Hizqiyol 33 FHB Father's Heart Bible™

33 ¹Menga Otamizning kalomi keldi:

²“Ey inson, oʻz xalqingga soʻzla va ularga ayt: Men biron yurtga qarshi qilich keltirsam, oʻsha yurt xalqi oʻz orasidan bir kishini olib, uni oʻzlariga soqchi qilib tayinlaydi, ³u yurtga qarshi kelayotgan qilichni koʻrib, xalqni ogohlantirish uchun burgʻu chalsa, ⁴burgʻu ovozini eshitgan kimdir ogohlantirishga eʼtibor bermasa, qilich kelib uni olib ketsa, uning qoni oʻz boshida boʻladi. ⁵U burgʻu ovozini eshitdi, ammo ogohlantirishga eʼtibor bermadi; uning qoni oʻzida boʻladi. Agar ogohlantirishni qabul qilganda edi, u oʻz jonini saqlab qolardi. ⁶Lekin soqchi kelayotgan qilichni koʻrsa-yu, burgʻu chalmasa, xalq ogohlantirilmay qolsa, qilich kelib ulardan birini olib ketsa, oʻsha kishi oʻz gunohi uchun oʻladi, ammo uning qoni uchun Men soqchidan hisob soʻrayman.

⁷“Sen esa, ey inson, Men seni Isroil xalqiga soqchi qilib tayinladim. Mening ogʻzimdan soʻz eshitganingda, ularni Mening nomimdan ogohlantir.” ⁸Men fosiqqa: “Ey fosiq, albatta oʻlasan”, deganimda, sen uni oʻz yoʻlidan qaytishi uchun ogohlantirmasang, u oʻz gunohi uchun oʻladi, ammo uning qoni uchun Men sendan javob soʻrayman. ⁹Lekin sen fosiqni oʻz yoʻlidan qaytishi uchun ogohlantirsang-u, u yoʻlidan qaytmasa, u oʻz gunohi uchun oʻladi; sen esa oʻz joningni saqlab qolgan boʻlasan.

Qaytinglar va yashanglar

¹⁰“Sen esa, ey inson, Isroil xalqiga ayt: Sizlar shunday deyapsizlar: «Jinoyatlarimiz va gunohlarimiz ustimizda, biz ular ichida chirib ketyapmiz. Qanday qilib yashay olamiz?»” ¹¹Ularga ayt: Men barhayot, deb bildiradi Hukmron Ota, Men fosiqning oʻlimidan xursand boʻlmayman, balki fosiq oʻz yoʻlidan qaytib yashashini istayman. Qaytinglar, yovuz yoʻllaringizdan qaytinglar! Nega oʻlmoqchisizlar, ey Isroil xalqi?

¹²“Sen esa, ey inson, oʻz xalqingga ayt: Solih kishi isyon qilgan kunida uning solihligi uni qutqarmaydi, fosiq kishi oʻz yovuzligidan qaytgan kunida esa yovuzligi uni qulatmaydi; solih odam gunoh qilgan kunida oʻz solihligi bilan yashay olmaydi.” ¹³Men solihga: “Albatta yashaysan”, desam-u, u oʻz solihligiga ishonib, yomonlik qilsa, uning hech bir solih ishi esga olinmaydi; u qilgan yomonligi uchun oʻladi. ¹⁴Men fosiqqa: “Albatta oʻlasan”, desam-u, u oʻz gunohidan qaytib, adolat va haqqoniylik bilan ish tutsa, ¹⁵fosiq garovga olganini qaytarsa, oʻgʻirlaganini toʻlab bersa, hayot qonunlariga amal qilib, hech qanday yomonlik qilmasa — u albatta yashaydi; oʻlmaydi. ¹⁶U qilgan hech bir gunoh unga qarshi esga olinmaydi. U adolat va haqqoniylik bilan ish tutdi; albatta yashaydi.

¹⁷Oʻz xalqing: “Hukmron Otaning yoʻli toʻgʻri emas”, deydi — aslida esa toʻgʻri boʻlmagani ularning oʻz yoʻlidir. ¹⁸Solih odam oʻz solihligidan qaytib, yomonlik qilsa, buning uchun oʻladi. ¹⁹Fosiq esa oʻz yovuzligidan qaytib, adolat va haqqoniylik bilan ish tutsa, shu bilan yashaydi. ²⁰“Shunga qaramay sizlar: «Hukmron Otaning yoʻli adolatli emas», deysizlar. Men har biringizni oʻz yoʻllaringizga qarab hukm qilaman, ey Isroil xalqi.”

Quddus quladi

²¹Surgunligimizning oʻn ikkinchi yili, oʻninchi oyning beshinchi kunida Quddusdan qochib kelgan bir kishi oldimga keldi va: “Shahar quladi”, dedi. ²²Qochoq kelishidan oldingi oqshom Otamizning qoʻli ustimda edi. Ertalab u kishi oldimga kelgunga qadar Otamiz ogʻzimni ochdi. Ogʻzim ochilib, men endi jim turmadim.

²³Shunda menga Otamizning kalomi keldi:

²⁴Ey inson, Isroil yurtidagi bu vayronalarda yashayotganlar doimo shunday deyishadi: “Ibrohim bir kishi edi, shunga qaramay bu yurtni mulk qilib oldi; biz esa koʻpmiz — albatta bu yurt bizga mulk qilib berildi.” ²⁵Shuning uchun ularga ayt: Hukmron Ota shunday deydi: Sizlar qonli goʻsht yeysizlar, koʻzlaringizni butlaringizga koʻtarasizlar va qon toʻkasizlar — shunday ekan, bu yurtni mulk qilib olasizlarmi? ²⁶Sizlar qilichlaringizga tayanasizlar, jirkanch ishlar qilasizlar va har biringiz oʻz qoʻshnisining xotini bilan zino qiladi — shunday ekan, bu yurtni mulk qilib olasizlarmi?

²⁷Ularga ayt: Hukmron Ota shunday deydi: “Men barhayot, vayronalardagilar qilichdan halok boʻladi, ochiq daladagilarni yovvoyi hayvonlarga yem qilib beraman, qalʼalar va gʻorlardagilar esa vabodan oʻladi. ²⁸Men bu yurtni huvillagan va vayron joyga aylantiraman; uning magʻrur qudrati barham topadi; Isroil togʻlari shu qadar huvillab qoladiki, ulardan oʻtuvchi ham boʻlmaydi. ²⁹Ular qilgan barcha jirkanch ishlari tufayli Men bu yurtni huvillagan vayronaga aylantirganimda, ular Meni oʻzlarining Otasi ekanimni bilib oladilar.”

³⁰Sen esa, ey inson, oʻz xalqing devorlar yonida va uylar ostonalarida, bir-biri bilan, har kim oʻz birodari bilan sen haqingda gaplashadi: “Qani, kelinglar, Otamizdan qanday soʻz kelayotganini eshitaylik. ³¹Ular xalq kabi oldingga keladi, Mening xalqim kabi oldingda oʻtiradi va soʻzlaringni eshitadi — ammo ularga amal qilmaydi. Chunki ogʻizlari bilan muhabbat soʻzlaydi, qalblari esa oʻz manfaati ketidan quvadi. ³²Mana, sen ular uchun chiroyli ovozda kuylangan, mahorat bilan chalingan muhabbat qoʻshigʻiga oʻxshaysan; ular soʻzlaringni eshitadi, ammo ularga amal qilmaydi. ³³Bularning hammasi roʻy berganda — albatta roʻy beradi — ular oʻz orasida paygʻambar boʻlganini bilib oladilar.”