حزقیال 31

31 ¹در سال یازدهم، در روز اول از ماه سوم، کلام پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، به فرعون، پادشاه مصر، و به جماعت‌های او بگو: در عظمت خود به که مانندی؟ ³اینک آشور سروی بود در لبنان، با شاخه‌های زیبا و سایه‌ای چون جنگل، بلندقامت در ارتفاع، که سرش در میان ابرها بود. ⁴آب‌ها آن را بزرگ ساختند و ژرفا آن را بلند گردانید؛ نهرهایش پیرامون محل کاشته‌شدنش جاری بود، و جوی‌های خود را به سوی همهٔ درختان صحرا روانه می‌ساخت. ⁵پس بلندی‌اش از همهٔ درختان صحرا فراتر رفت؛ شاخه‌هایش افزون شد و شاخسارهایش دراز گشت، به سبب آب‌های فراوان، آنگاه که می‌گسترد. ⁶در شاخه‌هایش همهٔ پرندگان آسمان آشیانه ساختند، و زیر شاخسارهایش همهٔ جانوران صحرا زاییدند، و در سایه‌اش همهٔ قوم‌های بزرگ ساکن شدند. ⁷در عظمت خود زیبا بود، با شاخه‌های درازش، زیرا ریشه‌هایش به آب‌های فراوان می‌رسید. ⁸سروهای آزاد در باغ پدر ما با آن برابری نتوانستند کرد؛ صنوبرها با شاخه‌هایش همتایی نکردند، و درختان چنار همچون شاخسارهایش نبودند. هیچ درختی در باغ پدر ما در زیبایی مانند آن نبود. ⁹‹من آن را با شاخه‌های بسیارش زیبا ساختم، و همهٔ درختان عدن که در باغ پدر ما بودند، بر آن رشک بردند.›

¹⁰پس پدر متعال چنین می‌فرماید: «از آنجا که بلندقامت گردید و سرش را در میان ابرها نهاد و دلش از بلندی‌اش مغرور شد، ¹¹آن را به دست زورآورِ قوم‌ها تسلیم کردم تا به‌یقین با آن عمل کند؛ به سبب شرارتش او را بیرون راندم. ¹²بیگانگان، بی‌رحم‌ترینِ قوم‌ها، آن را بریدند و رهایش کردند. شاخه‌هایش بر کوه‌ها و در هر دره افتاد، و شاخسارهایش در تمامی آبراهه‌های زمین شکسته افتاد، و همهٔ قوم‌های زمین از سایه‌اش بیرون آمدند و آن را ترک کردند. ¹³بر تنهٔ افتاده‌اش همهٔ پرندگان آسمان می‌نشینند، و در میان شاخه‌هایش همهٔ جانوران وحشی جای می‌گیرند، ¹⁴‹تا هیچ‌یک از درختانِ سیراب بلندقامت نگردند و سرهای خود را در میان ابرها ننهند، و هیچ‌یک از آبخورندگان بدان بلندی نرسند. زیرا همگی به مرگ تسلیم شده‌اند، به ژرفای زمین، در میان آدمیان، همراه آنان که به هاویه فرومی‌روند.›

¹⁵پدر متعال چنین می‌فرماید: «در روزی که به گور فرو رفت، ژرفا را به ماتم واداشتم و آن را به خاطر آن درخت پوشانیدم؛ نهرهایش را بازداشتم و آب‌های فراوان مهار شد. لبنان را به خاطرش تاریک ساختم، و همهٔ درختان صحرا به سبب آن پژمردند. ¹⁶از صدای سقوطش قوم‌ها را به لرزه افکندم، آنگاه که آن را با فرورفتگان به هاویه به گور سرنگون ساختم. سپس در ژرفای زمین، همهٔ درختان عدن، برگزیده و بهترینِ لبنان، همهٔ آبخورندگان، تسلی یافتند. ¹⁷‹آنها نیز همراه آن به گور فرو رفتند، نزد کشتگانِ شمشیر—آنان که بازوی او بودند و در سایه‌اش در میان قوم‌ها ساکن بودند.›

¹⁸«کدام‌یک از درختان عدن در جلال و عظمت با تو برابر بود؟ با این حال، همراه درختان عدن به ژرفای زمین سرنگون خواهی شد، تا در میان نامختونان، با کشتگانِ شمشیر، بیفتی. این است فرعون و تمامی جماعتش، پدر متعال چنین می‌فرماید.»