nu turun ka liang kubur. Piraon bakal nenjo maranehna tur jadi lilipur hatena ngeunaan sakabeh balad-baladna — Piraon jeung sakabeh baladna, paeh ku pedang, dawuhan Rama Nu Maha Kawasa. Sabab Kami geus nyebarkeun kasieunan ku manehna di tanah nu harirup; nu matak manehna bakal dibaringkeun di antara nu teu disunat, bareng jeung nu paeh ku pedang — Piraon jeung sakabeh balad-baladna, dawuhan Rama Nu Maha Kawasa.