Esegiël 34 FHB Father's Heart Bible™

34 ¹Die woord van ons Vader het tot my gekom:

²“Mensekind, profeteer teen Israel se herders. Profeteer en sê vir hulle, die herders: So sê die Soewereine Vader: Wee die herders van Israel wat net hulleself voed! Behoort herders nie die kudde te voed nie? ³‘Julle eet die vet, dra die wol, slag die vetgemaakte diere, maar julle voed nie die kudde nie. ⁴Julle het nie die swakkes versterk, die siekes gesond gemaak, die gewondes verbind, dié wat weggedwaal het teruggebring, of die verlorenes gesoek nie. In plaas daarvan het julle hulle met geweld en hardheid geregeer. ⁵Hulle het verstrooi geraak sonder ’n herder, en toe hulle verstrooi was, het hulle voedsel geword vir elke wilde dier. ⁶My skape het oor al die berge en elke hoë heuwel gedwaal, verstrooi oor die hele aarde, met niemand wat na hulle soek of na hulle omsien nie.

⁷“Daarom, julle herders, hoor die woord van ons Vader:’ ⁸So seker as wat ek leef, sê die Soewereine Vader: omdat my kudde geplunder is en voedsel geword het vir elke wilde dier sonder ’n herder, en my herders nie na my kudde gesoek het nie maar hulleself gevoed het in plaas van my kudde, ⁹daarom, julle herders, hoor die woord van ons Vader: ¹⁰So sê die Soewereine Vader: Ek staan die herders teë. Ek sal my kudde van hulle terugeis en ’n einde maak aan hulle versorging, sodat hulle hulle nie langer kan voed nie. Ek sal my kudde uit hulle monde ruk; my skape sal nie hulle voedsel wees nie.”

¹¹Want so sê die Soewereine Vader: “Ek self sal my skape soek en na hulle omsien. ^a a v11 Hier neem ons Vader self die herder se werk op — dieselfde hart wat Jesus eis wanneer hy sê: “Ek is die goeie herder” (Johannes 10:11). Die Vader wat soek, word die Seun wat sy lewe vir die skape aflê. ¹²‘Soos ’n herder sy verstrooide kudde versorg wanneer hy tussen hulle is, so sal ek my skape versorg. Ek sal hulle red uit elke plek waarheen hulle verstrooi is op ’n dag van wolke en duisternis. ¹³Ek sal hulle uit die volke uitbring, hulle uit die lande versamel, en hulle na hulle eie land bring. Ek sal hulle oppas op die berge van Israel, in die klowe, en oral waar mense in die land woon. ¹⁴Ek sal hulle in goeie weiveld laat wei; die berghoogtes van Israel sal hulle weiveld wees. Daar sal hulle in goeie weiveld lê, en op ryk weiding op die berge van Israel wei.’ ¹⁵Ek self sal my kudde oppas en hulle laat lê, sê die Soewereine Vader. ¹⁶Ek sal die verlorenes soek, dié wat weggedwaal het terugbring, die gewondes verbind, die swakkes versterk, maar die vettes en sterkes vernietig. Ek sal hulle met geregtigheid oppas.”

¹⁷Julle, my kudde, so sê die Soewereine Vader: “Ek sal oordeel tussen skaap en skaap, tussen die ramme en die bokke. ¹⁸‘Is dit nie genoeg dat julle in die beste weiveld wei nie, sonder om die res te vertrap? Is dit nie genoeg dat julle helder water drink nie, sonder om die res met julle pote te bevuil? ¹⁹Moet my kudde wei op wat julle vertrap het en drink wat julle met julle pote modderig gemaak het?’”

²⁰Daarom sê die Soewereine Vader vir hulle: “Ek self sal oordeel tussen die vet skape en die maer skape. ²¹‘Omdat julle met flank en skouer stoot, en al die swakkes met julle horings stamp totdat julle hulle weggejaag het, ²²sal ek my kudde red; hulle sal nie langer ’n prooi wees nie. Ek sal oordeel tussen skaap en skaap. ²³Ek sal een herder oor hulle aanstel, my dienaar Dawid; hy sal hulle oppas; hy sal hulle oppas en hulle herder wees. ^b b v23 Eeue nadat Dawid gesterf het, beloof ons Vader een herder uit Dawid se geslag wat sy kudde vir ewig sal oppas. Jesus is daardie Herder — “Ek is die goeie herder ... daar sal een kudde wees, een herder” (Johannes 10:11, 16). ²⁴Ek, die Vader, sal hulle Vader wees; my dienaar Dawid ’n vors onder hulle. Ek, die Vader, het gespreek.

²⁵“Ek sal ’n verbond van vrede met hulle sluit en die wilde diere uit die land uitroei, sodat hulle veilig in die woestyn woon en in die bosse slaap. ²⁶Ek sal hulle en die omgewing rondom my heuwel ’n seën maak, en reënbuie op hulle tyd stuur — reënbuie van seën. ²⁷Die bome van die veld sal hulle vrugte dra en die grond sy oes; die mense sal veilig op hulle land woon. Hulle sal weet dat ek hulle Vader is wanneer ek die stawe van hulle juk breek en hulle red uit die hand van dié wat hulle verslaaf het. ²⁸Die nasies sal hulle nie langer plunder nie, en die wilde diere sal hulle nie verslind nie. Hulle sal veilig woon, met niemand wat hulle bang maak nie. ²⁹Ek sal vir hulle ’n land gee wat beroemd is vir sy oeste; hulle sal nie langer honger daar ly nie en ook nie langer die smaad van die nasies dra nie. ³⁰Dan sal hulle weet dat ek, hulle Vader, by hulle is, en dat hulle, die huis van Israel, my volk is, sê die Soewereine Vader. ³¹Julle is my skape, die skape van my weiveld, en ek is julle Vader, sê die Soewereine Vader.”’