حزقیال 34

34 ¹کلام پدر ما بر من نازل شد:

²«ای پسرِ انسان، بر ضدِ شبانانِ اسرائیل نبوّت کن. نبوّت کن و به آنان، به شبانان، بگو: پدرِ متعال چنین می‌فرماید: وای بر شبانانِ اسرائیل که تنها خود را می‌پرورند! آیا شبانان نباید گله را بپرورند؟ ³‹شما چربی را می‌خورید، پشم را می‌پوشید و حیواناتِ پرواری را سر می‌بُرید، امّا گله را نمی‌پرورید. ⁴ناتوانان را تقویت نکرده‌اید، بیماران را شفا نداده‌اید، مجروحان را مرهم ننهاده‌اید، آوارگان را بازنگردانده‌اید و گمشدگان را نجُسته‌اید. بلکه با زور و خشونت بر آنان حکم رانده‌اید. ⁵آنها بی‌شبان پراکنده شدند و چون پراکنده گشتند، خوراکِ هر جانورِ وحشی شدند. ⁶گوسفندانم بر همهٔ کوه‌ها و هر تپهٔ بلند سرگردان شدند و بر سراسرِ زمین پراکنده گشتند، و کسی نبود که ایشان را بجوید یا در پیِ‌شان باشد.

⁷«پس ای شبانان، کلام پدر ما را بشنوید: ⁸پدرِ متعال می‌فرماید: به حیاتِ خودم سوگند، چون گلهٔ من به تاراج رفت و بی‌شبان خوراکِ هر جانورِ وحشی شد، و شبانانم گلهٔ مرا نجُستند بلکه به‌جای پروردنِ گله‌ام، خود را پروردند، ⁹پس ای شبانان، کلام پدر ما را بشنوید: ¹⁰پدرِ متعال چنین می‌فرماید: من بر ضدِ این شبانانم. گلهٔ خود را از دستِ ایشان بازخواهم خواست و به شبانی‌شان پایان خواهم داد، تا دیگر نتوانند گله را بپرورند. گلهٔ خود را از دهانشان بیرون خواهم کشید؛ گوسفندانم دیگر خوراکِ ایشان نخواهند بود.›»

¹¹زیرا پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «من خودْ گوسفندانم را خواهم جُست و از آنان مراقبت خواهم کرد. ^a a v11 در اینجا پدر ما خودْ کارِ شبانی را بر عهده می‌گیرد — همان دلی که عیسی هنگامی که می‌گوید ‹من شبانِ نیکو هستم› (یوحنا ۱۰:۱۱) از آنِ خود می‌داند. پدری که می‌جوید، همان پسری می‌شود که جانِ خود را در راهِ گوسفندان می‌نهد. ¹²‹چنان‌که شبان در میانِ گلهٔ پراکنده‌اش که با آنهاست از آن مراقبت می‌کند، من نیز از گوسفندانم مراقبت خواهم کرد. آنها را از هر جایی که در روزِ ابر و تاریکی پراکنده شدند، خواهم رهانید. ¹³آنها را از میانِ اقوام بیرون خواهم آورد و از کشورها گِرد خواهم آورد و به سرزمینِ خودشان خواهم آورد. آنان را بر کوه‌های اسرائیل، در درّه‌ها و در همهٔ مسکن‌های آن سرزمین شبانی خواهم کرد. ¹⁴آنها را در چراگاهی نیکو خواهم چرانید و بلندی‌های کوهستانِ اسرائیل چراگاهشان خواهد بود. در آنجا در چراگاهی خوش خواهند خوابید و بر کوه‌های اسرائیل در مرتعی سرسبز خواهند چرید.› ¹⁵من خودْ گلهٔ خویش را شبانی خواهم کرد و آنها را خواهم خوابانید، پدرِ متعال می‌فرماید. ¹⁶گمشدگان را خواهم جُست، آوارگان را باز خواهم گردانید، مجروحان را مرهم خواهم نهاد و ناتوانان را تقویت خواهم کرد، امّا فربه و نیرومند را نابود خواهم ساخت. آنان را به عدالت شبانی خواهم کرد.»

¹⁷و امّا شما، ای گلهٔ من، پدرِ متعال چنین می‌فرماید: «من میانِ گوسفند و گوسفند، میانِ قوچ‌ها و بزها داوری خواهم کرد. ¹⁸‹آیا چریدن در بهترین چراگاه شما را بس نیست که باقی را نیز زیرِ پا لگدمال می‌کنید؟ آیا نوشیدنِ آبِ زلال کافی نیست که باقی را با پاهایتان گِل‌آلود می‌کنید؟ ¹⁹آیا گلهٔ من باید از آنچه شما لگدمال کرده‌اید بخورد و از آنچه با پاهایتان گِل‌آلود کرده‌اید بنوشد؟›»

²⁰پس پدرِ متعال به آنان چنین می‌فرماید: «من خودْ میانِ گوسفندِ فربه و گوسفندِ لاغر داوری خواهم کرد. ²¹‹از آنجا که با پهلو و شانه هُل می‌دهید و همهٔ ناتوانان را با شاخ‌های خود می‌زنید تا آنها را پراکنده کنید، ²²گلهٔ خود را نجات خواهم داد و دیگر طعمه نخواهند شد. و من میانِ گوسفند و گوسفند داوری خواهم کرد. ²³و یک شبان بر آنان خواهم گماشت، یعنی بندهٔ خود داود؛ او آنان را خواهد چرانید؛ او از ایشان مراقبت خواهد کرد و شبانِ آنان خواهد بود. ^b b v23 قرن‌ها پس از مرگِ داود، پدر ما یک شبان از نسلِ داود را وعده می‌دهد که تا ابد از گلهٔ او مراقبت کند. عیسی همان شبان است — ‹من شبانِ نیکو هستم... یک گله و یک شبان خواهد بود› (یوحنا ۱۰:۱۱، ۱۶). ²⁴من، پدر، پدرِ آنان خواهم بود و بندهٔ من داود در میانشان رئیس خواهد بود. من که پدرم، سخن گفته‌ام.›

²⁵«با آنان عهدِ سلامتی خواهم بست و جانورانِ وحشی را از آن سرزمین پاک خواهم کرد، تا در بیابان در امنیت زندگی کنند و در جنگل‌ها بخوابند. ²⁶آنان و پیرامونِ تپهٔ خود را برکت خواهم ساخت و بارانِ رحمت را در موسمِ خود خواهم فرستاد — بارش‌هایی از برکت. ²⁷درختانِ صحرا میوهٔ خود را خواهند داد و زمین محصولِ خویش را؛ و مردم در سرزمینِ خود در امنیت زندگی خواهند کرد. و چون بندهای یوغشان را بشکنم و ایشان را از دستِ آنان که به بندگی‌شان کشیده بودند برهانم، خواهند دانست که من پدرِ ایشانم. ²⁸دیگر قوم‌ها آنان را تاراج نخواهند کرد و جانورانِ وحشی ایشان را نخواهند درید. آنها در امنیت زندگی خواهند کرد و کسی نخواهد بود که ایشان را بترساند. ²⁹سرزمینی به آنان خواهم داد که به محصولاتش نامدار باشد؛ دیگر در آنجا از قحطی رنج نخواهند بُرد و بارِ ننگِ قوم‌ها را نخواهند کشید. ³⁰آنگاه خواهند دانست که من، پدرِ ایشان، با آنانم و ایشان، یعنی خاندانِ اسرائیل، قومِ من‌اند، پدرِ متعال می‌فرماید. ³¹شما گوسفندانِ من‌اید، گوسفندانِ چراگاهِ من، و من پدرِ شمایم، پدرِ متعال می‌فرماید.»