Η υπερηφάνεια πριν από την πτώση
Ο Φαραώ ρωτιέται ποιος συγκρίνεται μαζί του, και ύστερα του δείχνουν την Ασσυρία: έναν κέδρο τόσο ψηλό που τα πουλιά φώλιαζαν πάνω του και τα δέντρα της Εδέμ τον ζήλευαν, που κόπηκε για την υπερηφάνειά του, με τη σκιά του εγκαταλειμμένη και τον κορμό του σταλμένο στον λάκκο. Η σύγκριση είναι όλο το νόημα.
31 1Τον ενδέκατο χρόνο, τον τρίτο μήνα, την πρώτη μέρα του μήνα, μου ήρθε ο λόγος του Πατέρα μας:
2«Γιε ανθρώπου, πες στον Φαραώ, τον βασιλιά της Αιγύπτου, και στα πλήθη του: Ποιος μπορεί να συγκριθεί μ’ εσένα στο μεγαλείο σου; 3Η Ασσυρία ήταν ένας κέδρος στον Λίβανο, με όμορφα κλαδιά και ίσκιο δάσους, που υψωνόταν ψηλά, με την κορυφή του μέσα στα σύννεφα. 4Τα νερά τον έκαναν μεγάλο, η άβυσσος τον έκανε να ψηλώσει, με τα ποτάμια της να κυλούν γύρω από τον τόπο όπου ήταν φυτεμένος, στέλνοντας τα ρυάκια της σε όλα τα δέντρα του αγρού. 5Έτσι το ύψος του ξεπέρασε όλα τα δέντρα του αγρού· τα κλωνάρια του πλήθυναν και τα κλαδιά του μάκρυναν εξαιτίας των άφθονων νερών καθώς απλωνόταν. 6Στα κλωνάρια του φώλιαζαν όλα τα πουλιά του ουρανού, κάτω από τα κλαδιά του γεννούσαν όλα τα ζώα του αγρού, και στον ίσκιο του κατοικούσαν όλα τα μεγάλα έθνη. 7Ήταν όμορφος στο μεγαλείο του, με τα μακριά κλαδιά του, γιατί οι ρίζες του έφταναν βαθιά στα άφθονα νερά. 8Οι κέδροι στον κήπο του Πατέρα μας δεν μπορούσαν να τον ανταγωνιστούν· τα κυπαρίσσια δεν μπορούσαν να φτάσουν τα κλωνάρια του, και τα πλατάνια δεν ήταν σαν τα κλαδιά του. Κανένα δέντρο στον κήπο του Πατέρα μας δεν ήταν σαν αυτόν στην ομορφιά. 9Εγώ τον έκανα όμορφο με τα πολλά κλαδιά του, και όλα τα δέντρα της Εδέμ που ήταν στον κήπο του Πατέρα μας τον ζήλευαν.
10Γι’ αυτό να τι λέει ο Κυρίαρχος Πατέρας: “Επειδή υψώθηκε ψηλά, έβαλε την κορυφή του μέσα στα σύννεφα, και η καρδιά του υπερηφανεύτηκε για το ύψος του, 11“τον παρέδωσα στον ισχυρό των εθνών, που σίγουρα τον μεταχειρίστηκε όπως του άξιζε· τον έδιωξα για την κακία του. 12Ξένοι, οι πιο ανελέητοι από τα έθνη, τον έκοψαν και τον εγκατέλειψαν. Τα κλαδιά του έπεσαν πάνω στα βουνά και σε κάθε κοιλάδα, τα κλωνάρια του έμειναν σπασμένα σε όλες τις χαράδρες της γης, και όλοι οι λαοί της γης έφυγαν από τον ίσκιο του και τον εγκατέλειψαν. 13Πάνω στον πεσμένο κορμό του κάθονται όλα τα πουλιά, και ανάμεσα στα κλαδιά του όλα τα άγρια ζώα, 14ώστε κανένα δέντρο ποτισμένο καλά να μην υψώνεται ψηλά ούτε να βάζει την κορυφή του μέσα στα σύννεφα, και κανένα απ’ όσα πίνουν νερό να μην ανεβαίνει τόσο ψηλά. Γιατί όλα είναι παραδομένα στον θάνατο, στα βάθη της γης, ανάμεσα στους θνητούς, μαζί μ’ εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο”.
15Να τι λέει ο Κυρίαρχος Πατέρας: “Τη μέρα που κατέβηκε στον τάφο, έκανα την άβυσσο να πενθήσει και την κάλυψα για χάρη του δέντρου· συγκράτησα τα ποτάμια της, και τα άφθονα νερά σταμάτησαν. Σκοτείνιασα τον Λίβανο εξαιτίας του, και όλα τα δέντρα του αγρού μαράθηκαν εξαιτίας του. 16Στον ήχο της πτώσης του έκανα τα έθνη να τρέμουν, όταν τον έριξα κάτω στον τάφο μαζί μ’ εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο. Τότε, στα βάθη της γης, όλα τα δέντρα της Εδέμ, τα εκλεκτότερα και καλύτερα του Λιβάνου, όλα όσα πίνουν νερό, παρηγορήθηκαν. 17Κι αυτά κατέβηκαν μαζί του στον τάφο, σ’ εκείνους που σκοτώθηκαν από το σπαθί—αυτοί που ήταν η δύναμή του, που κατοικούσαν στον ίσκιο του ανάμεσα στα έθνη.
18«Ποιο δέντρο της Εδέμ έφτανε τη δόξα και το μεγαλείο σου; Όμως μαζί με τα δέντρα της Εδέμ θα κατεβείς στα βάθη, για να κείτεσαι ανάμεσα στους απερίτμητους, μαζί μ’ εκείνους που σκοτώθηκαν από το σπαθί. Αυτός είναι ο Φαραώ και όλο το πλήθος του, λέει ο Κυρίαρχος Πατέρας”».
