Dina Karusakan tumrap Mesir

Kidung sesambat tumrap Mesir lan sekuthone, nyebutake kutha siji lan sijine, Memfis, Tebe, Pelusium, Tahpanhes, kang diobong utawa digiring dadi boyongan. Lengene Firaun wis dipatahake dening Rama kita lan ora bakal dibebed, malah pedhang kaparingake ing tangane Babil.

Pasal 30.

Pangandikane Rama kita rawuh marang aku:

Heh, anaking manungsa, medhara wangsit lan ngucapa: Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: “Padha nggerunga, ‘Adhuh, cilaka dina iku!’ Awit dinane wis cedhak, dinane Rama kita wis cedhak— dina kang kebak mendhung, mangsa karusakan tumrap para bangsa. Pedhang bakal nempuh Mesir, lan Kus bakal kejiret ing sangsara nalika wong-wong kang pinaten padha ambruk ing Mesir, nalika kasugihane digawa lunga lan dhasar-dhasare dibubrah. Kus, Put, lan Lud, Arab kabeh, Libia, lan bangsa ing tanah prajanjian bakal padha ambruk kena ing pedhang bebarengan karo wong-wong mau. Mangkene pangandikane Rama kita: “Wong-wong kang nyengkuyung Mesir bakal padha ambruk, lan karosane kang gumunggung bakal rubuh; wiwit Migdol tekan Aswan bakal padha ambruk ing kono kena ing pedhang, mangkono pangandikane Rama Kang Mahakwasa. Bakal padha dadi sepi mamring ana ing antarane tanah-tanah kang sepi mamring, lan kutha-kuthane bakal gumeletak ana ing antarane kutha-kutha kang wis rusak. Ing kono wong-wong bakal padha sumurup, yen Aku iki Sang Rama, nalika Aku ngobong Mesir lan sakehe kang padha nulungi dheweke padha remuk.

Ing dina iku para utusan bakal padha mlayar saka ngarsaningSun arep nggegirisi Kus kang rumangsa tentrem, lan sangsara bakal nyekel wong-wong mau ing dinane Mesir—awit iku mesthi bakal teka.

Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: “Aku bakal mungkasi gegolonganing wong Mesir kang akeh iku srana tangane Nebukadnezar, ratu ing Babil. Dheweke lan wadya-balane kang ngetutake, bangsa kang luwih kejem tinimbang sakehe bangsa, bakal digawa mlebu kanggo ngrusak nagara iku; wong-wong mau bakal ngunus pedhange nglawan Mesir lan ngebaki nagara iku kebak wong kang pinaten. Aku bakal ngasatake kali-kaline Nil lan ngedol tanah iku marang wong-wong kang nglakoni piala; Aku bakal ndadekake tanah iku sepi mamring, dalah saisine kabeh, srana tangane wong manca. Aku, Sang Rama, kang wis ngandika.”

Mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: “Aku bakal numpes brahala-brahala lan mungkasi reca-reca kang tanpa guna ing Memfis. Ora bakal ana maneh pangeran ing tanah Mesir, lan Aku bakal nyebar rasa wedi ing satanah kabeh. ^a Patros bakal Dakdadekake suwung, Zoan bakal Dakobong, lan Thebe bakal Daktibani paukuman. ^b Aku bakal ngesokake bebenduningSun marang Pelusium, beteng kang kuwat ing Mesir, lan Aku bakal numpes gegolonganing wong Thebe kang akeh iku. Aku bakal ngobong Mesir; Pelusium bakal nglenggak-nglenggak kalara-lara, Thebe bakal dibedhah, lan Memfis bakal ngadhepi mungsuh ing wayah awan. Para nonoman ing Heliopolis lan Pi-beset bakal padha ambruk kena ing pedhang, lan kutha-kuthane dhewe bakal padha katawan. Ing Tahpanhes dinane bakal dadi peteng nalika Aku nugel pasangane Mesir ana ing kono, lan kakuwatane kang gumunggung bakal sirna ing jerone. Mendhung bakal nutupi kutha iku, lan kutha-kutha anake bakal padha katawan. Dadi Aku bakal ndhawahake paukuman marang Mesir. Tumuli bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama.”

Rama kita Nugel Astane Prabu Pringon

Ing taun kaping sawelas, sasi kapisan, tanggal kaping pitu, pangandikane Rama kita rawuh marang aku:

He, anaking manungsa, Aku wis nugel astane Prabu Pringon, raja ing Mesir; iku durung dibebet supaya mari utawa dibidhai, satemah ora bisa dadi kuwat kanggo nyekel pedhang. Mulane mangkene pangandikane Rama Kang Mahakwasa: “Aku nglawan Pringon, ratu ing Mesir. Aku bakal nugel lengen-lengene—kang isih kuwat lan kang wis patah—lan ndadekake pedhang tiba saka ing tangane. Aku bakal mbuyarake wong Mesir ing antarane para bangsa lan nyebar wong-wong mau ing saindenging nagara-nagara. Aku bakal nyantosakake astane raja ing Babil lan nyelehake pedhangKu ing astane, nanging astane Prabu Pringon bakal Daktugel, lan Prabu Pringon bakal sambat-sambat ana ing ngarepe raja ing Babil kaya wong kang arep mati. Aku bakal nyantosakake astane raja ing Babil, nanging astane Prabu Pringon bakal lumpuh. Ing kono wong-wong bakal padha sumurup, yen Aku iki Sang Rama, nalika Aku nyelehake pedhangKu ing astane raja ing Babil lan dheweke ngacungake iku nglawan tanah Mesir. Aku bakal mbuyarake wong Mesir ing antarane para bangsa lan nyebar wong-wong mau ing sakehing nagara. Tumuli bakal padha ngerti, yen Aku iki Sang Rama.”