حزقیال 33

33 ¹کلام پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، به قوم خود سخن بگو و به ایشان بگو: هنگامی که شمشیری بر سرزمینی بیاورم، مردمِ آن یک تن را از میانِ خود برمی‌گیرند و او را دیده‌بانِ خویش می‌سازند، ³و او شمشیر را می‌بیند که بر آن سرزمین می‌آید و شیپور را می‌نوازد تا قوم را هشدار دهد، ⁴آنگاه اگر کسی صدای شیپور را بشنود اما به هشدار اعتنا نکند، و شمشیر بیاید و او را برگیرد، خونش بر گردنِ خودش خواهد بود. ⁵او صدای شیپور را شنید و به هشدار اعتنا نکرد؛ خونش بر خودِ اوست. اگر هشدار را می‌پذیرفت، جان خود را نجات می‌داد. ⁶اما اگر دیده‌بان شمشیر را ببیند که می‌آید و شیپور را ننوازد و قوم بی‌هشدار بمانند، و شمشیر بیاید و یکی از ایشان را برگیرد، آن کس به سببِ گناهِ خود می‌میرد، اما من خونش را از دیده‌بان بازخواست خواهم کرد.

⁷«تو، ای پسرِ انسان، تو را برای خاندانِ اسرائیل دیده‌بان ساختم. چون کلامی از دهانِ من بشنوی، ایشان را از جانبِ من هشدار ده.» ⁸چون به شریر بگویم: «ای شریر، به‌یقین خواهی مرد،» و تو سخن نگویی تا او را هشدار دهی که از راهِ خود بازگردد، آن شریر به سببِ گناهِ خود می‌میرد، اما من خونش را از تو بازخواست خواهم کرد. ⁹اما اگر تو شریر را هشدار دهی که از راهِ خود بازگردد و او از آن باز نگردد، به سببِ گناهش می‌میرد؛ و تو جان خود را نجات داده‌ای.

بازگردید و زنده بمانید

¹⁰«و تو، ای پسرِ انسان، به خاندانِ اسرائیل بگو: شما چنین می‌گویید: ‹خطاها و گناهانِ ما بر گردنِ ماست و در آنها می‌پوسیم. چگونه می‌توانیم زنده بمانیم؟› ¹¹به ایشان بگو: پدرِ متعال می‌فرماید: به حیاتِ خودم سوگند که من از مرگِ شریر خشنود نمی‌شوم، بلکه از اینکه شریر از راهِ خود بازگردد و زنده بماند. بازگردید، از راه‌های شریرانهٔ خود بازگردید! ای خاندانِ اسرائیل، چرا بمیرید؟

¹²«و تو، ای پسرِ انسان، به قوم خود بگو: عدالتِ مردِ عادل در روزی که سرکشی کند او را نجات نخواهد داد، و شرارتِ مردِ شریر در روزی که از آن بازگردد او را نخواهد لغزاند؛ و عادل در روزی که گناه کند نمی‌تواند به عدالتِ خود زنده بماند. ¹³اگر به عادل بگویم: ‹به‌یقین زنده خواهی ماند،› و او به عدالتِ خود توکل کند و مرتکبِ بدی شود، هیچ‌یک از کارهای عادلانه‌اش به یاد آورده نخواهد شد؛ به سببِ بدی‌ای که کرده است می‌میرد. ¹⁴اگر به شریر بگویم: «به‌یقین خواهی مرد،» و او از گناهِ خود بازگردد و آنچه را عادلانه و درست است به‌جا آورد، ¹⁵اگر شریر گِرو را بازگرداند، آنچه را دزدیده بازپس دهد، از فرایضِ حیات پیروی کند و مرتکبِ هیچ بدی نشود—به‌یقین زنده خواهد ماند و نخواهد مرد. ¹⁶هیچ‌یک از گناهانی که مرتکب شده بر ضدِ او به یاد آورده نخواهد شد. او آنچه را عادلانه و درست است به‌جا آورده است؛ به‌یقین زنده خواهد ماند.

¹⁷«اما قوم تو می‌گویند: ‹راهِ پدرِ متعال درست نیست›—حال آنکه راهِ خودِ ایشان است که درست نیست. ¹⁸چون عادل از عدالتِ خود بازگردد و مرتکبِ بدی شود، به سببِ آن خواهد مرد. ¹⁹و چون شریر از شرارتِ خود بازگردد و آنچه را عادلانه و درست است به‌جا آورد، به سببِ آن زنده خواهد ماند. ²⁰با این حال شما می‌گویید: ‹راهِ پدرِ متعال درست نیست.› ای خاندانِ اسرائیل، من هر یک از شما را بر حسبِ راه‌های خودش داوری خواهم کرد.»

اورشلیم سقوط کرده است

²¹در سالِ دوازدهمِ تبعیدِ ما، در روزِ پنجمِ ماهِ دهم، گریخته‌ای از اورشلیم نزد من آمد و گفت: «شهر سقوط کرده است.» ²²دستِ پدر ما در شامگاهِ پیش از رسیدنِ آن گریخته بر من بود، و پدر ما دهانم را پیش از آنکه آن مرد بامدادان نزد من بیاید گشود. دهانم گشوده شد و دیگر خاموش نبودم.

²³آنگاه کلام پدر ما بر من نازل شد:

²⁴ای پسرِ انسان، آنان که در این ویرانه‌ها در سرزمینِ اسرائیل ساکن‌اند پیوسته می‌گویند: «ابراهیم تنها یک تن بود، با این حال این سرزمین را به تصرف درآورد؛ ما بسیاریم—بی‌گمان این سرزمین به‌عنوان مِلک به ما داده شده است.» ²⁵پس به ایشان بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: شما گوشت را با خونش می‌خورید، چشمانِ خود را به‌سوی بت‌هایتان برمی‌افرازید و خون می‌ریزید—آیا باید این سرزمین را به تصرف درآورید؟ ²⁶شما بر شمشیرهای خود تکیه می‌کنید، کارهای نفرت‌انگیز می‌کنید و هر یک از شما با زنِ همسایه‌اش زنا می‌کند—پس آیا باید این سرزمین را به تصرف درآورید؟

²⁷به ایشان بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «به حیاتِ خودم سوگند که آنان که در ویرانه‌ها هستند به شمشیر خواهند افتاد، و آنان را که در صحرای باز هستند به حیواناتِ وحشی خواهم داد تا بخورند، و آنان که در دژها و غارها هستند از طاعون خواهند مرد. ²⁸من این سرزمین را به ویرانه و بایر بدل خواهم کرد؛ قدرتِ مغرورانه‌اش پایان خواهد یافت؛ کوه‌های اسرائیل چنان ویران خواهد شد که هیچ‌کس از آنها عبور نخواهد کرد. ²⁹آنگاه خواهند دانست که من پدرِ ایشانم، هنگامی که این سرزمین را به سببِ همهٔ کارهای نفرت‌انگیزی که کرده‌اند به بیابان و ویرانه بدل کنم.»

³⁰تو، ای پسرِ انسان: قومِ تو در کنارِ دیوارها و بر آستانهٔ خانه‌ها دربارهٔ تو گفت‌وگو می‌کنند، یکی با دیگری، هر کس با برادرش: «بیایید اکنون، بشنویم چه کلامی از جانبِ پدر ما می‌آید.» ³¹ایشان چون قوم نزدِ تو می‌آیند و همچون قومِ من پیشِ تو می‌نشینند و سخنانِ تو را می‌شنوند—اما به آنها عمل نمی‌کنند. زیرا با دهانِ خود سخن از محبت می‌گویند، حال آنکه دل‌هایشان در پیِ سودِ خویش است. ³²بنگر، تو نزدِ ایشان همچون سرودی عاشقانه‌ای، با صدایی زیبا و نواختنی نیکو؛ سخنانِ تو را می‌شنوند اما به آنها عمل نمی‌کنند. ³³«و چون این واقع شود—و واقع خواهد شد—خواهند دانست که نبی‌ای در میانِ ایشان بوده است.»