Yeheskiel 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹Ing taun kaping sewelas, sasi katelu, dina kapisan, pangandikane Rama kita rawuh marang aku, mangkene:

²“Putraning manungsa, kandhaa marang Pringon ratu ing Mesir sarta marang para balane: Sapa kang bisa dipadhakake karo kowe ing kaluhuranmu? ³Asyur iku wit eres ing Libanon, pang-pange endah lan ngayomi kaya alas, dhuwur ngegla, pucuke ana ing antarane mega. ⁴Banyu kang njalari gedhene, telenging samodra njalari dhuwure; kali-kaline mili ngubengi papan panandure, lan ngilekake kalen-kalene menyang sakehe wit ing ara-ara. ⁵Mulane dhuwure ngungkuli sakehe wit ing ara-ara; epang-epange saya akeh lan pang-pange saya dawa, awit saka akehe banyu nalika saya ngrembaka. ⁶Ing epang-epange sakehe manuk ing awang-awang padha nusuh, ing sangisore pang-pange sakehe kewan ing ara-ara padha manak, lan ing iyub-iyube manggon sakehe bangsa kang gedhe. ⁷Wite endah ing kaluhurane, pang-pange dawa, awit oyode tekan ing banyu kang akeh. ⁸Wit-wit eres ing patamanane Rama kita ora bisa madhani wit iku; wit-wit beros ora madhani epang-epange, lan wit-wit armon ora kaya pang-pange. Ora ana wit ing patamanane Rama kita kang madhani endahe. ⁹Aku kang ndadekake wite endah kanthi pang-pange kang akeh, satemah sakehe wit ing Eden kang ana ing patamanane Rama kita padha mesiri marang wit iku.’

¹⁰Mulane mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Awit wite dhuwur ngegla, pucuke dumunung ing antarane mega, lan atine dadi gumunggung marga saka dhuwure, ¹¹‘Wite Dakpasrahake marang kang kuwasa ing antarane para bangsa, kang mesthi bakal tumindak marang dheweke; wite Daktundhung marga saka pialane. ¹²Wong-wong manca, kang paling kejem ing antarane para bangsa, padha negor wite lan ninggal. Pang-pange padha rontok ing gunung-gunung lan ing saben lebak, epang-epange padha tugel ana ing sakehe jurang ing tanah kono, lan sakehe bangsa ing bumi padha lunga saka iyub-iyube sarta ninggal dheweke. ¹³Ing wit kang ambruk mau sakehe manuk ing awang-awang padha manggon, lan ing antarane pang-pange sakehe kewan alas, ¹⁴supaya ora ana wit kang akeh banyune dadi dhuwur ngegla utawa ngunggahake pucuke tekan ing antarane mega, lan ora ana wit kang ngombe banyu kang dhuwure nganti kaya mangkono. Awit kabeh wis kapasrahake marang pati, menyang jerone bumi, ing antarane para manungsa, bebarengan karo wong-wong kang padha medhun menyang luwang kubur.’

¹⁵Mangkene pangandikane Rama kita Kang Mahakwasa: “Ing dina nalika wite tumurun menyang teleng palimunan, Aku ndadekake telenging samodra prihatin lan Daktutupi marga saka wit mau; kali-kaline Dakampet, lan banyu kang akeh padha kaampet. Libanon Dakgawe peteng marga saka wite, lan sakehe wit ing ara-ara padha alum marga saka iku. ¹⁶Nalika krungu swaraning ambruke, para bangsa Dakgawe gumeter, nalika wite Dakbuwang menyang jagading wong mati bareng karo wong-wong kang padha medhun menyang luwang kubur. Tumuli ana ing jerone bumi, sakehe wit ing Eden, wit-wit kang pinunjul lan becik ing Libanon, kabeh kang ngombe banyu, padha kalipur. ¹⁷Iku kabeh uga padha melu medhun menyang jagading wong mati, nemoni wong-wong kang padha tiwas dening pedhang—yaiku kang padha dadi kakuwatane, kang padha manggon ing iyub-iyube ana ing antarane para bangsa.’

¹⁸“Wit ngendi ing Eden kang madhani kamulyan lan kaluhuranmu? Nanging kowe bakal diedhunake bareng karo wit-wit ing Eden menyang jerone bumi, bakal ngglethak ing antarane wong-wong kang ora padha tetak, bebarengan karo wong-wong kang padha tiwas dening pedhang. Iki Pringon lan sakehe balane kang akeh, mangkono pangandikane Pangeran Rama.”