حزقیال 32

32 ¹در سال دوازدهم، در روزِ اولِ ماهِ دوازدهم، کلامِ پدرِ ما بر من نازل شد:

²ای پسرِ انسان، بر فرعون، پادشاهِ مصر، مرثیه‌ای برخوان و به او بگو: تو خود را به شیری در میانِ قوم‌ها همانند کردی، اما همچون اژدهایی در دریاها هستی؛ در رودهای خود می‌جهی، آب‌ها را با پاهایت گل‌آلود می‌کنی و جویبارهایشان را می‌آلایی. ^a a v2 «اژدهای دریاها» تصویری است از فرعون همچون جانوری بزرگ که در نیل دست و پا می‌زند — نه هیولایی واقعی، بلکه قدرتِ مغرور و ویرانگرِ مصر. ³پدرِ متعال چنین می‌فرماید: من دامِ خود را با گروهی از قوم‌های بسیار بر تو خواهم گسترد، و ایشان تو را در تورِ من بالا خواهند کشید. ⁴تو را بر زمین خواهم افکند، و در صحرای باز بیرونت خواهم انداخت؛ همهٔ پرندگانِ آسمان را بر تو خواهم نشاند، و جانورانِ تمامیِ زمین را از تو سیر خواهم کرد. ⁵گوشتِ تو را بر کوه‌ها خواهم پراکند و دره‌ها را از لاشهٔ تو پر خواهم ساخت. ⁶زمین را از خونِ جاریِ تو تا به کوه‌ها سیراب خواهم کرد، و آبراهه‌ها از تو پر خواهند شد. ⁷چون تو را خاموش سازم، آسمان‌ها را خواهم پوشانید و ستارگانشان را تیره خواهم کرد؛ خورشید را با ابرها خواهم پوشانید، و ماه نورِ خود را دریغ خواهد داشت. ⁸همهٔ نورهای درخشانِ آسمان را بر تو تاریک خواهم کرد، و بر زمینِ تو تاریکی خواهم آورد، پدرِ متعال می‌فرماید. ⁹دل‌های قوم‌های بسیار را مضطرب خواهم ساخت، آنگاه که خبرِ سقوطِ تو را در میانِ ملت‌ها برسانم، به سرزمین‌هایی که نمی‌شناسی. ¹⁰قوم‌های بسیار را از تو هراسان خواهم ساخت، و پادشاهانشان به‌سببِ تو از وحشت بر خود خواهند لرزید، آنگاه که شمشیرِ خود را در برابرشان به اهتزاز درآورم. در روزِ سقوطِ تو بی‌وقفه خواهند لرزید، هر یک برای جانِ خویش. ¹¹زیرا پدرِ متعال چنین می‌فرماید: شمشیرِ پادشاهِ بابِل بر تو خواهد آمد. ¹²به شمشیرهای جنگاوران، انبوهِ تو را به‌زیر خواهم افکند — بی‌رحم‌ترینِ همهٔ ملت‌ها. ایشان غرورِ مصر را در هم خواهند شکست، و همهٔ جماعت‌های آن نابود خواهد شد. ¹³همهٔ چارپایانش را از کنارِ آب‌های فراوان نابود خواهم کرد؛ دیگر هیچ پای انسانی آنها را گل‌آلود نخواهد کرد، و سُمِ چارپایان آنها را برنخواهد آشفت. ¹⁴آنگاه آب‌هایشان را آرام خواهم گذاشت و رودهایشان را چون روغن روان خواهم ساخت، پدرِ متعال می‌فرماید. ¹⁵چون سرزمینِ مصر را ویران سازم، و آن سرزمین را از هر آنچه آن را پر می‌سازد تهی کنم، و چون همهٔ ساکنانش را به‌زیر افکنم، آنگاه خواهند دانست که من پدر هستم.

¹⁶این مرثیه‌ای است؛ آن را خواهند سرایید. دخترانِ ملت‌ها آن را بر مصر و بر همهٔ جماعت‌هایش خواهند سرایید؛ آن را خواهند سرایید، پدرِ متعال می‌فرماید.

¹⁷در سال دوازدهم، در روزِ پانزدهمِ ماه، کلامِ پدرِ ما بر من نازل شد:

¹⁸ای پسرِ انسان، بر جماعت‌های مصر شیون کن؛ او را — او و دخترانِ ملت‌های باشکوه را — به جهانِ زیرین فرو فرست، همراهِ آنان که به هاویه فرو می‌روند. ¹⁹در زیبایی از که برتری؟ فرود آی و با نامختونان بیارام. ^b b v19 «نامختونان» کسانی‌اند که بیرون از عهد قرار دارند — واژه‌ای است در نکوهشِ مردگانِ بی‌آبرو. ²⁰آنان در میانِ کشتگانِ شمشیر خواهند افتاد. شمشیر کشیده شده است؛ او را با همهٔ جماعت‌هایش بکشید و ببرید. ²¹از میانِ گور، سردارانِ نیرومند دربارهٔ او با یاورانش سخن خواهند گفت: ایشان فرود آمدند و آرمیدند — نامختونانی که به شمشیر کشته شدند. ²²آشور آنجاست با تمامیِ جماعتش، گورهایش گرداگردِ او، همگی کشته‌شده، افتاده به شمشیر، ²³گورهایشان در ژرف‌ترین جای‌های هاویه نهاده شده، جماعتش گرداگردِ گورش، همگی کشته‌شده، افتاده به شمشیر — آنان که روزگاری وحشت را در زمینِ زندگان پراکندند. ²⁴عیلام آنجاست با همهٔ جماعتش گرداگردِ گورش، همگی کشته‌شده، افتاده به شمشیر — آنان که نامختون به جهانِ زیرین فرود آمدند، آنان که روزگاری وحشتِ خود را در زمینِ زندگان پراکندند. اکنون با فروروندگان به هاویه شرمساریِ خود را بر دوش می‌کشند. ²⁵برای او در میانِ کشتگان بستری آماده شده، با همهٔ جماعتش، گورهایش گرداگردِ آن — همگی نامختون، کشته به شمشیر. از آن‌رو که وحشت را در زمینِ زندگان پراکندند، با فروروندگان به هاویه شرمساریِ خود را بر دوش می‌کشند؛ در میانِ کشتگان جای گرفته‌اند. ²⁶ماشَک و توبال آنجایند با همهٔ جماعتشان، گورهایشان گرداگردِ ایشان، همگی نامختون، دریده به شمشیر، زیرا وحشتِ خود را در زمینِ زندگان پراکندند. ²⁷ایشان با جنگاورانِ افتادهٔ روزگارِ کهن نمی‌آرمند، آنان که با سلاح‌های جنگیِ خود به گور فرود آمدند، شمشیرهایشان زیرِ سرهایشان نهاده شد و تقصیرشان بر استخوان‌هایشان قرار گرفت — زیرا وحشتِ این جنگاوران روزگاری زمینِ زندگان را پر کرده بود. ²⁸اما تو نیز در میانِ نامختونان شکسته خواهی شد و با کشتگانِ شمشیر خواهی آرمید. ²⁹اَدوم آنجاست، پادشاهانش و همهٔ سردارانش، که با همهٔ توانِ خود با کشتگانِ شمشیر نهاده شدند؛ با نامختونان می‌آرمند، با فروروندگان به هاویه. ³⁰همهٔ سردارانِ شمال آنجایند، و همهٔ صیدونیان، که با وجودِ وحشتی که توانِ ایشان روزگاری برمی‌انگیخت، با کشتگان به شرمساری فرود آمدند؛ نامختون با کشتگانِ شمشیر می‌آرمند و با فروروندگان به هاویه شرمساریِ خود را بر دوش می‌کشند. ³¹فرعون ایشان را خواهد دید و دربارهٔ همهٔ جماعتش تسلی خواهد یافت — فرعون و تمامیِ لشکرش، کشته به شمشیر، پدرِ متعال می‌فرماید. ³²زیرا من وحشتِ او را در زمینِ زندگان پراکندم؛ پس در میانِ نامختونان نهاده خواهد شد، با کشتگانِ شمشیر — فرعون و همهٔ جماعتش، پدرِ متعال می‌فرماید.