Kaagulan Saméméh Runtuh
Firaun ditanya saha anu sabanding jeung manéhna, tuluy dipintonkeun Asur: tangkal aras anu kacida jangkungna nepi ka manuk-manuk nyarayang di dinya jeung tatangkalan di Eden sirik ka dinya, dituar lantaran kaagulna, iuhanana ditinggalkeun sarta tangkalna dikirim ka liang kubur. Pibandinganana téh nu jadi intina.
31 1Dina taun kasabelas, bulan katilu, dina poé kahiji, turun pangandika Rama urang ka kaula, kieu:
2“Eh anak manusa, bejakeun ka Piraon raja Mesir jeung ka balad-baladna: Saha nu bisa disaruakeun jeung maneh dina kagedean maneh? 3Asur téh ibarat tangkal aras di Libanon, dahanna aralus tur ngiuhan kawas leuweung, jangkung ngagedombrang, puncakna nepi ka satengahing mega. 4Cai nu ngagedéan manéhna, jero cai nu ngajangkungkeun, walungan-walunganana ngocor ngurilingan tempat dipelakna, tur ngocorkeun saluranana ka sakabéh tangkal di tegalan. 5Nya kitu jangkungna ngungkulan sakabéh tangkal di tegalan; dahan-dahanna loba naker sarta rangrangna jaradi panjang lantaran caina ngaleuya waktu manéhna ngarembaka. 6Dina dahan-dahanna sakabéh manuk di langit nyarayang, di handapeun rangrangna sakabéh sato di tegalan ngarorojolkeun anakna, sarta dina iuhna matuh sakabéh bangsa nu ageung. 7Manéhna éndah dina kaagunganana, jeung dahan-dahanna nu panjang, sabab akarna ngahontal cai nu ngaleuya. 8Tangkal-tangkal aras di taman Rama urang teu bisa nyaruaan manéhna; tangkal-tangkal sanobar teu bisa nyaruaan dahanna, jeung tangkal-tangkal platanus teu sarua jeung rangrangna. Taya tangkal di taman Rama urang nu sarua éndahna jeung manéhna. 9Kami nu ngajadikeun manéhna éndah kalawan dahanna nu loba, nepi ka sakabéh tangkal di Éden nu aya di taman Rama urang sirik ka manéhna.’
10Ku sabab kitu Rama urang Nu Maha Agung ngandika kieu: “Lantaran manéhna ngajungkiring jangkung, nyurungkeun puncakna ka satengahing mega, jeung haténa jadi agul ku kajangkunganana, 11‘nya manéhna ku Kami diselehkeun ka nu pangkawasana ti antara bangsa-bangsa, sangkan digencet satimpal jeung manéhna; ku Kami diusir lantaran kadorakaanana. 12Jalma-jalma asing, bangsa nu pangbengisna, geus nuar manéhna tuluy ditinggalkeun. Dahan-dahanna marurag ka luhur gunung jeung ka unggal lebak, rangrangna patulayah potong-potong di sakabéh lombang di éta tanah, sarta sakabéh bangsa di bumi ninggalkeun iuhna tuluy naringgalkeun manéhna. 13Dina tunggul nu geus rubuh téh sakabéh manuk nyaredek, sarta di antara dahan-dahanna sakabéh sato leuweung, 14supaya ulah aya deui tangkal nu cukup cai anu ngajungkiring jangkung atawa nyurungkeun puncakna ka satengahing mega, jeung ulah aya deui nu nginum cai anu jangkung saperti kitu. Sabab kabéhanana geus diselehkeun kana maot, ka jero bumi, di antara anak manusa, babarengan jeung nu turun ka jero kubur.’
15Kieu pangandika Rama urang Nu Maha Agung: “Dina poé manéhna turun ka alam kubur, Kami ngajadikeun jero cai sumedih sarta nutupanana pikeun éta tangkal; Kami nahan walungan-walunganana, nepi ka cai nu ngaleuya téh eureun ngocorna. Kami ngajadikeun Libanon poék ku lantaran manéhna, sarta sakabéh tangkal di tegalan jadi garing ku karana manéhna. 16Ku sora ragragna, Kami ngajadikeun bangsa-bangsa ngeleper, waktu manéhna ku Kami dialungkeun ka alam kubur jeung nu turun ka jero kubur. Harita, di jero bumi, sakabéh tangkal di Éden, nu pangalusna jeung pangunggulna di Libanon, sakabéh nu nginum cai, jadi ngarasa panglipur. 17Maranéhna gé milu turun jeung manéhna ka alam kubur, ka nu geus paraéh ku pedang—nya éta nu jadi kakuatanana, nu matuh dina iuhna di antara bangsa-bangsa.’
18“Tangkal di Éden nu mana nu nyaruaan kamulyaan jeung kaagungan maneh? Tapi maneh bakal diturunkeun babarengan jeung tangkal-tangkal di Éden ka jero bumi, pikeun ngagolér di antara jalma-jalma nu teu disunat, jeung nu geus paraéh ku pedang. Nya ieu Piraon jeung sakabéh baladna, kitu pangandika Rama urang Nu Maha Agung.””